Διακοπές με παιδιά και... οι ερωτήσεις που μας φέρνουν κοντά

Τόσα χρόνια σε θάλασσες και ακτές δε μιλούσα με κανέναν που δεν ήξερα. Όπως φτάναμε στα "in" beach bars, πιάναμε τις ξαπλώστρες μας, μιλούσαμε στον σερβιτόρο για την παραγγελία, στον παραδίπλα που δεν πρόσεξε με τις ρακέτες και το μπαλάκι προσγειώθηκε πάνω στον καφέ ή στον άλλο που είχε ωραίες ρακέτες και θέλαμε να τις δοκιμάσουμε  ή και στην κοπέλα που διάβαζε ένα βιβλίο με δελεαστικό εξώφυλλο και θέλαμε να ακούσουμε την κριτική της.

Τώρα όμως... τώρα που κουβαλάμε τον 2,5χρονο Φίλιππο, τα κουβαδάκια - φτυαράκια - τσουγκράνες - βαρκούλες - μπρατσάκια - νεροπίστολα... και όλα αυτά που βλέπαμε τους μπαμπάδες να κουβαλάνε παλιότερα με βλέμμα απορίας που πλέον αντικαταστάθηκε με συμπόνοια, το καρότσι της μπέμπας και ενίοτε την μπέμπα αγκαλιά, την τσάντα με τις πετσέτες και τα δεύτερα μαγιό, την τσαντούλα με τα απαραίτητα της μπέμπας, τη θερμοσακούλα με το γιαουρτάκι - φρουτάκια κ.λπ. για τον Φίλιππο, τώρα είμαστε τοσο κοινωνικοί!

Μέχρι να φτάσεις στην τελική σου θέση στην παραλία έχεις εντοπίσει γύρω σου όλες τις μαμάδες και ακόμα περισσότερο τις μαμάδες (και μπαμπάδες βεβαίως) με μικρά μωρά... Λες και έχουν μαμαδομαγνήτη. Λες και έχεις και εσύ μαμαδομαγνήτη και οι αντίθετοι πόλοι σας έλκονται. Και μέχρι να διαλέξεις πού θα καθίσεις, αλλάζεις και αρκετές απόψεις, ίσως και θέσεις για να βρεις την καλύτερη με την πιο παχιά σκιά, να μη ζεσταθεί το μωρό που το σέρνεις μαζί σου στην παραλία αλλά να είσαι και κοντά στη θάλασσα, πρώτη γραμμή αν είναι δυνατόν, για να μη σε φάνε τα δρομολόγια "πήγαινε γέμισε κουβαδάκι με νερό".... Μέχρι να διαλέξεις λοιπόν πού θα καθίσεις και ενώ κουβαλάς όλα σου τα μπαγκάζια, βρίσκεις την εξαιρετική διάθεση να ανταλλάξεις μια, δυο, τρεις ή εικοσιτρείς κουβέντες με όλες τις μικρομαμάδες. Και μικρογιαγιάδες. Ακόμα και με πιο λακωνικούς μικρομπαμπάδες.

Και βέβαια, δεν είναι μονο η παραλία. Περπατάς στον δρόμο και χαιρετάς ή χαμογελάς σχεδόν σε κάθε μαμά, ενίοτε και σε μπαμπά, γιαγιά ή παππού που σέρνει ένα καρότσι με μικρό μωρό, γνωρίζεις γείτονες στους οποίους μπορεί να μην έλεγες ούτε καλημέρα τόσα χρόνια και συχνά απορείς! Γιατί δε μοίραζες τόσο απλόχερα τις καλημέρες και παλιότερα;

Αφού έχεις λίγο κλειστεί μέσα στο σπίτι, αφού δεν κυκλοφορείς στα μέρη που κυκλοφορούσες, αφού δεν ήξερες κανέναν σε αυτή τη γειτονιά, στο σούπερ μάρκετ, στα καταστήματα... πώς ξαφνικά μιλάς με τόσο κόσμο; Πώς έγινες τόσο κοινωνική;

Εγώ το έχω εντοπίσει καιρό τώρα. Από τότε που έβγαινα βόλτες με τον Φίλιππο μπεμπάκο στο καρότσι, από τότε έγινα πιο κοινωνική (προς αγνώστους). Ειδικά με μαμάδες και μπαμπάδες. Και φέτος στις διακοπές, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, μέσα σε 2,5 μέρες έχω μιλήσει με πολύ περισσότερο κόσμο από κάθε άλλη φορά. Στο πρώτο beach bar που πήγαμε, με πρωτεύον κριτήριο την παχιά σκιά, γνώρισα μια μαμά με μια σχεδόν συνομήλικη μπεμπούλα και μια τρίχρονη κόρη. Το επόμενο πρωινό κι ενώ πήγαινα να αγοράσω γάλα και ψωμί στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς γνώρισα τη γιαγιά του 5χρονου Παναγιώτη. Μια κυρία που παραθερίζει εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε αυτή την περιοχή αλλά εγώ πρώτη φορά της χάρισα την πολύτιμη καλημέρα μου! Και έχει και ο Παναγιώτης μια αδερφούλα. Και το απόγευμα στη θάλασσα, μίλησα με τη μαμά του Παναγιώτη. Και την άλλη μέρα ξανά με τη γιαγιά του.

Και κάτι μου λέει πως στο διάστημα των διακοπών θα αλλάξω πολλές ακόμα κουβέντες με μαμάδες και γιαγιάδες, όπως συμβαίνει και στην παιδική χαρά της περιοχής μας ή στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μας. Και θα γίνω σαν τη μαμά μου που όπου κι αν πηγαίνει, κάνει "φίλες". Και την πειράζουμε. Μέχρι και κινέζα "φίλη" στις διακοπές της στη Σαντορίνη έκανε. Η μία μιλούσε κινέζικα και λίγα αγγλικά, η άλλη ελληνικά και λίγα αγγλικά... και όμως πέρασαν μαζί την ξενάγηση στο ηφαίστειο και συνεννοούνταν, λέει. Τι να πω! Νομίζω πως μ' αρέσει αυτή η αυξημένη μου κοινωνικότητα. Μάλλον μ' αρέσει που πλέον χαρίζω απλόχερα τις καλημέρες μου. Και πείραζα και τον μπαμπά μου που στο καθημερινό του περπάτημα στον τόπο των διακοπών μας καλημέριζε όλους τους κατοίκους της περιοχής που έβλεπε κάθε πρωί στις αυλές τους. "Τους ξέρεις;", τον ρωτούσα πάντα. "Όχι, αλλά περνάω από δω κάθε πρωί, να μην τους χαιρετήσω; Μια καλημέρα είναι αυτή και δεν είμαστε πολλοί οι μόνιμοι κάτοικοι του καλοκαιριού εδώ". Και τώρα κάνω το ίδιο. Και νομίζω πως το απολαμβάνω!

Και το καλύτερο... νομίζω πως χαίρομαι με την κοινωνική και χαμογελαστή εικόνα που βλέπει ο Φίλιππος και εύχομαι να βλέπει και η μπέμπα μεγαλώνοντας.