Οι αλήθειες του Χόρχε Μπουκάι

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Ας ξεκινήσουμε με την πρώτη φράση, όπως την αναλύει ο συγγραφέας στο βιβλίο του "Ιστορίες να σκεφτείς".

Το να γνωρίζεις ότι "αυτό που είναι, είναι" συνεπάγεται ότι αποδέχεσαι πως τα γεγονότα, τα πράγματα και οι καταστάσεις είναι όπως είναι.

Η πραγματικότητα δεν είναι όπως θα με συνέφερε εμένα να είναι.
Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.
Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.
Δεν είναι όπως ήταν.
Δεν είναι όπως θα είναι αύριο.
Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Και όλα αυτά δε δηλώνουν ούτε αδράνεια ούτε παραίτηση, παρά μόνο την ανάγκη να συνειδητοποιούμε πού βρισκόμαστε, πώς ακριβώς είναι τα πράγματα, ποια είναι η παρούσα κατάσταση και με αφετηρία αυτή να χαράξουμε πορεία προς την επίτευξη των στόχων μας.

Ανάλογα με τα παραπάνω, η φράση "εγώ είμαι αυτός που είμαι" σημαίνει:

Εγώ δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.
Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.
Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου θα ήθελε να είμαι.
Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.
Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, όλες μας οι νευρώσεις ξεκινούν τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.

Και όταν δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε το "είμαι όπως είμαι", μας φαίνεται ακόμα πιο δύσκολο να αντιληφθούμε και να αποδεχτούμε το "Εσύ... είσαι όπως είσαι", το οποίο σημαίνει:

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.
Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα.
Εσύ δεν είσαι όπως εγώ θέλω.
Εσύ είσαι όπως είσαι.

Το να δεχόμαστε τα παραπάνω σημαίνει ότι σεβόμαστε τον άλλο, τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας  και δεν του ζητάμε να αλλάξει. Και μιλώντας για τον έρωτα, ο Χόρχε Μπουκάι καταλήγει ότι πρόκειται για την ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργήσεις χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.

Όλα τα παραπάνω δεν μας είναι άγνωστα. Δεν τα διάβασα για πρώτη φορά σ' αυτό το βιβλίο, δε μου φάνηκαν πρωτόγνωρα ούτε κάποια σπουδαία διατύπωση. Όμως είναι ζητήματα που μας απασχολούν καθημερινά, που αποτελούν αντικείμενο συζήτησης σε παρέες, τροφή για σκέψη όταν οδηγούμε ή περπατάμε χαμένοι στις σκέψεις μας, όταν ξαπλώνουμε το βράδυ στο κρεβάτι και κάνουμε τον απολογισμό της ημέρας, όταν αναρωτιόμαστε γιατί δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, γιατί μένουμε πάντα μακριά από τους στόχους μας, γιατί δε μας καταλαβαίνουν οι άλλοι, γιατί ο άνθρωπος μας δεν κάνει αυτό που θα θέλαμε να κάνει... Η λίστα με τα "γιατί" και τα "γιατί όχι" είναι μεγάλη, γιατί συνέβη αυτό ή γιατί δε συνέβη το άλλο... 

Μου άρεσε λοιπόν που βρήκα συγκεντρωμένα σε λίγες γραμμές όσα θα έπρεπε πάντα να έχουμε στο μυαλό μας, να μας είναι ξεκάθαρα και να αποτελούν τη βάση σε όλες μας τις καθημερινές σκέψεις και δραστηριότητες. Ίσως έτσι είναι πιο εύκολο να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να νιώθουμε εντάξει απέναντί του και απέναντι στους άλλους, να αποδεχόμαστε όσα συμβαίνουν γύρω μας, να ξέρουμε ανά πάσα στιγμή πού βρισκόμαστε, να θέτουμε στόχους για το πού θέλουμε να πάμε και φυσικά να χαράζουμε την πορεία προς την επίτευξη των στόχων μας.

Όλα αυτά ούτε για μένα είναι δεδομένα. Έκανα χρόνια να αντιληφθώ και λίγα περισσότερα να αποδεχτώ ότι δεν είμαι όπως θα ήθελα να είμαι. Ξεκινώντας λοιπόν από το "είμαι όπως είμαι", προσπαθώ να αποδεχτώ πλήρως το "αυτό που είναι, είναι", να δω την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι και να θέσω βήμα προς βήμα τους στόχους για να αλλάξω όσα δε μου αρέσουν. Για να δούμε... πόσα σκαλοπάτια θα καταφέρω να ανέβω μέχρι να φτάσω εκεί που επιθυμώ; Θα καταφέρω να απαλλαγώ από αυτά που με χαλάνε; Ερωτήματα που εύχομαι να μην μείνουν αναπάντητα...