Κυκλαδονήσια - Καλοκαιρινή περιπλάνηση (Μέρος 1ο)

Έτσι με το σακίδιο στην πλάτη και ένα σάκο στα χέρια με τα πλέον απαραίτητα, "αλά παλιά", βρεθήκαμε με το έτερον ήμισυ ένα πρωί – ξημερώματα – στα τέλη του Ιούνη, στο λιμάνι της Ραφήνας. Έτσι, χωρίς πρόγραμμα, όπως έλεγε η αξέχαστη Μαρία Ρεζάν. Μια καραβάρα με τα φώτα αναμμένα και τις πόρτες ανοιχτές, μας περίμενε. "Πού πάει το καράβι ρε παιδιά" ρωτάω. "Για Άνδρο", μου απαντούν "και συνεχίζει για Κυκλάδες". Κοιταζόμαστε, "μέσα" λένε τα βλέμματά μας και είμαστε οι πρώτοι που μπαίνουμε. Ξέρεις τι είναι να έχεις ένα ολόκληρο καράβι "αγκαζέ";

Κάναμε φαίνεται καλό ποδαρικό, σε μια ώρα το καράβι γέμισε κόσμο και ξεκίνησε το όμορφο ταξίδι.

Μετά από δυο ώρες περίπου, πλησιάζουμε Άνδρο και να 'μαστε στο Γαύριο, το λιμάνι του νησιού.

Από εκεί σε πενήντα λεπτά με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, μετά από μια ευχάριστη διαδρομή, έχοντας στο μεγαλύτερο κομμάτι της, στα δεξιά του δρόμου και χαμηλά τις πανέμορφες παραλίες,

απ' τις οποίες ξεχωρίζουν αυτές στο Μπατσί και τον Άγιο Πέτρο,

να 'μαστε στη χώρα της Άνδρου. Κυριαρχούν τα νεοκλασικά κτίρια, οι πολλές εκκλησίες,

το όμορφα δρομάκια,

η δροσερή πλατεία του πλάτανου,

και η πλατεία του "αφανούς ναύτη" πάνω απ' το κύμα με την καταπληκτική θέα.

Όλα είναι πανέμορφα!

Αν υπάρχει χρόνος σίγουρα επισκέπτεσαι και τις επίσης όμορφες βόρειες παραλίες, οπότε έχεις μια σχετικά σφαιρική εικόνα του νησιού. Μια διανυκτέρευση λοιπόν σε συμπαθητικό δωμάτιο δίπλα στο κύμα που κοστίζει 30-40 ευρώ αρκεί για να τα δεις όλα αυτά, να κάνεις και ένα-δυο μπανάκια έστω στις παραλίες δίπλα στη Χώρα

και την άλλη μέρα απ' το Γαύριο παίρνεις το πρώτο καράβι που θα περάσει και φεύγεις για Τήνο.

Να η Τήνος με την εκκλησία της Μεγαλόχαρης να δεσπόζει ψηλά στην πόλη και τους επισκέπτες να 'χουν ως πρώτο μέλημα το προσκύνημα.

Το νησί δίνει την εντύπωση ότι ζει απ' τη Μεγαλόχαρη και το βλέπεις: ο πόνος του ανθρώπου, τα τάματα, αλλά - δυστυχώς - και η μεγάλη εκμετάλλευση είναι εμφανέστατα.

Αξίζει μια επίσκεψη στο εσωτερικό του νησιού, όπου μεγάλη εντύπωση σου προκαλεί το γεγονός ότι σε κάθε αυλή σχεδόν υπάρχει κτισμένος και ένας μικρός ναός.

Αποχαιρετώντας την ίδια μέρα το νησί, το πλοίο που περνά μας λένε ότι πάει για Σύρο. Μήπως ν' ανέβουμε;

(Συνεχίζεται...)