Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά
Είμαι κόρη! Μοναχοκόρη! Μοναχοπαίδι! Αυτόματα ο τελευταίος χαρακτηρισμός προκαλεί σε όλους τη σκέψη «Κρίμα στη μάνα που σε κουβάλησε και έμεινε μόνη της γιατί σίγουρα εσύ έκανες κόμμα με τον πατέρα σου!».
Εγώ εδώ δε σας λέω ψέματα, γιατί δε θα είχε και νόημα. Εκ πρώτης όψεως, λοιπόν, η παραπάνω φράση είναι η ακράδαντη αλήθεια και η μαμά μου αλλά και κάθε μαμά με μοναχοπαίδι μια κόρη είναι κρίμα. Δεν ξέρω γιατί αλλά όντως αυτό που με συνδέει με τον μπαμπά μου είναι μοναδικό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως από τις 10 φράσεις μου, οι 7 είναι «ο μπαμπάς μου». Είναι μια μαγική επικοινωνία, ένα απερίγραπτο συναίσθημα για το οποίο κάποια στιγμή θα σας μιλήσω.
Επιστρέφοντας στο θέμα μου, έλεγα πως τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Η σχέση με τη μαμά μου... καθόλου βαρετή. Αγκαλιές, φιλιά, φωνές, αγάπες, τσακωμοί, χαρές και διαφωνίες. Έχουμε απ' όλα εδώ. Εξάλλου είναι τραγικά δύσκολο να συνεννοηθούν και να επικοινωνήσουν δύο γυναίκες. Όμως, όταν πρόκειται για αυτές τις δύο, τη μαμά και την κόρη, η κατάσταση είναι λίγο διαφορετική. Δε θα σας μιλήσω γενικά. Απλά επειδή εγώ στη μαμά μου δε μιλάω ποτέ γλυκά (κακώς) θα χρησιμοποιήσω τον χώρο που μου δίνεται για να τα γράψω.
Όπως για κάθε παιδί έτσι και για μένα η μαμά μου είναι η καλύτερη δυνατή μαμά που θα μπορούσε να μου τύχει. Γιατί μπορεί να με εκνευρίζει που υπάρχει σε όλα ένα «πρέπει» και πάντα όλα μπορώ να τα κάνω καλύτερα αλλά τελικά έχει δίκιο σε όλα. Θα αρρωστήσω αν δεν πάρω ζακέτα και θα αφήσω κάτι ημιτελές αν δεν πιεστώ. Τι να πω για αυτή τη γυναίκα που ξέρει αν είμαι κουρασμένη, στεναχωρημένη, κλαμένη, χαρούμενη ή ξέγνοιαστη ανεξάρτητα από το αν με έχει ακούσει ή με έχει δει. Πώς μπορώ να εξηγήσω ότι όσο και να με νευριάζει πάντα ξέρει τι πρέπει να πει για να αισθανθώ καλά. Και το χάδι της; Η αγκαλιά της; Είναι παυσίπονα. Τα καλύτερα παυσίπονα του κόσμου. Γιατί ότι κι αν συμβαίνει πάντα εκεί θέλω να γυρνάω. Στην αγκαλιά της δικής μου μαμάς, της περίεργης αλλά της καλύτερης του κόσμου.
Είναι μια σχέση βαθιά. Η φύση με προκαλεί να την εμπιστεύομαι τυφλά. Να τη βλέπω σαν βράχο που τίποτα δεν τον τρώει, δεν τον γδέρνει. Δύναμη και αποφασιστικότητα, οργάνωση, το σπίτι μας και η ζωή του σπιτιού μας. Κάπως, με έναν τρόπο που δεν ξέρω αν διδάσκεται, χωρίς να τα ξέρει όλα, έχει απαντήσεις στα πάντα. Μάλλον γεννήθηκε με προορισμό τα παιδιά. Και λογικά δεν ήξερε ότι θα είναι τόσο καλή.. αλλιώς θα είχε κάνει κι άλλα παιδιά για να μην στερήσει από τον εαυτό της και τα παιδιά να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να είναι μάνα, να απαλύνει πόνους.
Με κουβάλησε 9 μήνες, με φιλοξένησε στο σώμα της και μου έδωσε κομμάτια της για να ζήσω. Πόνεσε για να δω τον κόσμο και στάθηκε δίπλα μου στα χαζά, τα μικρά και σε όλα τα μεγάλα τα δύσκολα. Με έκανε άνθρωπο που μπορεί να στέκεται στην κοινωνία που ζούμε και έμεινε να υπομείνει όλα τα κακά μου. Τα νεύρα μου, τα ξεσπάσματά μου, την αχαριστία μου που με κάνει να θεωρώ όλα όσα μου προσφέρει δεδομένα. Αλλά, μάλλον για αυτό είναι μαμά, γιατί ξέρει να συγχωρεί και συγχωρεί αληθινά και απεριόριστα. Και παρόλα αυτά, έρχεται η μέρα που μετά από όσα έκανε έχει τη δύναμη και με αφήνει να φύγω, για να ζήσω τη ζωή όπως πρέπει κι όπως μου έδειξε και για να προσπαθήσω να πραγματοποιήσω κι εγώ τα όνειρά μου.
«Κάνε οικογένεια», μου είπε, «ολοκληρώνει τον άνθρωπο. Είστε η ζωή μου και δε θα άλλαζα τίποτα με εσάς γιατί εσείς είστε ό,τι πιο όμορφο κατάφερα» λέει αναφερόμενη σε μένα και τον μπαμπά.
«Αλλά πώς να είμαι ήσυχη ότι θα πετύχω όταν το πρότυπό μου είσαι εσύ μαμά μου; Πώς θα γίνω για το παιδί μου ότι έγινες εσύ για μένα, και πώς θα το κάνω να αισθάνεται για μένα ότι με έκανες να αισθάνομαι εγώ για σένα; Είμαι περήφανη για σένα! Γιατί είσαι μάνα, είσαι σύζυγος και γυναίκα στην Ελλάδα του 2016. Γιατί τα κάνεις όλα και είσαι σε όλα η καλύτερη, χωρίς ποτέ να ξεχνάς εμάς.
Σε αγαπάω μαμά μου.
Σε ευχαριστώ για όλα μαμά μου.
Η γλυκιά σου στιγμή, η κάθε σου ανασφάλεια, η προσπάθειά σου να γίνεις καλύτερη, να προσφέρεις κι άλλα, κι άλλα, να μην μας ξεχνάς!
Είμαι περήφανη για σένα!
Για αυτό σε αγαπώ μαμά μου!
Γιατί είσαι η δική μου μαμά! Η μανούλα μου!»
Μην ξεχάσετε να πείτε χρόνια πολλά, να πείτε σε αγαπώ και να δώσετε ένα φιλί. Αυτά πάντα είναι αρκετά.. γιατί αυτό κάνουν οι μαμάδες! Αγαπούν ανιδιοτελώς και χωρίς κανέναν σκοπό.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες του κόσμου!
Κείμενο: Παυλίνα
Φωτογραφία
