Η δύναμη που κρύβεις μέσα σου - Ανεβαίνοντας στην Τύμφη

Μετά το γνωστό μας πια δίωρο ταξίδι, 7:30 πρωινή με αφετηρία το Μικρό Πάπιγκο και την Αστράκα να μας δείχνει τις "διαθέσεις" της, η τριμελής ομάδα ξεκινά. Το ένα μέλος για πρώτη φορά, οι άλλοι τρίτη και ...φαρμακερή. Τη διαδρομή τη γνωρίζουμε καλά. Σακίδια, μπατόν, φωτογραφικές μηχανές έτοιμες και ...ώρα καλή που λένε. Αν δεν ανεβούμε και σήμερα η αναβολή θα 'ναι για του χρόνου πια. Γιατί; Μα θέλουμε να δούμε τη Δρακόλιμνη και τα γύρω απ' αυτή με χιόνια που ξέρουμε ότι ακόμη υπάρχουν. Τώρα είναι η κατάλληλη εποχή. Χιόνια, νερά πολλά, λουλούδια φρέσκα, πρέπει να "αποτυπωθούν". 

Να ο στόχος, εκεί που βγαίνει ο ήλιος.

Χωρίς "αδύναμο κρίκο" αυτή τη φορά να 'μαστε στο μονοπάτι που ξεκινάει ήπια στην αρχή, όμως μη γελιέστε... Απαιτείται ρυθμός σταθερός μέχρι να βρεις τις ανάσες σου, σιγά σιγά στην αρχή κι αρχίζει ο ανήφορος ταυτόχρονα με τα παιχνίδια του καιρού.

Μισή ώρα μετά οι πρώτες ψιχάλες, προειδοποίηση για αδιάβροχο, η βροχή δυναμώνει και εμείς ανεβαίνουμε φυσικά. Τα χωριά Αρίστη, Μεγάλο και Μικρό Πάπιγκο όλο και απομακρύνονται.

Ο πρώτος στόχος είναι το καταφύγιο της Αστράκας.

Το μονοπάτι για τη μισή περίπου διαδρομή μέχρι το καταφύγιο, είναι μέσα στο όμορφο δάσος και μετά αρχίζει το γυμνό σκηνικό.

Πανέμορφα λουλούδια, πεταλούδες που λόγω της ώρας "ποζάρουν" άνετα και το τσάι που ετοιμάζεται να ανθίσει στολίζουν το τοπίο και ψηλά τα βράχια και η Αστράκα που συνεχώς "απειλεί" συμπληρώνουν την εικόνα.

Αφού "φάγαμε" ήδη την πρώτη καλή βροχή, ο καιρός δείχνει ότι θα κάνει τερτίπια αλλά τίποτα δεν μας σταματά. Γνωρίζοντας από τις προηγούμενες αναβάσεις ότι νερό έχουν όλες οι βρύσες στη διαδρομή, είπαμε να έχουμε ένα μόνο μικρό μπουκάλι για να γλυτώσουμε από περιττό βάρος και να πάρουμε νερό απ' την τελευταία βρύση πριν το καταφύγιο. Όμως δυστυχώς μόνο αυτή έχει νερό, στις άλλες, αν και ανακαινίστηκαν πέρυσι και είναι χώροι για ανάσες, τρέχουν λίγες σταγόνες... ανάσες χωρίς νερό δεν γίνονται, άρα έχε νερό μαζί σου πάντα. Το μονοπάτι βέβαια είναι υπέροχα συντηρημένο.

Το καταφύγιο απ' την τελευταία βρύση που έχει πολύ νερό απέχει περίπου μισή ώρα. Να το σε λίγο φανερώνεται μέσα απ' τα σύννεφα που τυλίγουν την Αστράκα.

Λίγη βροχή ακόμη, παγωμένος αέρας, τα σύννεφα να κυνηγιούνται και εμείς κοντεύουμε να βγούμε στον Αυχένα και να αγναντέψουμε από κει προς τη Δρακόλιμνη. Τα "φορτοταξί" της Αστράκας βόσκουν αμέριμνα, τα δύο σκυλιά μας υποδέχονται με γαβγίσματα από μακριά όμως και να 'μαστε πάνω.

Τώρα αρχίζουν τα πιο ωραία... μια μεγάλη χιονούρα μας "υποδέχεται" στην αρχή του μονοπατιού που πρέπει να κατεβούμε προς τη λάκκα Τσουμάνη, η οποία και πατιέται αλλά και παρακάμπτεται εύκολα.

Το χιόνι παγωμένο φυσικά σε κρατάει πάνω αλλά γλιστράει. Η Αστράκα συνεχίζει το "θυμό" της και ο καιρός συνεχίζει τα παιχνίδια του, που με τις αλλεπάλληλες εναλλαγές τελικά αποδεικνύονται και όμορφα. Κάπου κάπου σκάει μύτη καμιά ηλιαχτίδα, συννεφιά, βροχή, αέρας και ήλιος λοιπόν εναλλάσσονται, μένουμε 5' για μια ανάσα και συνεχίζουμε για Δρακόλιμνη. Βρίσκεται εκεί ψηλά περίπου στη μέση που φαίνεται το ανάποδο Π ή Μ, εξαρτάται πώς το φαντάζεται κανείς, μία ώρα και κάτι δρόμος από το καταφύγιο.

