Ενήλικες και ανεξάρτητοι ή παιδιά για μια ζωή;
Από τη φίλη και γλυκιά μαμά Ζ.Λ. και τη μικρή της κόρη, πάμε σε μια πιο μεγάλη κόρη, ολόκληρη γυναίκα πια, την Παυλίνα μας, που εκφράζει σκέψεις περί ενηλικίωσης... Σκέψεις που προσωπικά θεωρώ πως ειδικά στις μέρες μας κάνουν όλοι οι συνομήλικοί της και οι τουλάχιστον κατά μια πενταετία μεγαλύτεροί της.
"Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία αποδέχεται το 18ο έτος της ηλικίας μας, ως έτος ενηλικίωσης. Είναι η ηλικία κατά την οποία φαίνεται πως είμαστε έτοιμοι να πάρουμε αποφάσεις για τη ζωή μας που θα την καθορίσουν, να ζήσουμε μόνοι μας, να δουλέψουμε νόμιμα, να διαχειριστούμε χρήματα. Αναρωτιέμαι αν όλα τα παραπάνω αρκούν για να χαρακτηριστώ ενήλικας και ανεξάρτητη.
Από την πρώτη μέρα στο σχολείο μας προετοιμάζουν για τις πανελλαδικές και μας πείθουν ότι αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας και το μεγαλύτερό μας επίτευγμα. Να μπούμε στο πανεπιστήμιο και να φύγουμε από το σπίτι μας, να ζήσουμε μόνοι μας, χωρίς έλεγχο και ανεξάρτητα. Να αρχίσει η ζωή μας, όπως αυτή πρέπει να είναι. Όντας φοιτήτρια θέλω να σας πω ότι δεν είναι ψέματα. Είναι τρομερό να ζεις μόνος σου, να είσαι υπεύθυνος για την καθαριότητα του σπιτιού σου, για το φαγητό σου, για την υγεία σου. Όλα εξαρτώνται από σένα και το λάθος σου το αντιμετωπίζεις πια μόνος, που είναι πολύ χειρότερο από τη γκρίνια της μαμάς.
Ναι ανεξαρτητοποιήθηκα σε μεγάλο βαθμό και όλα τα παιδιά της ηλικίας μου που βιώνουν κάτι αντίστοιχο συμφωνούν μαζί μου. Δε μπορώ να πω, όμως, ότι η μεγαλύτερη κρίση είναι αυτή του «ζω μόνος μου». Ανεξαρτητοποιείσαι στα θέματα σπιτιού και αυτοπροστασίας, όχι, όμως, στο θέμα επιβίωσης. Όσα χιλιόμετρα μακριά και να είσαι, είσαι πάντα το παιδί των γονιών σου. Που πάντα σε στηρίζουν και σε αγαπούν και σου στέλνουν τα λεφτάκια τους γιατί «μια φορά έρχονται τα φοιτητικά τα χρόνια και πρέπει να τα χαρείς, και εμείς θα στερηθούμε για να τα περάσεις καλά». Από μόνη της η παραπάνω φράση που η πλειοψηφία των φοιτητών ακούει σπάει την ανεξαρτησία μας και μας καθιστά εξαρτημένους.
Όχι για πάντα. «4 χρόνια», μου είπαν, «διαρκεί η σχολή σου, έχεις και έναν παραπάνω. Μετά δουλειά». Όταν έφτασε αυτό το «μετά δουλειά» κατάλαβα πολλά. Τώρα σπάει η γυάλα, τώρα πρέπει να μάθω να προστατεύομαι από τα χαστούκια και τις απορρίψεις της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Γιατί ενηλικιώνεσαι για όλους από το 18ο έτος της ηλικίας σου αλλά στα 22,5 είσαι ακόμη μικρός και άπειρος και δεν έχεις ζήσεις τίποτα. Και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στη δουλειά. Αναφέρομαι στο πως σε αντιμετωπίζουν οι φίλοι των γονιών σου, οι συγγενείς, ο ευρύτερος κύκλος. Τελικά τίποτα δεν άλλαξε από την ημέρα που βγήκαν τα αποτελέσματα των πανελλαδικών και δειλά αποφάσισα τι θα ήθελα μάλλον να κάνω στη ζωή μου. Μάλλον άλλαξε κάτι, ότι τώρα αναφερόμαστε σε πτυχίο και όχι σε σχολείο και ότι το μετά τώρα είναι δύσκολο ενώ τότε ήταν εύκολο.
Παραλήρημα όλο το παραπάνω. Κλασσικά... απλά σκέφτομαι ότι δε θέλω να τα παιδιά μου να ζήσουν στο καλούπι που η κοινωνία ετοιμάζει για αυτά αλλά δεν τα προετοιμάζει καταλλήλως για αυτό. Ανεξαρτησία δεν είναι μόνο η δυνατότητα να μένεις μόνος σου αλλά και η δυνατότητα να βγάζεις τα λεφτά σου και να τα διαχειρίζεσαι όπως θες. Το να αφήσεις τους γονείς σου πίσω και να φύγεις δε σε καθιστά ενήλικο. Γιατί στο κάτω κάτω όπου και να πας πάντα εκεί θα γυρνάς στην πρώτη δυσκολία. Στη μαμά και στον μπαμπά.
Όλα στη ζωή είναι εμπειρίες και πρέπει έτσι να κρατάμε τις στιγμές. Όμως, έννοιες όπως ανεξαρτησία και ενηλικίωση δεν καθορίζονται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Κάποιος στα 18 είναι έτοιμος για αυτά, κάποιος άλλος, όμως, όχι. Αυτός που αργεί να αισθάνεται καλά γιατί δίνει παράταση στην ανέμελη ζωή του και αυτός που βιάζεται να είναι περήφανος που νωρίς μπόρεσε να πάρει τη ζωή στα χέρια του. Καμία ηλικία δεν μπορεί να καθορίσει το πώς ζούμε, τις ανάγκες μας και την ωριμότητά μας.
Εγώ δεν ντρέπομαι να πανικοβληθώ που η ζωή μου αλλάζει, ούτε να ζητήσω παρηγοριά στην αγκαλιά των γονιών μου. Το θέμα είναι, εξάλλου, τελικά να τα καταφέρνεις και να ακολουθείς το δρόμο που εσύ διαλέγεις για σένα και όχι κάποιος άλλος".
