Οι φίλοι μου άλλαξαν μετά τη γέννηση του παιδιού τους

"Κλαίνε πολύ, έχουν συνηθίσει σε πολλές αγκαλιές, δεν ξεκολλάνε από τους γονείς, είναι πολύ ντροπαλά, δεν είναι κοινωνικά, είναι ανεξάρτητα, είναι χαμογελαστά, δεν είναι χαμογελαστά, δεν κοιμούνται καλά, δεν τρώνε καλά, δεν συμπεριφέρονται καλά όταν βγαίνουν έξω, φωνάζουν πολύ, βγάζουν τσιριχτές φωνές, παίζουν ντραμς με το κουτάλι πάνω στο τραπέζι, οι γονείς αγχώνονται πολύ, οι γονείς τα έμαθαν λάθος, και αυτή η φίλη σου άλλαξε τελείως μετά το παιδί, δε βγαίνει έξω, δε σε καταλαβαίνει εσένα που δεν έχεις καν σύντροφο και παραπονιέται αυτή που τα έχει όλα ή δεν μοιράζεται πλέον τις ανησυχίες και τα άγχη σου στη δουλειά ή την παρεξήγηση που έγινε με κάποιον γνωστό, ο φίλος δεν έρχεται πια για 5x5, ούτε για μπύρες βγαίνει, ούτε καν το μεγάλο ματς δεν ήρθε να δει στο σπίτι σου και να κάτσετε να λιώσετε μπροστά στην τηλεόραση"...

Χίλια δυο πράγματα μπορεί να σκεφτείς για το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους οι φίλοι σου, για το πώς άλλαξε η συμπεριφορά τους, για το πόσο δύσκολα τους βλέπεις πια, για το πόσο νωρίτερα πρέπει να κανονιστεί μια έξοδος ή για το πόσο τελευταία στιγμή μπορεί να σε πάρουν τηλέφωνο για να βγείτε μια βόλτα ή ακόμα και για το πόσο σπάνια σε παίρνουν πια τηλέφωνο να δουν τι κάνεις. Για όλα αυτά που συμβαίνουν, θεωρείς πως φταίνε αυτοί που έχουν αφεθεί στην καθημερινότητα, που δεν κάνουν κάτι για τους εαυτούς τους, που έχουν χαθεί από τον κόσμο του πρωινού καφέ τα σαββατοκύριακα ή των βραδινών ποτών, που πλέον δε σε καλούν σπίτι τους. Και ναι, έχουν αλλάξει. Είναι γεγονός.

Τι γίνεται όμως; Τι φταίει;

Η ζωή τους έχει αλλάξει τελείως! Ένα νέο πολύ απαιτητικό μέλος έχει προστεθεί στην καθημερινότητά τους, που δεν τους αφήνει σε ησυχία. Είναι πανέμορφο, γλυκό, χαριτωμένο, χαίρεσαι να το βλέπεις, χαζεύεις το χαμόγελό του, τις αντιδράσεις του, τα ρουχαλάκια του αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Το πλασματάκι αυτό που εσύ το βλέπεις μια στο τόσο και το χαίρεσαι, είναι full-time απασχόληση και τους τραβάει σχεδόν όλη τους την ενέργεια. Αν βάλεις και τις επαγγελματικές υποχρεώσεις ή τις ατελείωτες δουλειές του σπιτιού, οι φίλοι σου πραγματικά εξαντλούνται. Το μόνο που ζητάνε, και ας μην το λένε, είναι κατανόηση.

