Open House Thessaloniki

Είπαμε ότι θα κάνουμε βόλτα στα Κάστρα και τους γύρω δρόμους με σκοπό να εντοπίσουμε την οδό Κάστορος, όπου δύο κατοικίες ήταν στη διάθεση του κοινού στο πλαίσιο του Open House Thessaloniki.

Ειλικρινά, τόσα χρόνια στη Θεσσαλονίκη με την ιδιότητα της φοιτήτριας αρχικά και για δουλειά αργότερα, δεν είχα εντάξει ποτέ στις προτεραιότητές μου τη γνωριμία με την Άνω Πόλη. Είχε τύχει να βρεθώ μερικές φορές στην περιοχή, δυο τρεις φορές σε σπίτια συμφοιτητών και μια δυο φορές ακόμα σε κάποιο καφέ ή μπαρ της περιοχής, αλλά ποτέ δεν είχα προσέξει τα σπίτια, τη θέα, τον αέρα που εκπέμπει αυτό το σημείο της πόλης. Ίσως φταίει και η νεαρή ηλικία της εποχής εκείνης, που σημασία είχε κυρίως η καλοπέραση, οι ωραίοι και κυρίως κατάμεστοι χώροι εστίασης ή η καλή φωνή του τραγουδιστή στο piano bar.

Όπως και να έχει εφόσον αυτό το σαββατοκύριακο ήμασταν στη Θεσσαλονίκη, δεν θέλαμε με τίποτα να μην πάρουμε μια γεύση από το Open House. Και επειδή ο χρόνος ήταν περιορισμένος, επιλέξαμε να επισκεφτούμε κατοικίες αντί για μουσεία, με τη λογική ότι σε μουσεία μπορούμε να πάμε και κάποια άλλη στιγμή.

Ξεκινήσαμε λοιπόν τη βόλτα μας στην Άνω Πόλη από την περιοχή των Κάστρων. Ο καιρός ήταν την περισσότερη ώρα συννεφιασμένος, αν και μερικές επίμονες ηλιαχτίδες μετά από μεγάλη προσπάθεια κατάφεραν να διαπεράσουν τα σύννεφα και να μας ζεστάνουν ευχάριστα, ο αριθμός των επισκεπτών στην περιοχή διόλου ευκαταφρόνητος, η θέα εξαιρετική, τα δρομάκια γραφικά, τα σπίτια ιδιαίτερα όμορφα. Με την πρώτη βόλτα ενθουσιάστηκα!

Μετά από μια σύντομη στάση για καφέ ξεκινήσαμε αποφασισμένοι πλέον να βρούμε την οδό Κάστορος. Μετά από κύκλους, μερικές λάθος επιλογές και με τη βοήθεια ενός καλού κυρίου που είδε ότι ψάχναμε και μάλλον έχοντας δει πολλούς περιπλανώμενους να αναζητούν τη συγκεκριμένη οδό, μας έδειξε το δρόμο και επιτέλους φτάσαμε στην πρώτη κατοικία.

Η κατοικία έκλεινε στις 2 και ευτυχώς φτάσαμε εκεί 2 παρά τέταρτο, οπότε ενταχθήκαμε στο τελευταίο γκρουπ επισκεπτών. Οι κοπέλες που μας υποδέχτηκαν, εθελόντριες και μάλλον φοιτήτριες, ήταν πολύ ευγενικές. Μια από αυτές έκανε και την παρουσίαση του κτιρίου, αναφέροντας την ιστορία του οικοπέδου, τον τρόπο που το νέο κτίσμα συνδυάζει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της περιοχής με σύγχρονα στοιχεία και υλικά. Στο σπίτι βρισκόταν και το ζευγάρι των ιδιοκτητών με τα παιδιά του διατηρώντας μια πολύ διακριτική παρουσία και λύνοντας οποιαδήποτε πρόσθετη απορία των επισκεπτών.

Μπαίνοντας στην κατοικία, ήταν σαν να μπαίνουμε σε σπίτι περιοδικού. Τρεις όροφοι με εσωτερική σκάλα και ασανσέρ, διακοσμημένοι σε μοντέρνα γραμμή. Οι ιδιοκτήτες του, κατοικώντας μόλις δύο μήνες στο σπίτι, φρόντισαν να διατηρήσουν ένα πιο minimal στιλ. Πολύ όμορφο σημείο του σπιτιού ήταν η τραπεζαρία που αν και ενιαία με την κουζίνα και το σαλόνι, οριοθετήθηκε μέσω της επένδυση με ξύλο στο πάτωμα, τον τοίχο και το ταβάνι. Ιδιαίτερα πρωτότυπες ήταν και οι συνθέσεις με τη γυψοσανίδα στην οροφή των παιδικών δωματίων. Το κορυφαίο στοιχείο στο σπίτι ήταν η εξαιρετική θέα από το σαλόνι και τα παιδικά δωμάτια και ο αίθριος χώρος δίπλα στην κουζίνα, που αν και δεν έχει αξιοποιηθεί ακόμα, είναι μια εν δυνάμει μικρή αυλή κυριολεκτικά μέσα στο σπίτι.

