Εκεί που νιώθεις ότι έπηξες, έρχονται δυο χέρια…
και θυμάσαι τον ορισμό της Ευτυχίας, όπως τον εξέφρασε σύντομα, λιτά και απέριττα και τόσο μα τόσο περιεκτικά, ο αγαπημένος όλων, Θανάσης Βέγγος.
"Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τί είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις.
Θανάσης Βέγγος"
Ακόμα κι αν δεν αναφερόταν σε παλάμες μικρές και τρυφερές, ακόμα κι αν μιλούσε για έρωτα. Έρωτας είναι κι αυτός!
Τι κι αν δεν πήγες διακοπές σε μέρη μαγικά κι ονειρεμένα; Τι κι αν δεν τριγύρισες και φέτος στα νησιά; Τι κι αν σκέφτεσαι τους φίλους σου εν καιρώ διακοπών με μια μικρή δόση ζήλιας;
Αυτές οι δυο παλάμες, μπερδεμένες στο μεσημεριανό ραχάτι, έρχονται να σου θυμίσουν ότι η ζωή είναι ωραία ακόμα και όταν νιώθεις πως "τόση ρουτίνα δεν την μπορώ, δεν την αντέχω...". Εξάλλου με έναν περίεργο τρόπο, όλες οι μέρες είναι ίδιες, κι όμως κάθε μέρα κάτι καινούριο γίνεται... Μια νέα συλλαβή προστίθεται, τα μπα - μπα - μπα διαδέχονται τα για - για - για και ο διάλογος στη γλώσσα των βρεφών καλά κρατεί... μια νέα κίνηση... τα πατουσάκια που μεγαλώνουν και προσπαθούν να πατήσουν, τα δοντάκια που ξεπροβάλλουν, οι αγωνιώδεις προσπάθειες για να φτάσει παιχνίδια και πάσης φύσεως αντικείμενα, παλεύοντας να μπουσουλήσει, τα τρανταχτά γέλια και αυτό το βλέμμα, αχ, αυτό το βλέμμα που μαρτυρά πως όλος του ο κόσμος είσαι εσύ.
Αυτά συνειδητοποιείς, η ευτυχία σου από τους δύο πέρασε στους τρεις και δυνάμωσε και όλα αυτά είναι η παρηγοριά σου για όσα έχουν αλλάξει στη ζωή σου, για τις ώρες ύπνου που δεν είναι ποτέ αρκετές και για όσα έκανες και πλέον έρχονται σε δεύτερη μοίρα, για όλα αυτά που δεν προλαβαίνεις να κάνεις και για όσα εύχεσαι να ξαναζήσεις.
Σίγουρα τίποτα δεν είνα πια το ίδιο, μα όσα βιώνεις είναι πιο έντονα, καταλαβαίνεις τι έχει αξία στη δική σου ζωή και ποιες είναι πλέον οι προτεραιότητες. Καταλαβαίνεις πως μεγάλωσες και πως μάλλον ποτέ μα ποτέ δε θα είσαι ξανά τόσο ξένοιαστος όσο πριν. Κι όμως ξέρεις μέσα σου πως όλα αυτά - αν και κάποιες (πολλές) στιγμές σου κακοφαίνονται - αξίζουν τον κόπο απλώς και μόνο για να βλέπεις αυτό το βλέμμα, να χαίρεσαι αυτήν την αγκαλιά, αυτό το άγγιγμα και να βλέπεις αυτές τις δυο παλάμες...
Υγ. Εναν χρόνο μετά την καταγραφή τους, αυτές οι σκέψεις ισχύουν ακόμα κι είναι τόσο μα τόσο αληθινές.
