Η αξέχαστη φεγγαροβραδιά - Πανσέληνος του Αυγούστου 2013
Η πανσέληνος του Αυγούστου, είναι ένα από τα γεγονότα που κάθε καλοκαίρι οι απανταχού ρομαντικοί το περιμένουμε πως και πως. Το πιο φωτεινό φεγγάρι του έτους!
Σε διάφορες περιοχές της χώρας διοργανώνονται εκδηλώσεις και ο κόσμος έχει την ευκαιρία να χαρεί τη φωτεινή βραδιά, με μουσική, με θέατρο, με ό,τι τραβάει η καρδιά του, επιλέγοντας την αντίστοιχη εκδήλωση.
Τον περασμένο Αύγουστο είχαμε την τύχη να βρεθούμε και εμείς σε μια τέτοια εκδήλωση, στην περιοχή της Βελίκας, στα παράλια της Λάρισας. Εκεί περάσαμε μια λιτή αλλά μοναδική βραδιά στο χώρο του αρχαίου αλλά συνάμα και βυζαντινού κάστρου. Αυτό γιατί η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως κομμάτια και των δύο κάστρων, όπου το μεταγενέστερο βυζαντινό είναι κτισμένο πάνω στο αρχαίο. Όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο ότι στο χώρο αυτό ήταν η ακρόπολη της Αρχαίας Μελίβοιας, του βασιλείου δηλαδή του ομηρικού ήρωα Φιλοκτήτη.
Η επιλογή του κάστρου της Βελίκας, απ' όπου η θέα είναι μαγευτική, ήταν απόλυτα επιτυχής. Ο κόσμος πριν τη δύση του ηλίου άρχισε να ανεβαίνει, τα καθίσματα που είχαν απλωθεί ήταν αδύνατο να τον χωρέσουν, οπότε τι πιο ωραίο;
Ακροβολιστήκαμε πάνω στο τείχος και να... όλο το Αιγαίο στα πόδια σου, η παραλία μέχρι το λιμάνι του Σκιαθά "πιάτο", και το φεγγάρι βγήκε από νωρίς να μας καλοσωρίσει.
Ο φιλόλογος- ιστορικός ερευνητής κάτοικος της περιοχής, κος Οδυσσέας Τσιντσιράκος, σε συνεργασία με την προϊσταμένη της 7ης Εφορίας Αρχαιοτήτων Λάρισας, την κα Σδρόλια και τα παιδιά - μέλη του Μ.Ε.Σ. Αγιάς "Μιλτιάδης Δάλλας" απήγγειλαν ποιήματα αφιερωμένα στο φεγγάρι. Ο καταπληκτικός ήχος του βιολιού που έπαιζε ο καθηγητής μουσικής Δημήτρης Χανδράκης και "έντυνε" τις απαγγελίες έκανε τον κόσμο να παρακολουθεί χωρίς να ακούγεται ο παραμικρός ψίθυρος, σκέτη μυσταγωγία.
Και μετά;
Ο Τάσος Νοτόπουλος με την κλασική κιθάρα και η κόρη του με το ακορντεόν της και τι δεν έπαιξαν! Πολύ "γλυκό" ντουέτο, απόλαυση πραγματική. Από το "Χρυσό Κουρέλι" μέχρι το "Χάρτινο το φεγγαράκι" και "Φεγγάρι μάγια μου 'κανες", αλλά και το "Θα πιω απόψε το φεγγάρι" και κάθε άλλο κλασικό παλιό κι αγαπημένο τραγούδι που αναφέρεται στο φεγγάρι. Κανένα δεν άφησαν με το παράπονο, κι ο κόσμος όλος μαζί τους τραγουδούσε... "Αχ να μην τελειώσει ποτέ αυτή η βραδιά" ακούγονταν από πολλούς. Και το φεγγάρι; Μαγεμένο απ΄ τα όμορφα τραγούδια, νάτο, χαράζει το δικό του δρόμο μέσα στη θάλασσα και μας συντρόφευε από ψηλά. Η τοποθεσία μαγευτική, το όλο πλάνο υπέροχο και όσο λιτή, άλλο τόσο καταπληκτική ήταν η βραδιά.
Συμπέρασμα; Δε χρειάζονται και πολλά για να περάσει ο κόσμος όμορφα και να 'χει να θυμάται, αρκεί η διάθεση, η φαντασία και η βούληση των κατάλληλων ανθρώπων που θα προνοήσουν και θα επιμεληθούν τέτοιες εκδηλώσεις. Κι ευτυχώς τέτοια άτομα αποδείχτηκε ότι υπάρχουν, οπότε δημιούργησαν υποθήκη για τα επόμενα χρόνια για ακόμη πιο ωραίες φεγγαροβραδιές. Πάντα τέτοια λοιπόν! Αναμένουμε τη φετινή φεγγαροβραδιά...
