Η δύναμη που κρύβεις μέσα σου - Ανεβαίνοντας στον Όλυμπο

Η ιδέα τριβέλιζε τα μυαλά όλης της ομάδας αλλά ακόμη κανένας δεν είχε εκδηλώσει την επιθυμία για αυτό το όνειρο, μέχρι που βρέθηκε ο άτυπος αρχηγός που ξέρει τον Όλυμπο πολύ καλά. Έτσι, αρχές Οκτώβρη τετραμελής ομάδα, ανεβήκαμε σχετικά άνετα με το 4x4 απ' τη δυτική πλευρά μέσω Καλυβιών Ελασσόνας μέχρι το καταφύγιο "Χριστάκης" στα 2.500μ. περίπου, με πολύ καλό καιρό.

Ως εδώ όλα καλά, κοιτάζοντας όμως προς τα πάνω, τα μαντάτα άσχημα. Πυκνή ομίχλη εμφανίζεται, αέρας, κρύο... πού πάμε; Όμως η ηρεμία και σιγουριά του αρχηγού μας καθησυχάζει, θα ανέβουμε μέχρι πάνω στο διάσελο και μετά βλέπουμε...

Το μονοπάτι ανηφορικό μεν αλλά εύκολο, σε ανεβάζει στο διάσελο σε περίπου 1,5 ώρα και εκεί διακλαδίζεται δεξιά προς Άγιο Αντώνιο και αριστερά προς Σκολιό - Μύτικα. Κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα... ομίχλη να την κόβεις κυριολεκτικά με το μαχαίρι, τα σημάδια των μονοπατιών (περνά το διεθνές Ε4) είναι σχετικά αραιά και τα ακολουθείς δύσκολα, ο κίνδυνος να χάσεις τον προσανατολισμό σου μεγάλος αν δεν έχεις ξαναπεράσει από εκεί, αλλά ο αρχηγός μετά από μια μικρή έρευνα μας οδηγεί προς τη Σκάλα, με σιγουριά και θαυμαστή αυτοπεποίθηση, όπου τελικά φτάνει κανείς εύκολα σχετικά, αλλά με καλές καιρικές συνθήκες.

Εδώ βλέπεις τις πινακίδες που προειδοποιούν για πιθανούς κινδύνους που αντιμετωπίζεις (δεν μπορώ να πω ότι τις ακολουθήσαμε κατά γράμμα) στη συνέχεια της πορείας προς το στόχο, που είναι η ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, ο ΜΥΤΙΚΑΣ. Επίσης εδώ ανταμώνει και το μονοπάτι που ανεβαίνει από το καταφύγιο Ζολώτας, στο οποίο φτάνεις απ' την ανατολική πλευρά, μέσω Λιτοχώρου - Πριονίων.

Και τώρα τι κάνουμε; Προχωράμε; Είμαστε μπροστά στη Σκάλα, βλέπεις μόλις για 4-5 μέτρα το στενό πέρασμα να κατηφορίζει, σε οδηγούν κιτρινοκόκκινα σημάδια, αλλά κάτι σε φρενάρει... Συνεχίζεις ή όχι;

Χωρίς έμπειρο ειδικά με τέτοιες καιρικές συνθήκες οδηγό θα 'λεγα όχι, όμως η σιγουριά που μας εμπνέει ο οδηγός - αρχηγός κυριολεκτικά σε σπρώχνει να τον ακολουθήσεις, αλλά πολύ προσεκτικά και χωρίς βιαστικές κινήσεις. Έχεις αφήσει τα μπατόν στην αρχή της Σκάλας για να έχεις ελεύθερα χέρια, κατεβαίνεις καμιά δεκαπενταριά μέτρα, και τώρα προχωράς δίπλα ανεβοκατεβαίνοντας βράχινα σκαλοπάτια, χρησιμοποιείς χέρια και πόδια, ακούς τις οδηγίες και σε λίγο ενημερώνει ο αρχηγός ότι είμαστε πάνω απ' τα Μεγάλα Καζάνια τα οποία είναι αριστερά μας και απ' τα Ζωνάρια τα οποία είναι δεξιά μας, όπου υπάρχει το... χάος. Φυσικά δε βλέπουμε τίποτα και αυτό φαίνεται στις σχετικές φωτογραφίες αλλά προσεκτικά πάντα προχωράμε, περνάμε την Κακόσκαλα, φτάνουμε στον Παραμύτικα που φαίνεται αμυδρά, οπότε κοντεύουμε...

