Πασχαλινές εικόνες από τον δικό μας Παράδεισο
Η πασχαλινή μας απόδραση ολοκληρώθηκε αισίως και φέτος. Κλασικός κι αγαπημένος τόπος προορισμού, η εξωτική Βελίκα στα παράλια της Λάρισας. Το σπιτάκι μας, η αυλή μας, η θέα μας, η παραλία μας, ο παράδεισός μας.
Λίγο πριν αρχίσουμε την αναπόληση στις στιγμές του περσινού καλοκαιριού (έρχεται σύντομα σειρά αναρτήσεων από τις περσινές ταξιδιωτικές εμπειρίες στον Αργοσαρωνικό), θέλω να αποτυπώσω, να μην ξεχάσω, να μην αφήσω να χαθούν οι στιγμές του φετινού Πάσχα. Ο Φίλιππος 3 ετών και 3 μηνών, η Μάγδα 14 μηνών έδωσαν άλλο χρώμα στις διακοπές μας και έκαναν μοναδικό το τελευταίο Πάσχα που σε αυτή την αυλή έπαιξαν μόνο δύο παιδιά... και δύο σκυλιά σχεδόν αδέσποτα, σχεδόν της γειτονιάς... Δύο σκυλιά που αγαπάμε οικογενειακώς. Νονός του θηλυκού είναι ο Φίλιππος! Και το όνομα αυτής, Κωνσταντίνα! Μόνο λαμπάδα που δεν της πήραμε!
Επιστρέψαμε λοιπόν αλλά δε θέλουμε να ξεχάσουμε...
Τις αγαπημένες μου πασχαλιές που μας υποδέχτηκαν στα δέντρα τους φτάνοντας έξω από το σπίτι αλλά και στο ανθοδοχείο πάνω στο τραπέζι.
Τη θέα του ήλιου που ανεβαίνει στον ουρανό νωρίς το πρωί και τον δρόμο που χαράζει μέσα στη θάλασσα. Κι όταν λέμε νωρίς, εννοούμε νωρίς... Γύρω στις 7. Να μη μοιράσουμε το γάλα στη γειτονιά; Τι κι αν όλα τα γειτονικά σπίτια ήταν άδεια; Το πρωινό ξύπνημα είναι η κακ(λ)ή μου συνήθεια που από ότι φαίνεται κληρονόμησαν και τα αγγελούδια μας!
Το διάβασμα στην παραλία και τη φύση. Μπορεί να μη βρήκα πολλές ευκαιρίες για απομόνωση αλλά η μοναχική ανάγνωση έστω και λίγο σελίδων σε φυσικό περιβάλλον είναι μεγάλη απόλαυση!
Την ανθισμένη πολύχρωμη φύση που γαληνεύει την ψυχή και μας θυμίζει ότι η ομορφιά και η ευτυχία κρύβεται στα πιο απλά πράγματα
και τα αγριολούλουδα που μάζευε ο Φίλιππος και έβαζε στο δικό του βάζο
Το παιχνίδι με την άμμο και τα βότσαλα σε μια δική μου αποτυχημένη απόπειρα να διαβάσω λιγάκι. Εννοείται ότι δε διάβασα και ότι μάζευα ξυλάκια, κοχυλάκια και βοτσαλάκια για να γεμίσουν τα τρία κουβαδάκια...
Την παρθενική επαφή της Μάγδας με τα βότσαλα στη μη μωρουδίστικη φάση της... Πέρασε και το προηγούμενο καλοκαίρι ώρες στην παραλία αλλά ήταν πολύ μικρή (και πολύ κλαψιάρα) για να την απολαύσει.
Τα ποδαράκια - τσουρεκάκια στην πρώτη τους επαφή με το θαλασσινό νερό για φέτος και το ατελείωτο παιχνίδι με τα βότσαλα που κάνουν μπλουμ στο πέλαγος σε μια απόπειρα να αποδείξει το αγόρι μας πόσο μεγάλωσε και πόσο μακριά ρίχνει τις πέτρες
Το παιχνίδι των παιδιών στο γρασίδι και τις κούνιες
Την καθιερωμένη βόλτα στο σχεδόν έρημο αυτή την εποχή λιμάνι. Πήγαμε εκεί την ώρα που ο ήλιος έδυε και τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος έδιναν μια πιο ρομαντική νότα στη βόλτα μας. Ξεναγήσαμε και τον Φίλιππο για άλλη μια φορά στις ψαρόβαρκες απαντώντας σε δεκάδες απορίες...
Και φυσικά την επαφή με την οικογένεια, τις καλύτερες νονές του κόσμου και αγαπημένους φίλους... Απλά, όμορφα, ξένοιαστα...
Και του χρόνου, να 'μαστε υγιείς, να χαρούμε τις στιγμές μας και να γίνουμε πλουσιότεροι σε εικόνες και εμπειρίες.
Καλό σαββατοκύριακο,
