Μπούρινος 2015, λίγο πριν έρθει η άνοιξη…
Τι κι αν φέτος η άνοιξη μας κάνει τη δύσκολη; Τι κι αν οι βροχές δε λένε να μας ξεχάσουν; Είδαμε δυο μέρες με λίγο καλύτερο καιρό και μια που δεν μπορούσε να μας κρατήσει το σπίτι, αναζητήσαμε μια διαδρομή, μια ορεινή περιπλάνηση, μια κορυφή βουνού, να πάρουμε τη δόση μας... Και κάπως έτσι τέλος Μαρτίου του '15 ανεβήκαμε για άλλη μια φορά στον Μπούρινο.
Παρέα με τον πάντα πρόθυμο συνοδοιπόρο σε βουνά και σε λαγκάδια, φτάσαμε στην περιοχή κάτω από τον Άγιο Παντελεήμονα και στρίβοντας δεξιά ανεβήκαμε με τετρακίνητο όχημα στο Σέλωμα και λίγο πιο πάνω, όσο επέτρεπαν τα χιόνια και οι πέτρες που πέσανε τον χειμώνα και κλείσανε τον χωματόδρομο. Από εκεί σε περίπου 15 λεπτά, φτάσαμε στο παρατηρητήριο από όπου ξεκινά το σηματοδοτημένο μονοπάτι για την κορυφή.
Η μέρα ήταν πολύ καλή, με καλή ορατότητα, με ήλιο και με ένα κάπως ...δροσερό αεράκι που όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις, τόσο πιο ...δροσερό το νιώθεις. Εκτός από το αεράκι όμως, φτάνοντας όλο και πιο ψηλά, το τοπίο που ξανοίγεται μπροστά σου γίνεται όλο και πιο όμορφο. Ο Όλυμπος εμφανίζεται πάνω απ' τα σύννεφα της λίμνης του Πολυφύτου, η πόλης της Κοζάνης, με το μόνιμο "μανιτάρι" από τα φουγάρα των εργοστασίων της ΔΕΗ και από εκεί και μετά, με μια κυκλική ματιά βλέπεις όλα τα γύρω βουνά με τις κάτασπρες κορρυφές: Πιέρια, Βέρμιο, Σινιάτσικο, Βίτσι, Γράμος, Σμόλικας, Τύμφη, Βασιλίτσα, Μπάλτσες, ακόμα και ο Κόζιακας φαίνεται.
Και όσο κι αν χαιρόμαστε τη θέα και αγναντεύουμε και ξεχνιόμαστε, η κορυφή μας καλεί... Σε κάποια σημεία το μονοπάτι έχει πολύ χιόνι, οπότε με αρκετά ζικ ζακ, παρακάμπτουμε τα δύκολα σημεία και ανεβαίνουμε. Κοντεύουμε... Ο αέρας σφυρίζει μερικές φορές αλλά με τόση προσπάθεια και τον ήλιο από πάνω, δεν προλαβαίνεις να κρυώσεις. Το χιόνι είναι απάτητο, μόνο ίχνη μιας αλεπούς και ενός λαγού φαίνονται και ακόμα και αυτά είναι παλιά.
Και να, φτάνουμε πλέον στην κορυφή! Οι σωλήνες που κάποτε μπορεί σε κάτι να χρησίμευαν είναι ακόμα πεσμένοι, εδώ και πέντε χρόνια που ανεβαίνουμε σε αυτό το βουνό, λες και περιμένουν εκεί κάθε λογής επισκέπτες... και ποιος να τους κατεβάσει άραγε από εκεί; Και πού να τους πάει;
Οι φωτογραφίες δίνουν και παίρνουν όσο είμαστε στην κορυφή, η θέα μας κερδίζει απόλυτα, ξεκουραζόμαστε λίγο και κάποια στιγμή, ο ένας προσπαθεί να πείσει τον άλλο να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Και έτσι λες "φτάνει πια με τις φωτογραφίες", ξεκινάμε και όμως δεν μπορείς να αντισταθείς στις "προκλήσεις" των στιγμών. Τα λουλούδια στο μονοπάτι και στα ανοιχτά, τα σύννεφα που εμφανίζονται, κάποια αεροπλάνα που πετούν, σε ωθούν και πάλι να απαθανατίσεις όσα περισσότερα μπορείς.
Μέχρι που τελικά, ακολουθούμε και πάλι το μονοπάτι, προς τα κάτω αυτή τη φορά και χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, φτάνουμε στο παρατηρητήριο και τελικά στο αυτοκίνητο. Πότε θα ξανανεβούμε; Δίνουμε ραντεβού με το βουνό την άνοιξη, την πραγματική άνοιξη, που τα λουλούδια θα ανθίσουν και ο τόπος θα γίνει πολύχρωμος. Εξάλλου τα κρινάκια, τα λίλιουμ, οι πρίμουλες και κυρίως τα μοναδικά πανσεδάκια του Μπούρινου είναι ξακουστά σε όσους ασχολούνται με φυτά. Πού θα πάει; Πόσο ακόμα να αργήσει;
ΥΓ. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ανάβαση στον Μπούρινο, ρίξτε μια ματιά και εδώ.
