Τους Nirvana τους ξέρουμε όλοι. Το "Come as you are" επίσης. Το έχουμε ακούσει και ξανακούσει.. και ξανακούσει.. εκατοντάδες φορές.

Το τελευταίο μου απόκτημα είναι μια πλεκτή ζακέτα με κρόσσια. Οι ζακέτες γενικά μου αρέσουν πολύ και τα τελευταία χρόνια αποτελούν ένα από τα βασικά στοιχεία της γκαρνταρόμπας μου. Ζακέτες σε διάφορα χρώματα, μήκη και στιλ έχουν διεισδύσει στη ντουλάπα μου και δε λένε να βγουν. Κατ' επέκταση έχουν κάπως αυξηθεί και τα T-shirts που αποτελούν το πρώτο επίπεδο στις ενδυματολογικές επιλογές μου, από πάνω μπαίνει η ζακέτα, κάπου πιο πάνω υπάρχει η σχεδόν μόνιμη κάλυψη του λαιμού είτε πρόκειται για φουλάρι είτε για κασκόλ είτε για κάποιον πλεκτό γιακά...

Και μια που από χθες μιλάμε για αλλαγές στους τοίχους του σπιτιού, βλέπουμε πως κορνίζες με διαφορετικό μέγεθος, πάχος και στιλ μπορούν να συνδυάζονται άψογα μεταξύ τους και να δημιουργούν μια πολύ ιδιαίτερη σύνθεση στον τοίχο, η οποία δίνει στιλ και προσωπικότητα σε ολόκληρο το δωμάτιο.

O Σπύρος Παλούκης μας παροτρύνει να βάλουμε λίγη από τη μαγεία των παραμυθιών στη ζωή μας και να φτιάξουμε το δικό μας δωμάτιο των ευχών.

To τραγούδι που συνόδεψε τις διακοπές μας 2 χρόνια πριν..

Πράγματι! Οι αναζητήσεις ποτέ δε σταματούν.. αυτό άλλωστε είναι ένα από τα στοιχεία της ανθρώπινης φύσης!

Σε μια παλιά αποθήκη υπάρχει ένα ξύλινο βαρέλι, στο οποίο κάποτε οι αγαπημένοι σου πρόγονοι έβαζαν κρασί. Τώρα κανείς δεν του δίνει σημασία, ρημάζει μόνο του στη γωνιά του και τα χρόνια περνούν. Αυτό όμως δεν το βάζει κάτω. Ελπίζει σε μια αναπαλαίωση και σε επαναχρησιμοποίηση. Εκλιπαρεί για ένα σου βλέμμα και μια θέση στο σαλόνι σου. Και εσύ αρνείσαι πεισματικά, περνάς δίπλα του και δεν το βλέπεις καν...

Κι αναζητά την καλύτερη στάση για ύπνο... και διαβάζει για το πώς μπορούμε να κοιμόμαστε καλύτερα... Μα γιατί; Μήπως (νομίζει ότι) δεν κοιμάται καλά;

Τις μέρες που περάσαμε παρέα πάντως αυτό το καλοκαίρι δε διαπιστώσαμε να έχει τέτοιο πρόβλημα. Έπεφτε στο κρεβάτι, διάβαζε για 3 μετρημένα λεπτά και απευθείας παραδιδόταν σε ύπνο βαθύ. Λίγα λεπτά αργότερα ο ήχος του ροχαλητού του διαπερνούσε τα αυτιά μας κι ας μας χώριζε ένας τοίχος και δυο κλειστές πόρτες. Ακόμα και μέσα στη μέρα κοιμόταν όποτε ήθελε. Τάχα ξάπλωνε για δέκα λεπτά και μπορεί να περνούσαν ώρες. Λες και είχε τον ύπνο στο τσεπάκι...

Ένα δώρο μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, ακριβό ή φθηνό αποκτά περισσότερο χαρακτήρα όταν μπαίνει και το προσωπικό στοιχείο, έστω στο περιτύλιγμα. 

Χθες βράδυ με έπιασε μια υπογλυκαιμία, μια τρομερή διάθεση για γλυκό και λαχταρούσα να σηκωθώ το πρωί και να βρω ένα νόστιμο πρωινό. Ένα, ή τουλάχιστον ένα, cupcake ήταν η τέλεια επιλογή και παράλληλα ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό. Ψάχνοντας διαθέσιμες συνταγές στα βιβλία μου, εντόπισα αυτή που βόλευε βάσει των υλικών που είχα στην κουζίνα και του χρόνου που απαιτούσε για την εκτέλεσή της. Το αποτέλεσμα ήταν νοστιμότατα cupcakes βανίλιας με σοκολατένια μπισκότα oreo! Δεν ακούγεται άσχημα, ε; Και πιστέψτε με, δεν είναι!  

Τα χρωματιστά παντελόνια είναι και φέτος μια από τις αγαπημένες μας στιλιστικές επιλογές για φρέσκες και ανάλαφρες καθημερινές εμφανίσεις. Μας αρέσουν γιατί σπάνε τη μονοτονία του λατρευτού αλλά και ελαφρώς βαρετού τζιν, γιατί δίνουν μια πιο ιδιαίτερη πινελιά στην εμφάνισή μας και γιατί μας φέρνουν λίγο πιο κοντά στη φύση που πρασινίζει διαρκώς και ομορφαίνει τα τοπία γύρω μας.

