Η μουσική είναι στη ζωή μας
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν αυτό που μου συμβαίνει, συμβαίνει σε όλους. Φαντάζομαι η πλειοψηφία των ανθρώπων ακούει μουσική. Εγώ ανήκω σίγουρα στην πλειοψηφία και ίσως στο κομμάτι αυτής που κάθε στιγμή της ζωής τους είναι μουσική. Η χαρά μου, η λύπη μου, το άγχος μου, η διασκέδασή μου, το ψυχοπλάκωμά μου, η αρχή της εβδομάδας μου, οι Κυριακές μου, ακόμη και τα όνειρά μου. Και προφανώς στο μπάνιο μου τραγουδάω και στο δωμάτιό μου και όταν μαγειρεύω και όταν καθαρίζω και φυσικά στο δρόμο με ακουστικά τόσο αποκρουστικά όσο κάθε μαγεμένος από τις νότες άνθρωπος που περπατάει και σιγοτραγουδάει.
Βέβαια, δε με ενοχλώ. Μπορεί να είμαι παράφωνη και κακοποιός υπέροχων δημιουργιών, όμως, για μένα αυτή είναι η ψυχοθεραπεία μου. Και αν ενοχλώ τους γείτονες νομίζω δε με πειράζει γιατί έχω ανάγκη να φωνάξω στίχους ελληνικούς και ξένους και να τους συνδέσω με την κάθε στιγμή που βιώνω. Είναι λύτρωση να μπορείς να βοηθάς τον εαυτό σου και να ξεσπάς και να εκφράζεσαι. Πράγματα που δεν μπορείς να βρεις λόγια για να τα περιγράψεις να περιγράφονται από στίχους και μελωδίες.
Και θα μου πείτε τι σας νοιάζει... κι εσείς μάλλον το κάνετε αυτό ή, οκ, δεν το κάνετε και ούτε σας νοιάζω εγώ που το κάνω. Ξέρετε εγώ δε θέλω να μοιραστώ μαζί σας το πάθος μου για τη μουσική, αλλά το πρόβλημα που αυτό μου δημιουργεί.
Είναι μάλλον η ένταση που νιώθω με κάθε τραγούδι που με εκφράζει και το αποτυπώνω στη μνήμη μου συνδυασμένο με γεγονότα, ανθρώπους και στιγμές. Ένα τραγούδι παίζει τυχαία σε ένα ραδιόφωνο τη στιγμή που σου συμβαίνει κάτι άσχημο και αυτόματα καταγράφεται στο μυαλό το τραγούδι μαζί με το συμβάν. Κάθε φορά που το ακούς να θυμάσαι αυτό το δυσάρεστο ή το άλλο, το χαρούμενο.
Γράφω γι αυτό γιατί τελικά δεν ξέρω αν με ενοχλεί ή όχι. Αυτή η πικρή γεύση στα χείλη μου με τραγούδια που συνέδεσα με καταστάσεις που τελείωσαν ή με ανθρώπους που έφυγαν, ή η γλυκιά γεύση στίχων που τραγούδησα συγκινημένη από στιγμές γεμάτες και σημαντικές, ανεκτίμητες γεύσεις. Για μένα! Χαίρομαι που έχω το δικό μου ημερολόγιο που αποτελείται από τραγούδια για να μου θυμίζουν κάθε μου στιγμή, λυπάμαι, όμως, που μπορεί η διάθεση μου να χαλάσει από ένα τραγούδι που θα παίξει τυχαία σε ένα μαγαζί ή στο ραδιόφωνο. Λυπάμαι που η μουσική μου και οι μελωδίες μου μπορεί να μου προκαλέσουν κυκλοθυμία και να μετατρέψουν τη χαρά μου σε λύπη ή και το αντίθετο.
Αναγνωρίζω το δέσιμό μου, ότι είναι παραπάνω από φυσιολογικό. Δεν αντιμετωπίζεται όμως. Για να διαγράψεις μια μνήμη πρέπει να διαγράψεις ένα τραγούδι και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Για να επαναφέρεις στη μνήμη σου μια στιγμή πρέπει απλά να πατήσεις «αναπαραγωγή» και αυτό είναι ,επίσης, πολύ δύσκολο. Είναι συναισθήματα ανακατεμένα, χαρές και λύπες μαζί που τις αποχωρίζεσαι γιατί πονάνε ή τις κρατάς στη μνήμη σου γιατί τις αγαπάς. Αλλά σε κάθε περίπτωση έχεις να θυμάσαι κάτι που υπήρχε και τελείωσε. Οπότε νοσταλγείς και το φάρμακό μου τελικά γίνεται η αρρώστια μου.
Είναι ένας οργανισμός που καθοδηγείται από το υποσυνείδητο μάλλον και σε πάει όπου εσύ κατά βάθος θες, αλλά δεν το ελέγχεις. Δεν μπορείς να έχεις πάντα τη δύναμη να επιλέγεις το κομμάτι που σε χαροποιεί και σε ηρεμεί γιατί είσαι άνθρωπος και για να εκτιμήσεις τη χαρά πρέπει να λυπηθείς. Και εμείς μπορεί να μην το γνωρίζουμε αυτό άμεσα, το υποσυνείδητό μας, όμως, το ξέρει.
Λύση νομίζω δεν μπορώ να βρω γιατί στην πραγματικότητα δε θέλω. Γιατί ακόμη και η πικρή γεύση έχει τη νοστιμιά της. Καταλήγω, όμως, στο συμπέρασμα ότι τελικά η μουσική δεν είναι μέσα στη ζωή μου. Η μουσική είναι η ζωή μου. Και η συμβουλή μου είναι, στο βαθμό που μπορείτε και επιλέγοντας το είδος της μουσικής που σας εκφράζει, να μπείτε στα μονοπάτια της και να προσπαθήσετε να ανακαλύψετε τον εαυτό σας μέσα από αυτή. Θα τρομάξετε ευχάριστα με το πόσα συναισθήματα μπορείτε να ξεθάψετε σε 3 λεπτά ακούγοντας τους στίχους που έγραψε κάποιος άλλος για να εκφράσει τα δικά του συναισθήματα.
Μπορείτε να αρχίσετε με το παραπάνω κομμάτι.
Κείμενο: Παυλίνα
