Χιονοβόλτες στα Γρεβενά

Το κοντινό Καστράκι, χώρος αναψυχής, σχολικών εκδρομών και άθλησης, με το "Αγγελοπουλικό" ντεκόρ μου άνοιξε την όρεξη. Λίγο το χιόνι εδώ γιατί είναι χαμηλό το υψόμετρο, αλλά οι εικόνες όμορφες, οι περιπατητές επί το έργον

και η απόφαση για τα ορεινά ειλημμένη, αλλά από που να ξεκινήσω;

Οι δρόμοι είναι ανοιχτοί, όμως λόγω έλλειψης παρέας λέω να μην ανέβω πολύ ψηλά, οπότε ένας κύκλος μέχρι το Δοτσικό - τον Όρλιακα και το μοναδικό γεφύρι του Αζίζ Αγά θα 'ναι ό,τι πρέπει, άρα, πορεία προς τα δυτικά με "εκτροπές" προς τα βορειο-νοτιοδυτικά θα μου γεμίσει τη μέρα. Ακολουθώντας το δρόμο προς Δοτσικό, όσο ανεβαίνεις τόσο οι χιονισμένες κορυφές των βουνών αλλά και όλη η περιοχή ξετυλίγονται μπροστά σου, ενώ η αντανάκλαση του ήλιου στο χιόνι σε "τυφλώνει" γλυκά.

Υπόψη ότι ξεκίνησα με πολλή ομίχλη κάτω στην πόλη αλλά ψηλότερα όλα είναι καθαρά. Και μόνο η εικόνα του χιονισμένου Δοτσικού που θα φαίνεται από ψηλά, της πλατείας και του πέτρινου γεφυριού θα με αποζημιώσουν.

Υποδοχή απ΄ τους μοναδικούς κατοίκους, τη γατούλα και ένα σκύλο που δε με πλησιάζει, άλλη ψυχή στο χωριό δε φαίνεται, ούτε κάποια καμινάδα καπνίζει, είμαστε βλέπεις στην καρδιά του χειμώνα (τέλος Γενάρη γαρ), ο δε μοναδικός τσοπάνης έβγαλε το κοπάδι για... βόλτα. Ας είναι...οι ομορφιές δεδομένες και έπεται η συνέχεια.

Αντίστροφη πορεία και μέσω του χωριού Αναβρυτά να 'μαι στην κοιλάδα του Βελονιά, παραπόταμου του Βενέτικου ποταμού, όπου δεσπόζει ψηλά ο Όρλιακας χιονισμένος και πανέμορφος, πιο βόρεια η Βασιλίτσα και ο Σμόλικας και χαμηλά το χιλιοφωτογραφημένο και ξακουστό πέτρινο γεφύρι του Ζιάκα. Ώσπου να έρθετε και οι ίδιοι να το δείτε ζωντανά, απολαύστε...

Ανεβαίνοντας ξανά στη διασταύρωση για Τρίκωμο, κατευθύνομαι πριν το χωριό ακολουθώντας τη σχετική πινακίδα αριστερά, χαμηλά στο ίδιο ποτάμι που πια γίνεται Βενέτικος, όπου κυριαρχεί η μοναδικότητα του πέτρινου γεφυριού του Αζίζ Αγά. Μοναδικότητα λόγω του μεγάλου τόξου που σχηματίζει και είναι, λένε, το μεγαλύτερο άνοιγμα τόξου σε πέτρινο γεφύρι στη Μακεδονία. Η ησυχία του τοπίου μοναδική, τα κρύσταλλα στην άκρη του ποταμού ίδια γλυφιτζούρια να τα αρπάξεις και το μόνο που ακούγεται είναι το βουητό του νερού, που κατεβαίνει απ' τα ψηλότερα σημεία της Πίνδου, η δε ομίχλη πάει κι έρχεται εδώ στα χαμηλά.

Στην επιστροφή λοιπόν τώρα για την πόλη, είμαι πάλι ψηλά, ο ήλιος κυριαρχεί και όλα λάμπουν ενώ κοιτάζοντας χαμηλά προς την πόλη και τον κάμπο των Γρεβενών, τα πάντα "πνιγμένα" κυριολεκτικά στην ομίχλη.

Νιώθω να είμαι πάνω απ' τα σύννεφα και τι βλέπω; Προς τα ανατολικά, δεν το πιστεύω... Ο Όλυμπος. Να οι φοβερές κορυφές του,

ο Μπούρινος κι αυτός χιονισμένος,

πανέμορφες εικόνες, αλλά και δυτικά οι κορυφές της Πίνδου και ο βραχώδης Όρλιακας.

Όλα υπέροχα λοιπόν και η μέρα γεμάτη βόλτες μέσα στη φύση, καθαρό αέρα και πολλές πολλές "χιονοεικόνες"...