Το Πασχαλινό παλάτι των αναμνήσεων με τουλίπες, χρώματα και γέλια
Η μνήμη είναι ένας πολυμήχανος υπέροχος οργανισμός που τρέφεται από εικόνες, μυρωδιές, γεύσεις, μουσικές και συναισθήματα. Και σιγά σιγά χτίζει ένα παλάτι αναμνήσεων και εμπειριών, πυροδοτώντας κάθε τόσο σκέψεις και νοητικά ταξίδια. Σαν πρίγκιπες λοιπόν και εμείς στο δικό μας παλάτι ήρθε η ώρα να κάνουμε μια αληθινή βόλτα στο βασίλειο μας και να συλλέξουμε λίγες εικόνες ακόμα.
Φέτος θα είναι το τριακοστό πρώτο (γκουχ..γκουχ) Πάσχα της ζωής μου που θα περάσω στα Γρεβενά και στο χωριό του μπαμπά και το οικοδόμημα της μνήμης έχει αρχίσει να διαχέει αναμνήσεις και συναισθήματα. Για μένα λοιπόν το Πάσχα είναι πολύ συγκεκριμένα πράγματα που αναπαράγονται κάθε φορά και εμπλουτίζονται ή αποδυναμώνονται όσο μεγαλώνουμε ή όσο αλλάζουμε. Δεν έχει να κάνει ίσως καθόλου με το θρησκευτικό χαρακτήρα της γιορτής παρά μόνο με όλες αυτές τις συνήθειες που μοιάζουν με μικρές ιεροτελεστίες και ακολουθούμε ευλαβικά επιστρέφοντας έτσι στις ρίζες μας. Σαν μωρό που ψάχνει την αγκαλιά της μαμάς του.
Πάσχα είναι.. Οι δεκάδες πολύχρωμες τουλίπες στον κήπο της γιαγιάς Νίκης, που κατά ένα μαγικό τρόπο μας περιμένουν πάντα εκεί και κρύβουν μέσα τους μικρές χορεύτριες. Μια μικρή Ολλανδία το σπίτι μας, τις λάτρευα από μικρή. Η εκκλησία στο χωριό που παίρνει μια άλλη διάσταση με τη φωνή του παππού να ψάλλει και να μας ρίχνει μια σεβαστή ποσότητα από κολόνια Μυρτώ στα χέρια (είχαμε μέσο το παραδέχομαι).
Η μυρωδιά από τα τσουρέκια της γιαγιάς Ελένης και των υπολοίπων γλυκών, με τον παππού τον Κώστα να επιφορτίζεται με το βαρύ ρόλο να πηγαινοφέρνει τα ταψιά στο φούρναρη με το Χάρο (το αγροτικό του) και εμείς να περιμένουμε με αγωνία την έκβαση της δύσκολης αυτής αποστολής. Οι περδίκες της μαμάς και η εικόνας της να ζωγραφίζει με το ξύλινο παλιό κοντύλι και ο αδερφός μου να κάνει την πρώτη του περδίκα ΠΑΟΚ. Τα πολύχρωμα αυγά της γιαγιάς Ελένης βαμμένα με φύλλα και κρεμμύδια και τυλιγμένα με καλσόν. Οι δουλειές στην αυλή της γιαγιάς στα Γρεβενά με όλα τα ξαδερφάκια μαζεμένα να βάφουμε γλάστρες υπό την καθοδήγηση του παππού να μας λέει ανέκδοτα και η εξερεύνηση στο εργαστήρι του. Τα κάλαντα του Λαζάρου, με τα καλαθάκια μας να πηγαίνουμε με την παιδική μου φίλη, όπου μια χρονιά είχαμε πετάξει κάτι ωμά αυγά, δε θυμάμαι σε ποιον -αναρχία στη Λαζαρίνα-. Τα άβραστα κόκκινα αυγά της γιαγιάς που κατά λάθος κατέληξαν στα χέρια φιλοξενούμενων την βραδιά της Ανάστασης μετατρέποντας το προαύλιο της εκκλησίας και τους ανθρώπους σε ομελέτα. Ακόμη αναρωτιόμαστε αν ήταν απλώς μια μεγαλοπρεπής φάρσα.
Τα μανιτάρια-θησαυρός του θείου Αργύρη που τηγανίζονται από τη γιαγιά πάντα στη φωτιά στην αυλή και το θεσπέσιο κοκορέτσι του στο οποίο βοηθάμε λίγο και εμείς κυρίως αφού ψηθεί. Τα ψησίματα στην αυλή παρέα με τον παππού που πίνει από ένα ποτηράκι αυστηρά τσίπουρο σε κάθε γιορτή που μαζευόμαστε. Τα υπέροχα γλυκά της θείας Φιλιώς που εξαφανίζονται κρυφά τα βράδια κατευθείαν από το ταψί. Τα μαζέματα σε σπίτια για τσίπουρο και μεζέ.
Τα παιχνίδια του δρόμου ως παιδιά που πλέον έχουν γίνει εκδρομές στα διπλανά χωριά και τα ευφάνταστα κοκτέιλ σε ιδιαίτερα μαγαζιά που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από αυτά της πόλης. Τα πυροτεχνήματα την Ανάσταση και τα συνωμοτικά γέλια των γνωστών αγνώστων. Η γιορτή του μπαμπά την Κυριακή με κόσμο πολύ πάντα και αυτοσχέδια γλέντια με χάλκινα που ξεκινούσαν από το σπίτι και κατέληγαν στην πλατεία. Τα γλέντια στο καφενείο με φίλους την Κυριακή το βράδυ. Και αυτή η φύση που δονείται από την ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα και δεν τη χορταίνεις.
Κάπως έτσι χτίστηκε αυτό το Πασχαλινό φανταστικό παλάτι τα τελευταία χρόνια. Έτσι όσο ελέγχουμε το βασίλειό μας και το φροντίζουμε, είμαστε μάλλον ασφαλείς μέσα του όποτε το χρειαζόμαστε, όσο κι αν μεγαλώνουμε, όσο κι αν αλλάζουμε, και θα υπάρχει πάντα χώρος για να χτιστούν τα επόμενα.