Ο χρόνος περνάει γρήγορα, οι συνθήκες αλλάζουν και η ζωή εξελλίσσεται. Αν θες να μείνεις κοντά τους, τότε πρέπει απλώς να δείξεις κατανόηση. Άλλαξε λίγο τις συνήθειές σου, αυτοί δεν μπορούν να το κάνουν σε αυτή τη φάση. Άλλαξε την ώρα που θα βγεις για καφέ έστω και μια φορά την εβδομάδα ή το δεκαπενθήμερο. Ας μην βγεις για καφέ ένα Σάββατο ή μια Κυριακή πρωί. Βγες μαζί τους το μεσημέρι ή το απόγευμα που θα βγάλουν βόλτα το μωρό τους, και ας είναι πιο ήσυχα και ας μην πάτε στο πιο πολυσύχναστο καφέ της πόλης. Και μην χαλιέσαι κάθε φορά που σου λένε ότι δε θέλουν να κατεβούν στο κέντρο, οπότε πρέπει να πιείτε καφέ σε ένα συνοικιακό μαγαζί. Τα μωρά τρώνε περίπου ανά τρίωρο, οπότε ο χρόνος τους είναι περιορισμένος. Είναι λογικό να μη θέλουν να τον καταναλώνουν στα πήγαινε - έλα ή κολλημένοι στην κίνηση. Μην τους έχεις στο στόχαστρο κάθε φορά που δεν μπορούν να σε ακολουθήσουν και μην τους πετάς το μπαλάκι "Καλά εσύ χάθηκες, πάρε με τηλέφωνο, όταν ξεμπερδέψεις". Μην τους κάνεις να νιώθουν ότι πρέπει διαρκώς να απολογούνται.

Γι αυτούς άλλαξαν όλα. Ο ερχομός του μωρού εκτός από τις νέες απαιτήσεις, έχει φέρει και αλλαγή στη σχέση του ζευγαριού. Πρέπει να βρεθούν νέες ισορροπίες. Πρέπει να οριστούν σχεδόν εξαρχής οι ρόλοι των συζύγων. Τον πρώτο καιρό είναι λίγο δύσκολο να μένει μόνο ο ένας με το μωρό. Ίσως δε νιώθει ασφαλής, ίσως δε νιώθει έτοιμος, ίσως θέλει απλώς τη συντροφιά του άλλου ως βοήθεια ή ως παρηγοριά.

Παρόλα αυτά για σένα είναι πολύ εύκολο να σκεφτείς "Ε άσε το παιδί στον άντρα σου και βγες" ή "Φίλε, η γυναίκα σου άλλαξε μετά το παιδί, σε έκλεισε μέσα". Δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Και για τους δύο, η πραγματικότητα και η κοσμοθεωρία τους άλλαξε. Για να επανέλθουν όσο μπορέσουν στις παλιές τους συνήθειες, πρέπει να περάσει λίγος χρόνος. Πρέπει να ξαναβρεθεί η ισορροπία και ίσως πρέπει να μεγαλώσει λίγο το παιδί.

Αυτό που μπορείς να κάνεις εσύ, είναι να είσαι σταθερά δίπλα τους, χωρίς να κρίνεις. Να κατανοείς τον περιορισμένο χρόνο, ακόμα και τη μειωμένη διάθεση ή τη μεγάλη κούραση. Να καταλαβαίνεις πως αυτοί για να βγουν έξω πρέπει να έχουν ρυθμίσει ένα σωρό δουλειές, τα ρούχα του μωρού, το φαγητό του μωρού, το άλλαγμα, τον ύπνο του, το πού θα το αφήσουν αν δεν μπορούν ή δε θέλουν να το πάρουν μαζί τους, τις δουλειές του σπιτού που πρέπει να κάνουν κάθε τόσο με χίλιες δυο διακοπές, σύμφωνα με τις ανάγκες του μωρού. Ακόμα και το να ετοιμαστούν για να βγουν εκτός σπιτιού, μπορεί να είναι ένας αγώνας δρόμου.

Προφανώς, παλιότερα, μιλούσες μαζί τους στο τηλέφωνο και κανόνιζες ραντεβού μια ώρα μετά. Τώρα αυτό δε γίνεται! Μπορεί να σε πειράζει αλλά να ξέρεις πως αυτούς τους πειράζει περισσότερο. Απλώς αυτοί ξέρουν πως δεν έχουν επιλογή. Εσύ όμως έχεις. Εννοείται πως δε θα κλειστείς στο σπίτι εσύ, επειδή οι φίλοι σου δε βγαίνουν πια αλλά μπορείς να κάνεις μια προσπάθεια να συγχρονίζεσαι που και που μαζί τους. Και να μην ξεχνάς, αυτή τη σπαστική ατάκα που λέει ότι "Άμα δεν το έχεις περάσει, δεν το καταλαβαίνεις, θα το αντιληφθείς όταν κάνεις παιδί". Μην εκνευρίζεσαι, έτσι είναι! Και στο λέω εγώ που μέχρι πρότινος, έκρινα εύκολα τους φίλους μου που έκαναν παιδιά και χάθηκαν και τώρα πολλές φορές μπαίνω στη θέση τους.