Απίστευτο το τελικό στάδιο της ανάβασης - αναρρίχησης! Βλέπεις συνέχεια απότομα βράχια και προσπαθείς να διακρίνεις τα σημάδια ανεβαίνοντας κάθετα σχεδόν και ενώ φαντάζει τόσο απότομο, ανεβαίνεις... ανεβαίνεις μπουσουλώντας σε κάποια σημεία και να, ένα ψιλοχωμάτινο μονοπατάκι με λίγα χαλικάκια... "φτάνουμε... φτάνουμε" λέει ο αρχηγός, ο οποίος - περιττό να σας πω ότι - ανέβαινε σχεδόν καμαρωτός και σε κάποια σημεία τρέχοντας, καθότι συμμετέχει και στην Ολυμπιάδα βουνού που διεξάγεται κάθε χρόνο στον Όλυμπο, τυγχάνει και γιατρός, για τέτοιο αρχηγό μιλάμε, οπότε πώς να μη τον ακολουθείς;

Τελικά σε περίπου 50 λεπτά από το σημείο που είδαμε τις προειδοποιητικές πινακίδες στη αρχή της Σκάλας και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε και σε περίπου 2,5 ώρες συνολικά από το καταφύγιο Χριστάκη, να 'μαστε στην ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας, στον ξακουστό Μύτικα.

Τώρα νιώθεις σχεδόν... Ολύμπιος Θεός, κατακτητής, ψηλότερος και από το Δία, μια που αυτός είχε έδρα το Στεφάνι που είναι χαμηλότερο από το Μύτικα, αλλά και θλίψη και σφίξιμο στο στομάχι για τα παλικάρια που χάθηκαν κατά καιρούς ανεβαίνοντας εδώ πάνω, γεγονότα που μαρτυρούν οι σχετικές πινακίδες αφιερωμένες σ' αυτούς.

Μελανό σημείο στην όλη αυτή προσπάθεια η μεγάλη έλλειψη ορατότητας. Βγάζεις φωτογραφίες αλλά τι να αποτυπώσεις; Τα έχουμε με τη "γκαντεμιά μας" και το ψιλοκαλαμπουρίζουμε... "Για να ξανάρθουμε" μας τα κάνει αυτά ο Όλυμπος, λέω εγώ, τι είδαμε σήμερα; Σχεδόν τίποτα...τι μας μένει απ' αυτό; Μόνο το συναίσθημα της "κατάκτησης" άρα καλά να 'μαστε και με τη βοήθεια του... καιρού τα ξαναλέμε "Γερο-Όλυμπε"...

Η ομίχλη, το κρύο που είναι τσουχτερό και παγώνει τα δάχτυλα (δυστυχώς δε φροντίσαμε να έχουμε γάντια, πράγμα που έγινε μάθημα για επόμενες εξορμήσεις και ειδικά στον Όλυμπο), το ότι δεν μπορεί να απλωθεί το μάτι, μας προετοιμάζουν για την κατάβαση, αλλά να... ξάφνου μέσα απ' την ομίχλη ξεφυτρώνει κυριολεκτικά ένας μοναχικός επισκέπτης. Ξαφνιάζεται κι αυτός που μας βλέπει αλλά μετά του αρέσει που βρίσκει παρέα, κοιταζόμαστε μεταξύ μας και όλοι συμφωνούμε ότι το λέει η καρδιά του, αλλά αυτό που έκανε είχε μεγάλο ρίσκο. Ανέβηκε από πολύ δύσκολη διαδρομή, από ανατολικά με μόνο οδηγό τον ορειβατικό χάρτη και τα σημάδια, αλλά το είχε τάμα, μας είπε. Πυρηνικός φυσικός από Τσεχία παρακαλώ... Τον χαρήκαμε πραγματικά. Ε, ρε τι σου είναι ο άνθρωπος...

Ελαφρύ κολατσιό, καταγραφή συναισθημάτων στο βιβλίο επισκεπτών, "συμβόλαιο" για επόμενο ραντεβού με την κορυφή για να δούμε τι στερηθήκαμε λόγω ομίχλης και ακόμη πιο προσεκτικά τώρα αρχίζει η αντίστροφη πορεία ακολουθώντας τα σημάδια, γιατί το μονοπάτι είναι κατηφορικό και γλιστερό λόγω της υγρασίας που προκαλεί η ομίχλη, οπότε είναι επικίνδυνο. Έχεις δει και τις πινακίδες - αφιερώματα, άσε καλύτερα να μην το σκέφτεσαι...

Τώρα γνωρίζοντας πώς θα επιστρέψεις μέχρι τη Σκάλα που είναι τα δύσκολα, προσπαθείς να τακτοποιήσεις στη σκέψη σου, τα συναισθήματα από την "κατάκτηση". Δεν είναι και μικρό πράγμα, πιστέψτε με, να ανέβεις στο Μύτικα με τέτοιες συνθήκες. Εντάξει, ας μην το κάνουμε και ηρωικό, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις ότι τελικά δεν είδες σχεδόν τίποτα εδώ πάνω.. Αχ ομίχλη τι μας έκανες!

