Η γιορτή της μητέρας

Μάλλον δεν το συνειδητοποιείς. Οι πρώτες μέρες είναι δύσκολες. Ακόμα και βοήθεια να έχεις και κατανόηση απεριόριστη από το οικογενειακό και φιλικό σου περιβάλλον, οι δυσκολίες είναι πολλές, το φορτίο βαρύ και η κούραση τεράστια. Ωστόσο, με το τρίπτυχο "να φάει, να το αλλάξεις, να κοιμηθεί" - μήπως και κλείσεις και εσύ έστω για λίγο τα μάτια σου - οι μέρες περνάνε γρήγορα. Βέβαια όταν το βιώνεις όλο αυτό, νιώθεις πως οι πρώτες 20-30 μέρες είναι οι μεγαλύτερες μέρες στη ζωή σου. Μέχρι να περάσουν, ειδικά όταν το μωράκι σου έχει πονάκια και κλαίει συχνά, σίγουρα περνάει από το μυαλό σου η σκέψη "Τι καλά που ήμουν στην ησυχία μου", όσο και αν φοβάσαι να το παραδεχτείς ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό. Το μωρό δεν είναι ακόμα σε θέση να σου δείξει τα συναισθήματά του, δεν καταλαβαίνεις πάντα γιατί κλαίει, η αλληλεπίδραση μεταξύ σας είναι πολύ περιορισμένη και σίγουρα νιώθεις ώρες ώρες πως απλά πρωταγωνιστείς σε μια ταινία χωρίς τίτλους τέλους.

Τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν κάπου στις έξι εβδομάδες. Τότε εσύ αρχίζεις να ξεπορτίζεις πιο εύκολα, με ή χωρίς το μωρό. Η εναλλαγή παραστάσεων είναι πολύ επικοδομητική, καθώς νιώθεις πως η ζωή κυλάει φυσιολογικά. Παράλληλα, το μωρό σου αρχίζει να σπάει τα πρώτα εκούσια χαμόγελα ανταποκρινόμενο στο δικό σου χαμογελαστό πρόσωπο. Και κάπου εκεί είναι που αρχίζεις να τρελαίνεσαι με αυτό γλυκό πλασματάκι και σταδιακά συμβαίνει αυτό που κορόιδευες... Το μωρό σου αρχίζει να σου παίρνει το μυαλό και να μονοπωλεί το ενδιαφέρον σου. Τα δίνεις όλα για ένα φαφούτικο χαμόγελο και αυτό από την πλευρά του διεκδικεί με κάθε τρόπο την προσοχή σου και μια ακόμα αγκαλιά. Και κάπως έτσι αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι πως είσαι ΜΑΜΑ...