Mi Ultimo Tango En Atenas

Ο Αργεντίνος συνθέτης δήλωσε σε συνέντευξή του ότι εμπνεύστηκε από ένα βιβλίο που αντίκρισε σε ένα βιβλιοπωλείο στην Κούβα με τίτλο: "Οι 17.000 Ελληνικές λέξεις στην Ισπανική γλώσσα".

Στο τραγούδι συμμετέχει η Έλλη Πασπαλά ερμηνεύοντας το μοναδικό ισπανικό στίχο του ρεφρέν: Este es mi ultimo tango en Atenas, tango lloron que corre por mis venas, ο οποίος μεταφράζεται: αυτό είναι το τελευταίο μου tango στην Αθήνα, τάνγκο δακρύβρεχτο που τρέχει στις φλέβες μου.

Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον: Ένα τραγούδι, γυρισμένο στους δρόμους της Αθήνας, που μέσα από 100 ελληνικής προέλευσης λέξεις παρουσιάζει στα ισπανικά τη σημερινή πραγματικότητα της χώρας μας, μιας χώρας που προσπαθεί να βρει τα βήματα για να ορίσει το αύριό της. Μόνη ελπίδα: el melodico y fantastico antropo!

Armonia neurotica en el microcosmο de la metropoli
cultura narcisista en una monarquia dogmatica
simfonia cacofonica, pandemonium en la atmosfera
melodia simbolo, melodrama y tragedia.

Orgasmo ideologico del barbarismο a la teoria
politico dislexico en parodia onirica
tirania fantasma, dilema megalomano
de un metabolismο retorico sin tesis ni antitesis.
Este mi ultimo tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas.

Patriota heroicο, tragicο, sistematico
hipocrecia paranoica sin dialogo esotericο
teatro ironicο, sindicato plasticο
y epicentro de la epidemia, una quimera, una utopia.

Energia hyperbole, antidotο democraticο
Laberinto critico sin entusiasmo, sin rima
musica epidermica en un pentagrama masoquista
y la simetria toxica de un epilogo necrologico.
Este mi ultimo tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas.

Hay un oasis aromatico, paralelo, fisiologico
profeta enigmatico, fenomeno cronico y ortodoxo
sin racismos ni extremismos, sin tabues etnicos
en lirica extasis sus praxis
es el melodico y fantastico antropo.
Este mi ultimo tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas.

Για την ιστορία, οι Apurimac ιδρύθηκαν το 1983 και αποτελούν ένα συγκρότημα από Λατίνους και Έλληνες μουσικούς με στόχο τους να δημιουργούν latin μουσική στην Ελλάδα κι όχι να την αναπαράγουν, όπως έχουν δηλώσει. Το όνομά τους στην ινδιάνικη γλώσσα Quechua σημαίνει "Ο Θεός του Λόγου", ο θεός που σύμφωνα με τον πολιτισμό των Ίνκας κατέβηκε στη γη για να χαρίσει στους ανθρώπους το δώρο της επικοινωνίας.

Οι Apurimac ξεκίνησαν μελοποιώντας παραδοσιακά ινδιάνικα ποιήματα των Άνδεων, ένα από τα οποία είναι και το γνωστό "Λουλούδι του δάσους", μεταφρασμένο και ερμηνευμένο από τον Χάρη Κατσιμίχα. Στη μουσική τους συνδυάζονται άψογα τα ινδιάνικα ακούσματα με τον αφροκουβανέζικο ρυθμό της καραϊβικής, με αποτέλεσμα χορευτικούς latin ρυθμούς σε ελληνικούς στίχους. Ιδιαίτερες είναι και οι διασκευές του σε γνωστά και αγαπημένα τραγούδια, όπως: "Αν σ αρνηθώ αγάπη μου", "Έλα πάρε μου τη λύπη", "Αυτό το μάμπο το Μπραζιλέρο" κ.ά, που αποδεικνύουν ότι υπάρχει ελληνικό latin ήδη από το 1950, με πρωτεργάτη το Μανώλη Χιώτη και συνεχιστές το Γιώργο Μουζάκη και αργότερα το Λουκιανό Κηλαηδόνη.

Σε ερώτηση σχετικά με την προσαρμογή τους στην ελληνική μουσική πραγματικότητα, ο Daniel Armando έχει απαντήσει: "θα έλεγα ότι η ηπειρώτικη μουσική όχι απλώς μοιάζει με την παραδοσιακή μουσική των Άνδεων, αλλά είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Τα «θέματα» και οι «δρόμοι» που χρησιμοποιούνται στα ηπειρώτικα, είναι ακριβώς το ίδια με αυτά της μουσικής των Άνδεων. Ακόμα και στα ίδια τα όργανα υπάρχει αντιστοιχία."

Έχουν συνεργαστεί με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, το Γιώργο Νταλάρα, τους Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Παντελή Θαλασσινό, το Μιλτιάδη Πασχαλίδη, το Μάρκο Κούμαρη από τους Locomondo, την Έλλη Παπσπαλά στο tango, αλλά και πολλούς άλλους γνωστούς και καταξιωμένους καλλιτέχνες.

Kείμενο: Σίσσυ Κ.