Φτάνοντας λοιπόν και ανεβαίνοντας τη Σκάλα, επιστρέφεις στη βάση - καταφύγιο Χριστάκη - συμπεραίνεις ότι σίγουρα ο Όλυμπος είναι αρχηγός, αλλά μην ανεβαίνεις με τέτοιες συνθήκες, παρακολούθησε τον καιρό, διαφορετικά δεν αξίζει ο κόπος, νομίζω.

Αυτή η διαδρομή είναι η πιο σύντομη για να επισκεφθείς τον Μύτικα αυθημερόν. Χρειάζεται προσοχή στο κομμάτι από τη Σκάλα μέχρι την κορυφή, καλά παπούτσια, ελεύθερα χέρια, νερό οπωσδήποτε γιατί στον Όλυμπο ψηλά δεν υπάρχει νερό, ορειβατικός χάρτης, ψυχραιμία και ανεβαίνεις, εκτός αν υπάρχει πρόβλημα με την υψοφοβία... Καλά, θα μου πεις, αφού δε βλέπατε μακριά, τι υψοφοβία αναφέρεις;

Δείτε πώς έχει το ζήτημα και πώς αποτυπώνεται στις φωτογραφίες απ' την επόμενη ανάβαση, ίδια διαδρομή, αλλά με ιδανικές καιρικές συνθήκες. Ούτε ένα συννεφάκι στον ορίζοντα, Ιούνης μήνας και θα καταλάβετε τη διαφορά... Κόσμος πάει και έρχεται, όλες οι φυλές...ακόμα και άνθρωπος με σανδάλια ανέβαινε (τουρίστας)... Ο αρχηγός; Όχι δεν ήταν αυτή τη φορά μαζί μας αλλά ξέραμε πού και πώς να πάμε, άρα υπήρχαν αρχηγοί... 

Η Σκάλα, τα Μεγάλα και τα Μικρά Καζάνια, τα Ζωνάρια και τα Μυτάκια στην ανατολική μεριά, το Μεγάλο Λούκι, το εντυπωσιακό Στεφάνι τα βλέπεις τώρα πια και κυριολεκτικά δεν τα χορταίνεις. Τώρα καταλαβαίνεις το τι στερήθηκες την προηγούμενη φορά... Τώρα το βλέμμα γίνεται άπληστο. Αιγαίο πέλαγος, Άθως, παραλία Κατερίνης, Χαλκιδική, η κοιλάδα του Ενιπέα και το Λιτόχωρο, Καταφύγια "Ζολώτας", "Κάκαλος", Οροπέδιο Μουσών, Στεφάνι (θρόνος του Δία), Σκολιό, χιονούρες..., όλα μπροστά σου, ακόμη και ο μακρινός Σμόλικας φαίνεται από κάποιο σημείο.

Η Σκάλα

Τα Μεγάλα Καζάνια

Τα Μικρά Καζάνια 

Τα Μυτάκια

Το Μεγάλο Λούκι, η κοιλάδα του Ενιπέα και το καταφύγιο Ζολώτας

Το Οροπέδιο των Μουσών και καταφύγιο Χ. Κάκαλος

Το Λιτόχωρο, το Αιγαίο και ο Άθως στο βάθος

Η κορυφή Σκολιό, υψόμετρο 2.910μ.

Ναι, είμαστε στην κορυφή της Ελλάδας, στα 2918 μέτρα και έχουμε τα "πάντα όλα" στα πόδια μας. Τώρα στο βιβλίο επισκεπτών, ευχαριστούμε τον Όλυμπο για την ομορφιά που μας χαρίζει αλλά και για το δέος που μας κάνει να νιώθουμε εδώ πάνω. Ναι και πάλι θα έρθουμε, του το υποσχόμαστε...

Ο Γράμος απίθανος, ο Σμόλικας επίσης, το Μαυροβούνι όμορφο, αλλά ο ΟΛΥΜΠΟΣ δεν "παίζεται", επιβλητικός... ερωτικός... σκέτη πρόκληση... Έτσι αξίζει τον κόπο να ανεβαίνεις τακτικά και να "γεμίζεις" από συναισθήματα χαράς, δύναμης, ικανοποίησης, υπερηφάνειας για το τι κατάφερες. Πραγματικά ανανεώνεσαι, "φτιάχνεσαι" κάπως, ξεχνάς τα όποια καθημερινά σε απασχολούν...

Αυτά τα συναισθήματα λοιπόν δεν μπορεί, δε γίνεται να τα κρατάς για τον εαυτό σου, γι αυτό και εγώ τα μοιράζομαι μαζί σας.