Το πρωινό σύμφωνα με τους ειδικούς της διατροφής είναι ή έστω πρέπει να είναι το σημαντικότερο γεύμα της ημέρας, κατά το οποίο πρέπει να λαμβάνουμε την απαραίτητη ενέργεια και πολλά θρεπτικά συστατικά για να αντιμετωπίζουμε τις μετέπειτα υποχρεώσεις μας. Μάλιστα όταν τρώμε καλό πρωινό είναι πιο πιθανό να έχουμε πιο ισορροπημένα γεύματα κατά τη διάρκεια της ημέρας και έτσι να διατηρούμε ένα φυσιολογικό βάρος αποφεύγοντας τα τσιμπολογήματα. 

Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο ευχαριστιέμαι να μπαίνω στην κουζίνα και να φτιάχνω πράγματα... Γλυκά, αλμυρά., ό,τι μου αρέσει να τρώω. Αυτός είναι και μόνος μου περιορισμός. Θέλω (και συνηθίζω) να φτιάχνω ό,τι μου αρέσει να τρώω. Κάποιος παραπονιέται γι αυτό :(

Ειδικά όταν πρόκειται να υποδεχτώ φίλους και συγγενείς, ανθρώπους δικούς μου που δε με ενδιαφέρει να μείνω στους τύπους, θέλω να τους ευχαριστήσω, να τους χαρώ και να με χαρούν. Τότε έχω κάθε λόγο να μπω στην κουζίνα και να ετοιμάσω ό,τι κατεβάζει ο νους μου. Αυτό βέβαια εκτός από δημιουργικό είναι και κάπως ριψοκίνδυνο. Δεν πετυχαίνουν πάντα τα πειράματα! 

Αν και έχουμε φτάσει ήδη στις 21 Οκτωβρίου, ο καιρός καλά κρατά και το εκμεταλλευόμαστε όσο μπορούμε. Το χθεσινό Σάββατο είπαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Τώρα που φθινοπωριάζει και τα φουλάρια θα ενταχθούν πάλι δυναμικά στις καθημερινές μας εμφανίσεις...

Καλημέρα όλη μέρα! Είναι Δευτέρα αλλά ας μην πτοηθούμε! Ας ξεκινήσουμε τη μέρα μας δυναμικά και μουσικά! Εξάλλου η μουσική δεν είναι ποτέ αρκετή!

Σύνθημά μας η Αλληλεγγύη...

Τις εντυπώσεις μας για τα ΒορΟινά της Θεσσαλονίκης σας τις μεταφέραμε. Τι θα λέγατε να πάρουμε μια γεύση και από την εκδήλωση της Αθήνας;

Ανταποκριτής μας αυτή τη φορά ένας φίλος του κρασιού και δικός μας βεβαίως βεβαίως..

Ας κλείσουμε μελωδικά την ημέρα μας με μια εξαιρετική και πολύ φρέσκια διασκευή του Como quisiera decirte των Los Angeles Negros από τον ελληνικής καταγωγής νεαρό Dj/Producer/Chemist Monetrik.

Πολύ μας αρέσει!

Μια μπανάνα, καρύδια, αμύγδαλα, φουντούκια, λιναρόσπορος, ηλιόσποροι και κολοκυθόσποροι μπερδεύονται σε ένα βαθύ μπολ με ταχίνι, μέλι και κανέλα και αποτελούν ένα αγαπημένο γεύμα για διάφορες ώρες της ημέρας. Κυρίως για το πρωί ή για νωρίς το απόγευμα!

Για διαφορετικές γλάστρες έχουμε μιλήσει κι άλλες φορές. Οι επιλογές είναι πολλές αν σκεφτούμε μερικά αντικείμενα αλλιώς.

Καλό είναι να μην ξεχάσουμε και φέτος, κατά τις χριστουγεννιάτικες βόλτες μας, να προμηθευτούμε Παστίλιες για τον Πόνο του Άλλου, με σκοπό να ενισχύσουμε το έργο των Γιατρών χωρίς Σύνορα. 

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012, ώρα 2μ.μ, Θεσσαλονίκη: Ο καιρός θύμιζε καλοκαίρι και περπατώντας με βήμα ταχύ στη Λεωφόρο Νίκης, είδα με μεγάλη χαρά ότι οι πολίτες είχαν ξεχυθεί στην παραλία. Άλλοι με τα πόδια και άλλοι με ποδήλατα έκαναν βόλτα στην παραλία αγναντεύοντας τη θέα, ενώ πολλές παρέες είχαν "καταλάβει" τα πεζούλια και το γρασίδι στην περιοχή του Λευκού Πύργου για να απολαύσουν τον πρωινό τους καφέ! Τι κρίμα να μην έχω το χρόνο και φυσικά το καλάθι(*) μου για να κάνουμε και εμείς ένα πικ-νικ στην παραλία! Μόνο μερικές φωτογραφίες στα γρήγορα έβγαλα, γιατί είχα αργήσει στο ραντεβού μου!

Να και η ενδυματολογική μας πρόταση για τη σημερινή απογευματινή μας βόλτα και όχι μόνο..