Ο τοίχος μου!
Καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη και δουλειά σημαίνει δύσκολες ψυχολογικές καταστάσεις. Μοναξιά, ζέστη, φωτογραφίες σε όλα τα social media με ζευγαράκια να λιάζονται (ναι! ζηλεύω!), ελάχιστες εξορμήσεις στη θάλασσα, ελάχιστες έξοδοι, μακριά από την οικογένεια. Για άλλους μπορεί να ήταν ευκαιρία για ξεφάντωμα, εμένα διάφοροι παράμετροι δε μου το επιτρέπουν στον βαθμό που θα ήθελα. Στην προσπάθειά μου, λοιπόν, να γεμίσω τον χρόνο μου, πέρα από αγγλικά και λογοτεχνικά βιβλία που διαβάζω, ασχολούμαι και με τη νέα διακόσμηση του σπιτιού μου.
Μη σκέφτεστε έπιπλα, διακοσμήσεις, μετακομίσεις! No money, no honey!
Προσπαθώ να διαθέτω λίγα χρήματα αλλά πολύ χρόνο και μέτριο κόπο. Είναι και η ζέστη! Ξεκίνησα, λοιπόν, από έναν τοίχο, αυτόν στο σαλόνι που ήταν άδειος. Έπρεπε να γεμίσει και δεν χρειάστηκα πολύ χρόνο για να σκεφτώ ότι ο τοίχος πρέπει ναι μεν να γεμίσει αλλά να είναι και χρηστικός. Κατέληξα στο σταυρόλεξο που βλέπετε.
Θα μου πείτε «αυτό πως είναι χρηστικό;»! Αν παρατηρήσετε οι λέξεις που είναι γραμμένες (στα αγγλικά γιατί τέτοια γράμματα βρήκα) πέρα από κλασσικές αξίες της ζωής είναι και κάποιες που θα έπρεπε να είναι αλλά τις ξεχνάμε. Αυτοσεβασμός, αγνότητα, υποστήριξη, ευγένεια, είναι κάποιες από αυτές. Η χρηστικότητα, όπως καταλαβαίνεται, είναι ότι εγώ που συχνά ξεχνάω κάποιες τώρα θα έχω τον τοίχο να μου τις θυμίζει.
Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να το ολοκληρώσω, καθώς έπρεπε να σκεφτώ τις λέξεις, να βρω τα γράμματα αλλά και να αποφασίσω πως θα διασταυρώνονται. Τέλος καλό, όλα καλά. Εντάξει, μπορεί να είναι πολύχρωμο αλλά μότο μου είναι «η ζωή θέλει χρώμα» και όσοι με ξέρουν το ξέρουν.
Ελπίζω για όσους θέλουν να αλλάξουν κάτι στον χώρο τους να έδωσα μια ιδέα, πάρτε την και διαμορφώστε την στα δικά σας γούστα και δεδομένα.
Θα επανέλθω με τη μεταμόρφωση του πλυντηρίου μου!
ΥΓ1: το τριανταφυλλάκι που φαίνεται, ίσως, περιττό ή κιτς είναι συναισθηματικής αξίας και δε φεύγει από εκεί. Ένα βράδυ (ξημερώματα) που γυρνούσα κλαίγοντας σπίτι μου (ναι! Έκλαιγα και για τους φίλους μου δεν ήταν μια φορά αλλά πολλές αυτές που έπρεπε να με αντιμετωπίσουν έξω έτσι και οι λόγοι δεν είναι της παρούσης) με σταμάτησε ένα παιδί, άγνωστος σε μένα, και μου το έδωσε. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη φράση του καθώς μου το έδινε «κανένας δεν αξίζει να κλαις και ειδικά αυτός που σε προκάλεσε. Σε όμορφες κοπέλες μόνο λουλούδια πρέπει να χαρίζουμε και αυτά χωρίς αγκάθια». Εεεε, χαμογέλασα! Το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν να καρφιτσώσω το τριαντάφυλλο χωρίς τα αγκάθια στο τοίχο μου για να θυμάμαι όχι μόνο τα λόγια του αλλά και τον ίδιο. Για την ακρίβεια έναν άγνωστο που δεν ήθελε να κλαίω.
ΥΓ2: έχω μια συνήθεια να κολλάω στους τοίχους πράγματα συναισθηματικής αξίας.
Δημιουργός: Παυλίνα
