Η κοινωνία του “like”
Είναι λίγες μέρες, τώρα, που αντιλαμβάνομαι πως έχουν αλλάξει πάρα πολλά στις ανθρώπινες σχέσεις. Πάρα πολλά με ένα πάτημα. «μου αρέσει», «τέλειο», «ουάου» και κάποιες άλλες αντιδράσεις θεωρούνται αρκετές για να ορίσει κανείς τι αισθάνονται οι γύρω του για αυτόν. Ο κόσμος του facebook δεν ενημερώνει μόνο για τις εξελίξεις, ούτε ικανοποιεί το «εγώ» των εγγεγραμμένων, στην ουσία ορίζει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων που έχουν κάποιο προφίλ.
Άργησα να το καταλάβω και δεν ξέρω αν χαίρομαι ή λυπάμαι. Για την ακρίβεια χαίρομαι γιατί ο κόσμος μου ήταν πιο αληθινός και άμεσος από αυτό, αλλά λυπάμαι γιατί τώρα που έμαθα δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ. Βγαίνοντας, λοιπόν, στον κόσμο του σήμερα (facebook) μαθαίνεις ότι η συμπάθεια, ή το φλερτ, ή το ενδιαφέρον εκφράζεται με like. Αν δεν πάρεις το like μάλλον περιμένεις από κάποιον που δε σε βλέπει όπως εσύ.
Είναι απογοήτευση.... Λυπάμαι... αλλά έτσι είναι. Δύο με τρία χρόνια πριν θυμάμαι ότι όταν κάποιος ήθελε να σε προσεγγίσει προσπαθούσε να σου μιλήσει, να σε γνωρίσει και να εξιτάρει το μυαλό σου. Σήμερα συνειδητοποιώ ότι κανόνας είναι το like. Πρώτα θα γίνει αυτό, κι αν υπάρχει ανταπόκριση, δηλαδή like πίσω, ανάβει το πράσινο φως για να αρχίσει, μάλλον, ένα κυνηγητό που δεν ξέρω τελικά πόσο ενδιαφέρον θα έχει.
Πέρα από το φλερτ φυσικά, υπάρχει και η τιμωρία. Ξέρετε, στον κόσμο μας όταν μαλώνεις ή όταν θέλεις να απομακρυνθείς από κάποιον ο τρόπος είναι απλός, σταματάς να κάνεις like. Πραγματικά, είναι αποδοτικό.. όμως, πόσο άνανδρο και παιδιάστικο το να κρατάς σε απόσταση με αυτόν τον τρόπο. Να μην εξηγείς και να μην προσπαθείς να εντοπίσεις ένα πρόβλημα και να το λύσεις ή να το αφήσεις άλυτο αλλά να το εντοπίσεις και όχι μόνος αλλά με όλους τους εμπλεκόμενους.
Προσωπικά, δε μου κάνει διαφορά ο αριθμός των ανθρώπων που μου δείχνουν την προτίμηση τους μέσω ενός κλικ, γιατί προτιμώ τις διαπροσωπικές σχέσεις και τους ανθρώπους που δίνουν αξία σε αυτές. Όμως, ασχολούμαι γιατί η αισθητική μου χαλάει και το μυαλό μου πονάει όταν πρέπει να σκεφτώ ότι αυτό το κλικ μπορεί να καθορίσει τις σχέσεις μου ή την εικόνα μου ή τη ζωή μου. Ξεχάσαμε πώς είναι να ακούμε τη φωνή του άλλου γιατί προτιμούμε το γρήγορο και άμεσο μήνυμα. Δεκτό. Αυτό, όμως, απέχει πάρα πολύ από το κλικ. Από ένα εικονίδιο ή μια λέξη που προσπαθεί να εκφράσει κάτι. Αν σου αρέσω ψάξε με. Στείλε μου μήνυμα, πάρε με τηλέφωνο ή μίλα μου γιατί η φωτογραφία μου μπορεί να είναι υπέροχα επεξεργασμένη και ψεύτικη και εγώ απόλυτα κενή ή το αντίθετο. Αν με μισείς μη μου μιλάς, βγάλε με από τη ζωή σου. Μη μου φέρεσαι σαν να μη συμβαίνει τίποτα και δε μου κάνεις like γιατί έτσι «μου τη λες».
Είναι μια κατάσταση αστεία. Γελοία. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι όλο αυτό κατά βάση δε συμβαίνει σε μια ηλικία που δικαιολογείται λόγω ανωριμότητας άλλα στην πλειοψηφία των χρηστών. Δηλαδή, τι ακολουθεί; Τι είναι το χειρότερο και πού τελειώνει όλο αυτό;
Τα παραπάνω αποτελούν σκέψεις της αγαπημένης μας Παυλίνας καταγεγραμμένες με τον δικό της υπέροχο τρόπο. Διαβάστε κι άλλα κείμενά της εδώ.
