Ορεινές περιπλανήσεις - Περπατώντας στο Σκοτωμένο Νερό

Για μια τέτοια ορεινή περιπλάνηση θα μιλήσουμε σήμερα. Προορισμός είναι η θέση "Σκοτωμένο Νερό". Μη σας παρασύρει το όνομα, το μέρος είναι υπέροχο και η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι ιδανικές εποχές να πάει κανείς, όταν η φύση αλλάζει και γεμίζει με χρώμα και όταν το νερό ρέει και σε συντροφεύει μοναδικά. Αυτές τις εποχές το τοπίο είναι ειδυλλιακό, περιμένεις να βγουν οι νεράιδες!

Ας πάμε λοιπόν παρέα στο "Σκοτωμένο Νερό", στο Βυθό Πενταλόφου, στο Βόιο Κοζάνης. Η προσέγγιση γίνεται μέσω της παλιάς εθνικής οδού Ιωαννίνων - Θεσσαλονίκης. Παράλληλα και ειδικά αν ταξιδεύεις προς Ιωάννινα, μπορείς να επισκεφθείς στον Αη - Σωτήρα, το παλιό αλλά ανέγγιχτο απ' το χρόνο καταπληκτικό πέτρινο γεφύρι της Σβόλιανης, στον Πραμόριτσα, σημαντικό παραπόταμο του Αλιάκμονα. Υπάρχει πάνω στο δρόμο σχετική μεγάλη πινακίδα που σε ενημερώνει. Με 4x4 και στεγνό καιρό κατεβαίνεις πολύ κοντά στο γεφύρι. Όμορφα όμως είναι να κατέβεις περπατώντας το πέτρινο καλντερίμι που σε φέρνει ακριβώς στο γεφύρι, απολαύστε το.

Στη συνέχεια μέσα από τον παραδοσιακό πετρόχτιστο Πεντάλοφο, στρίβεις δεξιά προς Βυθό.

Θαυμάζεις τις παλιές και νέες πέτρινες κατασκευές για τις οποίες έγιναν ξακουστοί οι πετράδες της περιοχής, καθώς και την πανέμορφη τεχνητή λίμνη στο σχετικό φράγμα του Πραμόριτσα από ψηλά.

Ακολουθώντας το δρόμο προς το ιστορικό και πανέμορφο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, σημείο αναφοράς για την περιοχή

και τον Αυγερινό, συναντάς πινακίδα αριστερή που σε οδηγεί στην αρχή του όμορφου μονοπατιού - δρόμου προς το στόχο. Ο δρόμος βατός και αν είναι ξερός επιτρέπει με λίγη προσοχή και σε συμβατικό όχημα να κινηθεί. Κι εφόσον πας άνοιξη, όπως πήγαμε εμείς, η φύση έχει ξυπνήσει για τα καλά, το πράσινο είναι πολύ και υπάρχουν λουλούδια παντού.

Να κι ένας φιδαετός ψάχνει για κανένα "μεζέ". Μόλις μας πήρε είδηση, ανέβηκε ψηλά.

Στο σημείο που αρκετά νερά "κόβουν" κάθετα το δρόμο, είσαι στο τέρμα και απέναντι αρχίζει το σηματοδοτημένο μονοπάτι. Σήμα το έλατο, αλλά είναι πολύ ευδιάκριτο και καθαρό, πνιγμένο μέσα στις πελώριες παλιές και νέες καστανιές.

Η ομάδα έτοιμη, με τα απαραίτητα εφόδια αρχίζει την ανάβαση ακολουθώντας τα σημάδια, στην αρχή παράλληλα με το ποταμάκι που κατεβαίνει απ' το στόχο και σε περίπου μία ώρα χαλαρά, να η διασταύρωση για την κάτω βάθρα.

Πάμε; Όχι πάμε πρώτα στο μεγάλο καταρράκτη και μετά στην κάτω βάθρα. Εξάλλου σύμφωνα με τις πληροφορίες, εδώ είναι το πιο εντυπωσιακό τοπίο. Συνεχίζουμε λοιπόν την ανάβαση και σε περίπου 45΄ έχουμε μπροστά μας αυτό το όμορφο θέαμα!

Πραγματικά σκοτωμένο νερό. Όπως πέφτει "σκοτώνεται" πάνω στις πέτρες και συνεχίζει για την κάτω βάθρα όπου "ξανασκοτώνεται" και από εκεί πιο ήρεμα συνεχίζει την πορεία του για τον Πραμόριτσα. Για δείτε, έχει και δω Μάταλα αλλά σε μικρογραφία.

Περνάς κάτω από τον όμορφο καταρράκτη, αν φυσάει δροσίζεσαι κιόλας, το καλοκαίρι φαντάζομαι κάνεις άνετα μπανάκι και η εικόνα απ' την απέναντι πλευρά είναι ακόμη πιο όμορφη.

Το νερό κάνει παιχνίδια με τις ακτίνες του ήλιου, κάθεσαι και ξεκουράζεσαι και δε σου κάνει κέφι ούτε να σκεφθείς την επιστροφή. Αλλά πρέπει κάποια στιγμή να το αποφασίσεις. Φωτογραφίες ατέλειωτες, εικόνες αποτυπωμένες μέσα σου και σιγά σιγά άντε να πάμε και στις άλλες βάθρες, να μην τις αφήσουμε με το παράπονο.

Να λοιπόν και η πάνω βάθρα, στην οποία φτάνεις με λίγο ακόμα περπάτημα. Η ομορφιά δε συγκρίνεται με τον καταρράκτη αλλά είναι ευκαιρία για μερικές ακόμα φωτογραφίες. Γεμίζουμε τα παγούρια μας νερό και φτάνει η ώρα να κατηφορίσουμε προς τα κάτω.

Η κάτω βάθρα επίσης όμορφη, πιο ανοιχτή, λιγότερο εντυπωσιακή μας "υποδέχεται", την απολαμβάνουμε, κάνουμε στάση για κολατσιό και πλατσούρισμα στο νερό...

Λίγη ώρα αργότερα αποφασίζουμε να τις αποχαιρετίσουμε.

Σκεφθείτε η κάθετη απόστασή τους δεν είναι πάνω από 50 με 60 μέτρα αλλά μέσω του μονοπατιού απέχουν περίπου 45΄. Αυτό λόγω του απότομου βράχου που τις χωρίζει και πρέπει να τον παρακάμψεις κυκλικά, ώστε να ανέβεις ή να κατέβεις απ' τη μια στην άλλη. Ας είναι δεν τις κατηγορούμε για τον κόπο στον οποίο μας υπέβαλαν. Αντίθετα τις ευχαριστούμε για τις όμορφες εικόνες που μας χάρισαν και ναι, με την πρώτη ευκαιρία θα τις επισκεφθούμε ξανά. Εξάλλου είναι σύντομη κι ευχάριστη διαδρομή, παρά τις δυσκολίες λόγω ανηφόρας και ζέστης, ιδανική για μια απόδραση μέσα στη φύση. Ιδιαίτερα τώρα το φθινόπωροι, θα είναι μια πολύ ευχάριστη εναλλαγή από την καθημερινότητα! Οπότε "Σκοτωμένο Νερό" περίμενέ μας!

Στην πορεία της επιστροφής, τι τύχη! Δείτε τις κορυφές του Σμόλικα φορτωμένες με χιόνι...

ΥΓ. Ο Πεντάλοφος Κοζάνης είναι πανέμορφο χωριό. Δείτε περισσότερα στοιχεία και φωτογραφίες στην ανάρτηση "Εξόρμηση για κάστανα".