Στο παζάρι βιβλίου της Θεσσαλονίκης

Πρέπει να σας πω ότι ένα από τα όνειρα που έχω για το σπίτι μου είναι να αποκτήσω μια τεράστια βιβλιοθήκη από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι και από τοίχο σε τοίχο και να τη γεμίσω βιβλία! Ήδη κάνω φιλότιμες προσπάθειες αλλά έχω πολύ μέλλον ακόμα. Ωστόσο, το παζάρι βιβλίου ήταν ένα ακόμα μικρό βήμα προς την πραγματοποίηση του ονείρου μου.

Αποφάσισα λοιπόν να πάω στο παζάρι το περασμένο Σάββατο. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και πολύ καλοκαιρινή, είχε πάρα πολύ κόσμο στους δρόμους της πόλης και ως συνήθως είχα κανονίσει καφέ με μια από τις φίλες μου στο κέντρο, σκοπεύοντας να πάω πρώτα στο παζάρι και μετά να συναντηθούμε για να πιούμε το σαββατιάτικο καφεδάκι μας. Ως συνήθως λίγο άργησα εγώ, λίγο άργησε αυτή και καταλήξαμε τελικά να βρθούμε γύρω στις 2 το μεσημέρι μπροστά στην πύλη (Χανθ) της Διεθνούς Έκθεσης με σκοπό να πάμε παρέα στο παζάρι για λίγο και μετά να πάμε για καφέ. Πιστεύαμε ότι καμιά ωρίτσα θα μας έφτανε να ρίξουμε μια ματιά στα βιβλία και να κάνουμε τις αγορές μας. 

Μπαίνοντας στο χώρο του παζαριού, είδαμε αρκετο κόσμο και αρκετά βιβλία. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να έχει τόσο κόσμο. Για βιβλία δεν ήξερα τι να περιμένω, παλιά, καινούρια, λογοτεχνικά, ιστορικά, εκδόσεις πιο παλιές και φθηνές όμοιες με αυτές των εφημερίδων, σχολικά, ποίηση, παδικά, ταξιδιωτικά, φωτογραφικά, βιβλία μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής από όλα είχε, γι αυτό χωρίς να χάσουμε χρόνο αρχίσαμε να ψάχνουμε τους πάγκους των βιβλίων. Με την πρώτη ματιά ο χώρος μας φάνηκε μικρός, οπότε όσα βιβλία μας άρεσαν τα κρατούσαμε στα χέρια. Σε λίγα μέτρα η αγκαλιά είχε γεμίσει.

Φτάνοντας στην πρώτη γωνία, εκεί που αρχικά νομίσαμε ότι ήταν το τέλος του παζαριού, είδαμε άλλον ένα διάδρομο να ξεδιπλώνεται μπροστά μας, γεμάτο βιβλία και κόσμο.

Και εκεί άρχισε ο πρώτος αγώνας: Αναζήτηση καλαθιού! Είδαμε ότι κυκλοφορούσαν μερικά μπλε καλαθάκια, από αυτά του super market και είπαμε να βρούμε ένα για να ξεφορτώσουμε τα βιβλία και να γίνουμε λίο πιο ευκίνητες μέσα στο πλήθος. Μετά από μια δύσκολη μάχη, βρήκαμε ένα καλάθι, το οποίο γέμισε με μιας.

Η περιήγηση στους πάγκους συνεχίστηκε μαζί και η επιλογή βιβλίων. Κάποια στιγμή που είδαμε το ρολόι, η ώρα είχε πάει 4! Είχαμε μέσα στο παζάρι σχεδόν δύο ώρες, είχαμε γυρίσει μόλις το μισό και είχαμε φορτωθεί με ένα καλάθι και 2 αγκαλιές βιβλία. Πρέπει να πω στο σημείο αυτό ότι σε κάθε χώρο – δωμάτιο του παζαριού κάναμε συνολικά τέσσερις βόλτες, μία κατά μήκος κάθε πάγκου, οπότε καταλαβαίνετε ότι πάλι καλά που είχαμε φτάσει στη μέση.

Ήταν, επομένως, η κατάλληλη στιγμή για το δεύτερο αγώνα. Αναζήτηση νέου καλαθιού. Και σας λέω ότι ο αγώνας ήταν σκληρός γιατί ο κόσμος ήταν πολύς και τα καλάθια ελάχιστα. Ευτυχώς και αυτή τη φορά η μάχη έληξε υπέρ μας! Πήραμε δεύτερο καλάθι, χωρίσαμε τα βιβλία και ξεκινήσαμε νέα βόλτα στον επόμενο πάγκο. Βέβαια είχαμε ένα μικρό πρόβλημα. Τα καλάθια μας ήταν ασήκωτα! Τελικά δε χρειαζόμασταν καλάθια super market, χρειαζόμασταν καρότσι! Αλλά αυτά ήταν δυο –τρία μόνο και ήταν κατειλημμένα.

Αρχίσαμε λοιπόν να αφήνουμε τα καλάθια σε απόμερες γωνιές για να μη μας παρεμποδίζουν στο έργο της επιλογής νέων βιβλίων. Που και που ρίχναμε κλεφτές ματιές προς τη μεριά που βρισκόταν κάθε φορά τα καλάθια μας και στο τσαφ πρόλαβα έναν κύριο που πέρασε το καλάθι μου για πάγκο και πήγε να διαλέξει μερικά από τα βιβλία μου! Όχι πως είχε άδικο αλλά ευτυχώς τον πρόλαβα!

Αισίως γυρίσαμε όλο το παζάρι, που τελικά είχε τέσσερις χώρους - δωμάτια, σε τρεις ώρες και κάτι, φτάσαμε στο ταμείο σχεδόν στις 5:30, γεμίσαμε μαζί 6 σακούλες βιβλία και ψάχναμε τρόπο να τα κουβαλήσουμε! Όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν πολύ εύκολο να περπατήσουμε πολύ μακριά. Καθίσαμε για καφεδάκι κατάκοπες σε ένα από τα πιο κοντινά καφέ της περιοχής, πάνω που έδυε ο ήλιος.

Τουλάχιστον η θέα μας αντάμειψε για την κούραση που είχαμε υποστεί και γι αυτή που μας περίμενε μέχρι να φτάσουμε σπίτι.