Φωτογραφίζεις όλα τα σημεία θαυμάζοντας ταυτόχρονα το τοπίο... καμία σχέση με τις προηγούμενες αναβάσεις...Τα κομμάτια απ΄ τις χιονούρες που υπάρχουν σε πολλά σημεία δίνουν άλλο χρώμα... Η εποχική λίμνη στη λάκκα Τσουμάνη είναι πανέμορφη,

την προσπερνάμε, περνάμε και τα παλιά πετροκάλυβα

και να 'μαστε στην πανέμορφη μικρή κοιλάδα... Αυτή πρέπει να 'χε στη φαντασία του ο συγγραφέας του "Το μικρό σπίτι στο λιβάδι". Καλά τι βλέπουν τα μάτια μας; Τι ζωγραφιά είναι αυτή; Λουλούδια, νερά, λουλούδια... λουλούδια... Όλα μαζί συνθέτουν ένα πολύχρωμο χαλί στα πόδια της Αστράκας.

Κι αυτή; Εξακολουθεί να 'ναι "φορτωμένη" σύννεφα και να απειλεί.

Κλείνεις τη μηχανή να γλυτώσει και τις νέες ψιχάλες, λες "ε, όλα τα φωτογράφισα" και μόλις τη βάζεις στη θήκη της, πάλι την ανοίγεις και το ίδιο τροπάριο συνεχίζεται. Δε σ' αφήνει το τοπίο να ηρεμήσεις. Διασχίζοντας λοιπόν αυτή τη μικρή αλλά πανέμορφη κοιλάδα, αρχίζει το τελευταίο κομμάτι που είναι και το πιο δύσκολο, ενώ δεν μοιάζει για τέτοιο. Η χιονούρα δεξιά όπως ανεβαίνουμε συνεχίζει μέχρι πάνω και κρύβει εκπλήξεις....

Προσοχή! Αργά τώρα, έχεις ήδη λίγο κουραστεί, κατέβηκες και το κατηφορικό κομμάτι από το καταφύγιο ως εδώ, τα πόδια χαλάρωσαν και τώρα πάλι ανήφορος, άρα αργά και σταθερά ανεβαίνουμε... Κάπου κάπου κοιτάμε πίσω μας την Αστράκα, ωχ, τώρα δείχνει πιο "θυμωμένη" όπου να 'ναι θα μας ξαναμουσκέψει, κλείνουμε μηχανές και λέμε "τέρμα οι φωτογραφίες, στη Δρακόλιμνη θα τις ενεργοποιήσουμε πάλι".

Εδώ λοιπόν φαίνεται η ατυχία μας. Κυριολεκτικά στα 30 με 40 μέτρα μπροστά μας εμφανίζεται ένα πανέμορφο αγριοκάτσικο. Δείχνει ξαφνιασμένο, στέκεται, μας κοιτάζει για λίγο, αιφνιδιαζόμαστε κι εμείς και αυτό, προσπαθούμε να ξαναενεργοποιήσουμε τις μηχανές ενώ αυτό, αφού μας χάρισε μια καταπληκτική "πόζα" με δύο τρομερά άλματα εξαφανίζεται απ' τα μάτια μας. Τα βάζουμε με τη γκαντεμιά μας. Ενστικτωδώς τρέχω προς την κατεύθυνση που πήρε, δεξιά μας όπως ανεβαίναμε και προς τα κάτω, στο λάκκο με τη χιονούρα μήπως και κάπου σταθεί να το φωτογραφίσω. Όταν φτάνω σε τέτοια θέση ώστε να βλέπω όλη τη χιονούρα, προσπαθώ να διακρίνω κάποια κίνηση αλλά μάταια... Κι όμως, να 'το, μόλις κινήθηκε το είδα, μπήκε μέσα στο χιονισμένο μέρος, διακρίνεται εύκολα, οπότε με μπόλικο ζουμ, να 'τη όλη η κίνησή του... Επ, και κάτι άλλο κινείται...και τελικά είναι δύο, ζευγαράκι ίσως που τρόμαξαν από μας και πήγαιναν ψηλά για τα λημέρια τους...

Καταπληκτική περίπτωση... για 5' τα παρακολουθώ, διακρίνονται μόνο στο χιονισμένο κομμάτι, αλλά τηλεφακός δεν υπάρχει... Οπόπε ότι τράβηξε η μηχανή τράβηξε, το βλέπετε. Και η παρέα που κατέχει και τηλεφακό πού είναι; Γιατί δεν μ' ακολούθησαν; Τελικά ακόμη πιο τυχεροί αυτοί, είδαν κοπαδάκι απέναντι στο βράχο ψηλά και έκαναν ωραία φωτογράφιση άλλων πέντε αγριοκάτσικων,

αλλά κι εγώ ανεβαίνοντας να τους συναντήσω λίγο πριν τη Δρακόλιμνη, είδα κι άλλα ψηλά στα βράχια να κινούνται... σκέτη τρέλα, όμορφα ζώα, προστατευόμενο είδος.

