Ένα τραπέζι με φίλους
Ετοίμαζε η μητέρα τραπέζι για αγαπημένους οικογενειακούς φίλους και έβγαλε πιάτα, μαχαιροπίρουνα, ποτήρια καθημερινής χρήσης... "Μα τι τα κάνεις τα καλά σου τα σερβίτσια; Για ποιον τα κρατάς; Ποια είναι πιο επίσημη περίσταση απ' ότι αυτό το τραπέζι με φίλους; Εντάξει, μη βγάζεις τα κρυστάλλινα τα κολονάτα ποτήρια αν νομίζεις πως θα τους κάνεις να αισθανθούν άβολα, και δε χρειάζεται να βγάζεις διπλά και τριπλά πιρούνια και κουτάλια αλλά τουλάχιστον βγάλε ό,τι άλλο καλύτερο έχεις, ό,τι δεν χρησιμοποιείς συχνά. Ε πότε περιμένεις να τα χρησιμοποιήσεις"...
Αυτά ήταν τα λόγια μου, αν και εδώ που τα λέμε, λόγος δεν μου έπεφτε, και πιάτα, ποτήρια, μαχαιροπίρουνα βγήκαν από τις κρυψώνες τους και βρήκαν τη θέση τους στο τραπέζι. Μαζί με κηροπήγια, τόσα έχουμε, παλιάς σχολής η μητέρα (να μην υπάρχει χώρος να ακουμπήσεις και πολλά πάνω στα τραπέζια κεντρικά και βοηθητικά στο σαλόνι), το κυριακάτικο τραπέζι ετοιμάστηκε και περίμενε μια αγαπημένη παρέα.
Και έτσι πρέπει να είναι. Τουλάχιστον για μένα, κάθε τόσο, αν όχι κάθε μέρα, πρέπει να προσφέρουμε τέτοιες στιγμές στον εαυτό μας, στην οικογένειά μας και στους φίλους μας. Τα καλύτερα σερβίτσια μας, οι καλύτερες συνταγές μας, η καλή μας διάθεση, τα πιο φωτεινό μας χαμόγελο, η πιο θετική μας ενέργεια είναι όλα αυτά που χρειαζόμαστε για να κάνουμε τις μέρες να μοιάζουν με γιορτές. Οι μέρες περνάνε και δε θα γυρίσουν πίσω. Όσο καλύτερα τις ζούμε, τόσο πιο χαρούμενοι θα είμαστε.
