Η ιδέα

Δεν πιστεύω πως συμβαίνει μόνο στις δικές μας παρέες. Η αναζήτηση της ιδέας για κάτι καινοτόμο που θα μας βγάλει από τη ρουτίνα, από τη δουλειά που κάνουμε και που αντιμετωπίζουμε προβλήματα ή από τη χωρίς δουλειά καθημερινότητά μας, είναι θέμα συζήτησης στους περισσότερους κοινωνικούς και φιλικούς κύκλους, τουλάχιστον αυτούς των κάτω των 40. Όλοι ψάχνουμε κάτι εναλλακτικό, θεωρούμε πως η δύσκολη οικονομική συγκυρία είναι ταυτόχρονα μια καλή ευκαιρία για να κάνουμε μια νέα αρχή, για να κυνηγήσουμε το όνειρό μας, το όνειρο της δημιουργίας μιας δικής μας δουλειάς. Ψάχνουμε την ιδέα που μπορεί να μας δώσει ελπίδα, ελπίδα πως μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί και πετυχημένοι, κάνοντας κάτι που μας αρέσει.

Και φυσικά όλοι έχουμε το ίδιο ζητούμενο. Πώς μπορεί να βρούμε κατ΄αρχάς μια καλή ιδέα, που να μην απαιτεί μεγάλο κεφάλαιο και ειδικά αν μπορεί το απαιτούμενο κεφάλαιο να περιοριστεί σε εργατοώρες είναι ακόμα καλύτερα. Ωστόσο ακόμα και αν απαιτεί ένα κάποιο κεφάλαιο, ψάχνουμε τον τρόπο να το εξασφαλίσουμε. Και όταν η κουβέντα φτάνει στο το ότι "έστω και βρίσκουμε το κεφάλαιο", συζητάμε το πώς μπορούμε να φτάσουμε στην υλοποίησή της.

Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των συζητήσεων καταλήγει σε απραξία και για λίγα λεπτά αφήνει ένα αίσθημα απογοήτευσης, γιατί όσα λέμε είναι μόνο λόγια και μένουμε σε αυτά. Όμως παίρνοντας μια απόσταση από τα πράγματα, νομίζω τελικά πως νιώθω καλά με αυτό το αίσθημα επαγρύπνησης. Θεωρώ πως όλη αυτή η αναζήτηση, οι ατελείωτες ώρες συζήτησης μας αφυπνίζουν, μας κρατούν ενεργούς και μας δίνουν ελπίδα, την ελπίδα που δημιουργεί όραμα και όνειρα, τροφή για να ζούμε με νόημα.