Περπατώντας λίγα μέτρα στη γραφικότατη οδό Κάστορος φτάσαμε στη δεύτερη κατοικία, η οποία είχε ήδη μέσα ένα γκρουπ επισκεπτών, που θα αργούσαν λίγο να βγουν και με την παρότρυνση των εθελοντριών στην υποδοχή περπατήσαμε λίγο ακόμα, φτάσαμε στηv οδό Επιμενίδου και επισκεφτήκαμε ένα διατηρητέο σπίτι, όπου σήμερα στεγάζεται ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Θεσσαλονίκης.

Η ιστορία αυτού του σπιτιού ήταν η πιο εντυπωσιακή. Ξεκίνησε πριν έναν περίπου αιώνα, άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες, φιλοξένησε ένα μπακάλικο, αργότερα κατοικήθηκε από τρεις οικογένειες προσφύγων και στην πορεία ανακαινίστηκε διατηρώντας πάντα το παραδοσιακό του χρώμα και προσπαθώντας στο μέγιστο δυνατό η ανακαίνιση να γίνει σύμφωνα με την αρχική του εκδοχή.

Μετά το τέλος της επίσκεψης στο διατηρητέο της οδού Επιμενίδου, επιστρέψαμε στη διπλοκατοικία της Οδού Κάστορος, η οποία περιλαμβάνει την κατοικία ενός ζευγαριού αρχιτεκτόνων και την κατοικία ενός πολιτικού μηχανικού. Μπήκαμε στα άδυτα του σπιτιού των αρχιτεκτόνων, οι οποίοι φιλικότατοι και εξαιρετικά ομιλητικοί μας επιφύλαξαν θερμή υποδοχή.

Το σπίτι τους μπορεί να έδειχνε την περίπου δεκαπενταετή ηλικία του (με την παρούσα μορφή) λόγω των χρωμάτων του ξύλου που είχε επιλεγεί και του μπαμπού σαλονιού αλλά είχε τόσο έντονο το προσωπικό στιλ των ιδιοκτητών, που σε κέρδιζε εξαρχής. Μεγάλες βιβλιοθήκες, πολλά διακοσμητικά, το κλασικό ρολόι με το εκκρεμές πάνω από το τζάκι, η κουζίνα που για κάποιο λόγο μου έδινε την εντύπωση πως βρίσκομαι σε πλοίο, όπως και ο ξενώνας.

Ωστόσο, δεν μπορώ να σας περιγράψω την αίσθηση της θέας σε όλη την πόλη. Ένιωσα πραγματικά ότι όταν έχεις αυτό το σαλόνι, δε χρειάζεσαι ούτε εξοχικό, ούτε διακοπές, ούτε τίποτα. Έχεις το καλύτερο καταφύγιο στον κόσμο, πάντα στη διάθεσή σου. Ένα σπίτι που ακόμα και για εμάς που μπήκαμε πρώτη φορά μέσα νιώσαμε οικειότητα και ζεστασιά, ένα σπίτι που χαίρεσαι να ζεις, που φαίνεται ότι το χαίρονται στο έπακρο οι ιδιοκτήτες του και ένα σπίτι που λόγω της τεράστιας τζαμαρίας του νιώθεις ότι σου δίνει μια εκπληκτική αίσθηση ανοιχτωσιάς και ελευθερίας.

Ιδιαίτερο στοιχείο του σπιτιού είχε και η μικρή αυλή του, που φιλοξενεί πάνω από εκατό γλάστρες και ειδικά την άνοιξη γίνεται μια μικρή όαση στο κέντρο της πόλης, προσφέροντας στο ζευγάρι του σπιτιού την αίσθηση του χωριού.

Τελειώνοντας την ξενάγηση και σε αυτό το κτίριο, ο χρόνος δυστυχώς είχε περάσει, δεν υπήρχε περιθώριο για περεταίρω επισκέψεις και κάπου εκεί έφτασε το τέλος της κυριακάτικης βόλτας.

Πάντως μετά τη χθεσινή μέρα και αν κρίνω από το μεγάλο αριθμό επισκεπτών σε κάθε κτίριο, το Open House έχει σίγουρα πολλούς νέους και φανατικούς οπαδούς! Ανυπομονούμε για την επόμενη αντίστοιχη εκδήλωση!