Τις έβλεπα στην αυλή και κάτι με έτρωγε...

Τα υλικά απλά και ό,τι υπήρχε στο σπίτι. Αστάρι μετάλλων από αυτό που βάψαμε την ψησταριά, πινέλο και ρολάκι γιατί μας βολεύει στο βάψιμο, γυαλόχαρτο ό,τι βρήκα μπροστά μου και λίγο βερνίκι για ξύλα που είχε ξεμείνει από τη βαφή των ξύλινων παντζουριών.

Βήμα 1ο:
Καλή δουλειά με το γυαλόχαρτο για να λειανθούν οι επιφάνειες και να φύγουν οι πολλές σκουριές. Αρκετό τρίψιμο και πολύς ιδρώτας μέσα στη ζέστη αλλά επιτέλους φάνηκε το μέταλλο κάτω από την οξείδωση.

Βήμα 2ο:
Με λίγο νέφτι αραίωσα το αστάρι και άρχισαν να γίνονται τα πρώτα βασικά κομμάτια της βαφής. Το πινέλο ήταν μεταχειρισμένο και σε κακή κατάσταση και άφηνε κενά, γι αυτό προτίμησα το ρολάκι που δημιουργεί τελικά ομοιόμορφο αποτέλεσμα και καταναλώνει λιγότερη μπογιά.

Βήμα 3ο:

Όπου δεν φτάνει το ρολάκι φτάνει το πινέλο. Τελευταίες πινελιές στις δύσκολες γωνίες και αρκετή υπομονή και επιμονή για να καλυφθούν όλα τα κενά. Βέβαια και να μείνουν κάποια, δε με χαλάνε γιατί δίνουν την αίσθηση του παλιού.

Βήμα 4ο:
Αφού έτριψα τα ξύλα στα μπράτσα της καρέκλας με το γυαλόχαρτο ήρθε η ώρα να τα βερνικώσω. Το διαθέσιμο βερνίκι έχει χρώμα άρα θα βγει λίγο πιο σκούρο από το χρώμα του φυσικού ξύλου. Όσο πιο καλή η δουλειά με το γυαλόχαρτο τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα και εννοείται ότι χρειάζονται δυο χέρια για μεγαλύτερη προστασία του ξύλου.

Το αποτέλεσμα...θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερο. Τώρα πια όμως βρήκα την ψυχική μου γαλήνη και δε μου χαλούν την αισθητική.

Αν θέλετε βέβαια μπορείτε με χαρτοταινία να δημιουργήσετε σχήματα πάνω στον σκελετό της καρέκλας και να βάψετε με άλλο χρώμα για να κάνετε κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Εγώ το επιχείρησα αλλά το αποτέλεσμα δεν με ικανοποίησε, οπότε ξαναέκανα την καρέκλα μονόχρωμη. Την επόμενη φορά με περισσότερη εμπειρία και τόλμη θα κάνω κάτι πιο artistic.

Καλά Do It Yourself που λέει και η κουμπάρα μου σε άπταιστα ελληνικά!!

Κείμενο: Γιώργος