Εκτός αυτού όμως, έκρινα και κάτι ακόμα. Έκρινα τις πολλές αγκαλιές, το ότι δεν ξεκολλούσαν τα παιδιά από τις μαμάδες ή οι μαμάδες από τα παιδιά, το ότι δεν ήθελαν να χαλάσουν το πρόγραμμα των παιδιών και δεν ήθελαν να βγουν ποτέ για φαγητό μεσημέρι ή να πάνε μια εκδρομή. Τώρα ξέρω, και να ξέρεις και εσύ που ακόμα είσαι ελεύθερος/η και ωραίος/α ότι δεν έχουν και τόσο άδικο.

Τα παιδιά έχουν πρόγραμμα και αν το χαλάς, ουσιαστικά χαλάς και το δικό σου πρόγραμμα, που με κόπο, υπομονή και επιμονή έστησες. Οι αγκαλιές είναι αναγκαίες και ας σου φαίνονται πολλές, οι συζητήσεις σχετικά με το θηλασμό, τη μάρκα του γάλακτος, τις κρέμες και τις πάνες, είναι κι αυτές αναπόφευκτες γιατί είναι η καθημερινότητα των φίλων σου. Εσύ μπορεί να θες να πεις για τα καινούρια σου παπούτσια και η φίλη σου να μιλάει για το νέο νούμερο στις πάνες. Μια εκδρομή ή ένα ταξίδι μπορεί να είναι μια μικρή μετακόμιση και προκειμένου να την αποφύγει, κλείνεται ακόμα περισσότερο στον μικρόκοσμό της. Καλό είναι να της θυμίζεις ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα στον κόσμο και να προσπαθείς να της δημιουργείς και άλλα ερεθίσματα αλλά μπορεί να μην είναι δεκτική σε αυτά. Φάση είναι, θα περάσει.

Ακόμη και τα κουτάλια που χτυπάνε πάνω στο τραπέζι και σου σπάνε τα νεύρα ή οι τσιρχτές φωνές, είναι απαραίτητες για το μεγάλωμα του παιδιού. Όσο και αν σε ενοχλούν πρέπει να τα ανεχτείς. Και αν δεις ότι βγαίνεις για φαγητό ή για καφέ με τους φίλους σου και το παιδί τους και καταλήγεις να κάθεσαι στο τραπέζι με τον έναν από τους δυο εναλλάξ, γιατί ο άλλος κυνηγάει το παιδί που έμαθε να περπατάει και θέλει να ανακαλύψει τον κόσμο, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να τους ξεκουράσεις και όχι να τους κρίνεις ή να τους την πεις που κυνηγάνε το παιδί τους συνέχεια από πίσω ή δεν το άφησαν σπίτι στη γιαγιά και τον παππού.

Είναι πολλά αυτά που μπορείς να σκεφτείς και αυστηρή η κριτική που μπορείς να κάνεις αλλά να ξέρεις, πως αν γίνεις γονιός, τα ίδια θα κάνεις. Και το λέω τώρα που έχω περάσει και από τις δύο φάσεις. Η ισορροπία θα έρθει αλλά μπορεί να αργήσει. Δε χάθηκε ο κόσμος. Να θυμάσαι ότι είναι κυρίως στο δικό σου χέρι να κρατήσεις τη σχέση με τους φίλους σου ζωντανή. Εσύ που είσαι ακόμα ελεύθερος, χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτούς, αυτοί δεν είναι καθόλου εύκολο να προσαρμοστούν σε σένα.