Ο Λάκμος (Περιστέρι) με τις πανέμορφες κορυφές και τη μοναδική Βερλίγκα

Έξοδος από Εγνατία οδό στη Χρυσοβίτσα και πορεία προς Μικρό Περιστέρι, Ραχούλα, Παλαιοχώρι, Συρράκο, Καλαρρύτες (Τι εκπληκτικά χωριά! Θυμηθείτε την ανάρτηση γι' αυτή την υπέροχη βόλτα μας) και με λίγα μπερδέματα, να 'μαστε κάτω από την ψηλότερη κορφή του Λάκμου, την Τσουκαρέλα που νεφοσκεπής μας περιμένει. Αλλά πώς ανεβαίνουμε πάνω; Μέσα από τη λαγκαδιά ή ακολουθώντας τον δρόμο που πάει Καλαρρύτες; Από τη λαγκαδιά για να ζοριστούμε και λίγο.

Ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε και ενώ από κάτω φαίνεται κοντά...ε, θέλει το χρόνο της να σε υποδεχτεί. Βγαίνουν και μερικά απειλητικά σύννεφα αν και πρωί οπότε "θα δούμε", λέμε, "αν ανεβούμε κορυφή". Στόχος μας πάντως είναι κυρίως η Βερλίγκα.

Βερλίγκα στα βλάχικα σημαίνει γύρω - γύρω και είναι ένα παράξενο φαινόμενο! Αποτελείται από φιδόμορφες νεροσυρμές, σαν μαιάνδρους. Ο μύθος λέει ότι "ο δράκος της λίμνης αυτής ήταν ένα θεριό που δεν φαινόταν. Έχοντας τη μορφή φιδιού, πετάχτηκε μέσα από τον βράχο και έρποντας για ένα διάστημα, βρήκε μια τρύπα και βυθίστηκε πάλι στην γη, στο μέρος όπου τα νερά χάνονται. Από το σημείο που βγήκε ο δράκος ξεπήδησε νερό, το οποίο ακολουθεί την οφιοειδή πορεία του". Και είναι γεγονός! Το νερό χάνεται μέσα στη γη, το σημείο που συμβαίνει αυτό φαίνεται στη φωτογραφία παρακάτω αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να αποτυπωθεί επαρκώς!

Είμαστε ψηλά τώρα και κοιτώντας πίσω βλέπουμε την Εγνατία οδό και τη μεγάλη γέφυρα του Άραχθου και πιο πέρα τα Ιώαννινα και τη λίμνη τους. Δυτικά ο καιρός είναι καθαρός. Ένας ολίγον κακός υπολογισμός συμβάλλει τελικά να δούμε την Τσουκαρέλα σχεδόν περιμετρικά ώσπου να την προσπεράσουμε σύριζα και να κατευθυνθούμε προς τις απέναντι πλαγιές και τη Βερλίγκα.

Το τοπίο είναι πανέμορφο όπου και αν κοιτάξεις, τα χιόνια είναι αρκετά στις χαράδρες και στα ανήλια τμήματα των κορυφών, οι δε κορυφές αμέτρητες. Για να δούμε όμως τη Βερλίγκα στην οποία πλησιάζουμε από ψηλά, είναι άραγε έτσι οπως μολογάνε;

Η λέξη μαγεία είναι πολύ λίγη για να περιγράψει αυτό που βλέπεις. Μόνο ποιητικά μπορείς να το περιγράψεις! Ένα τεράστιο κίτρινο λουλουδένιο χαλί που το στολίζουν οι μαίανδροι που έχει σχηματίσει το νερό όπως κατεβαίνει από την πηγή του χρόνια τώρα. Και κάπου πιο πέρα τα χιόνια που αντιστέκονται στον ήλιο και τη ζέστη.

Είμαστε στη βασική πηγή του Ασπροποτάμου που μετά τους μαιάνδρους που κάνει το νερό, χάνεται και εμφανίζεται πάλι κάτω χαμηλά προς το Χαλίκι όπου ανταμώνει τα νερά των άλλων πηγών και συνεχίζει μέχρι που μετατρέπεται σε Αχελώο. Το τοπίο - θέαμα δεν το χορταίνεις με τίποτα και ενώ ο καιρός απειλεί εμείς εκεί, φωτογραφίες... φωτογραφίες...ατελείωτες μέχρι που αρχίζουν και κάτι ψιλομπουμπουνητά. Κι αυτά είναι η αφορμή να αφήσουμε τις φωτογραφικές και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής, να κατέβουμε χαμηλότερα ώστε να μη κινδυνεύουμε από πιθανά αστραπόβροντα.

Η επιστροφή στο αυτοκίνητο είναι πιο εύκολη αν και ο κατήφορος καμιά φορά είναι χειρότερος από τον ανήφορο. Τι λέτε παλικάρια, θα ξανάρθουμε; ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ του χρόνου πάλι και ίσως με διανυκτέρευση!