Κοντεύουμε, όμως πάλι στέκεσαι, κοιτάζεις πίσω και κάτω χαμηλά, απέναντι το καταφύγιο και η Αστράκα,

μπροστά σου χιονούρες λίγο πριν τη δρακόλιμνη,

δεξιά σου τώρα οι κορυφές της Τύμφης, σκέφτεσαι τι είδες πριν λίγο και δεν το πιστεύεις. Σε πιάνει γλυκιά αγωνία, σε τι κατάσταση θα δεις την ξακουστή Δρακόλιμνη... Ε, να 'τη λοιπόν όπως ποτέ δε τη φανταζόμασταν... ούτε στην Ανταρκτική να 'μαστε... απολαύστε την... φωτογραφίες ατέλειωτες.

Ούτε η παραμικρή σκέψη για ξεκούραση, ο καιρός τώρα δεν αστιεύεται. Τα χέρια ξυλιάζουν, οι μύτες τρέχουν, η ώρα είναι 11:30, μετά από 4 ώρες συνεχούς πορείας, δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε ανάσα, ίσα που προλάβαμε να φωτογραφίσουμε, έρχεται μια χιονοκαταιγίδα, άλλο πράμα. 

Αυτή σίγουρα ήταν "εκτός προγράμματος". Το χιόνι που φέρνει ο δυνατός αέρας μοιάζει σαν ρύζι, να μπαίνει στα μάτια σου και πού να προφυλαχτείς; Πίσω απ΄ το "παγόβουνο" καθίσαμε μέχρι να κοπάσει. Ευτυχώς δεν κράτησε πολύ, αλλά τα χέρια δεν μπορούσαν να κρατήσουν ούτε το κολατσιό, άρα άλλη φορά ρίξε και τα γάντια στο σακκίδιο καλού κακού... Κόβει λοιπόν το χιόνι ενώ συνεχίζει να φυσάει τρελά, να μη σ' αφήνει να προχωρήσεις. Καλό απ' τη μια γιατί έδιωξε τα σύννεφα, αλλά απ' την άλλη χτυπάνε τα δόντια απ' το κρύο, οπότε επισπεύδουμε την αναχώρηση... Αντίστροφη πορεία λοιπόν, εύκολη μέχρι τη λάκκα Τσουμάνη όπου κόβει τελείως ο αέρας κι άλλες φωτογραφίες, τα λουλούδια λες και μέσα σε δυο ώρες πολλαπλασιάστηκαν, η Αστράκα κοντεύει να "αποκαλυφθεί"

κι ανάβαση στο καταφύγιο.

Ακολουθούν καταπληκτικό τσάι με μέλι, ντόπια μάλλον και τα δυο, δεκάλεπτη ξεκούραση και επιστροφή. Να και η Αστράκα που για λίγο μας δείχνει μέρος του "προσώπου" της.

Κόσμος αρκετός ανεβαίνει,όλοι έχουν σκοπό να διανυκτερεύσουν φαίνεται στο καταφύγιο

και μεις "χορτάτοι" κατεβαίνουμε.

Ο καιρός καθάρισε. Τώρα μας "ενοχλεί" ο ήλιος κόντρα μπροστά μας, είναι ήδη 14:30 η ώρα, κι' άλλος κόσμος ανεβαίνει... και 'μεις εύκολα να 'μαστε στη βρύση λίγο πριν το Μικρό Πάπιγκο που το πρωί την περιφρονήσαμε. Νεράκι, δροσιά, λίγες φωτογραφίες ακόμη μέσα απ' το χωριό και αναχώρηση.

Όμως έχουμε προγραμματισμένη επίσκεψη και στις κολυμπήθρες του Ρογκοβού, αμέσως μετά το Μικρό Πάπιγκο.

Το τρίτο μέλος της παρέας πρέπει να τις δει, όπως και τη γέφυρα του Βοϊδομάτη.

Ε, να μην έχει και μια εικόνα από το φαράγγι του Βίκου; Επίσκεψη λοιπόν στο παρατηρητήριο του φαραγγιού στο χωριό Βίκος, συμφωνία για μελλοντική διάσχισή του, και καφεδάκι στην πλατεία.

Δυσάρεστη έκπληξη το εξωφρενικό ποσό των 20 ευρώ για δύο ελληνικούς, μια σοκολάτα και τρεις ξαναζεσταμένες "σπιτικές" τυρόπιτες... Θα μου πεις δεν ήξερες, δε ρώταγες; Πού να το φανταστούμε...

Αλλά ας είναι, ας κρατήσουμε τις όμορφες εικόνες... Εξάλλου τίποτα δεν είναι ικανό να σκιάσει τα συναισθήματα που μας διακατέχουν απ' όλα αυτά που ζήσαμε σήμερα...