Η δύναμη που κρύβεις μέσα σου - Ανεβαίνοντας στον Μπούρινο

Ο Μπούρινος ή Βούρινος είναι το φυσικό όριο που χωρίζει τους Νομούς Κοζάνης - Γρεβενών, στο ύψος της Μπάρας Σιάτιστας. Εκεί λοιπόν αν βγεις στην έξοδο της Εγνατίας και ακολουθήσεις τον επαρχιακό δρόμο προς Δαφνερό, σε λίγο βγαίνεις σε καλά διατηρημένο χωματόδρομο που σε ανεβάζει αρκετά ψηλά, κυριολεκτικά μέσα στο βουνό. Φτάνεις εύκολα στο ύψος των υπέροχων εγκαταστάσεων στους χώρους αναψυχής.

Συνεχίζεις μέχρι τη διακλάδωση που σε ανεβάζει στον Άγιο Παντελεήμονα ή σε στέλνει δεξιά προς την κορυφή του βουνού.

Είσαι περίπου στα 1.300 μέτρα και πρέπει να ανέβεις στα 1860μ.

Εδώ οι ξύλινες πινακίδες σε ενημερώνουν για τις διαδρομές.

Αν το αυτοκίνητο είναι συμβατικό μπορεί να ανέβει ακόμη λίγο μέχρι μια άλλη διασταύρωση, που δεξιά σε γυρνάει στη Μπάρα και αριστερά σε πάει προς την κορυφή. Αν είναι 4x4 μπορεί να ανέβει μέχρι ψηλά στο όμορφο ξύλινο παρατηρητήριο, όπου μπορείς και να διανυκτερεύσεις, αρκεί να έχεις τα κατάλληλα εφόδια και κυρίως νερό.

Ωστόσο, για περπάτημα δεν ήρθαμε; Ε λοιπόν σταματάς κάτω απ' τον Άγιο Παντελεήμονα, αφήνεις το αυτοκίνητο και αρχίζει η όμορφη πορεία για τα ψηλά, προς το Σέλωμα.

Ενοχλήσαμε ένα ζευγαράκι πανέμορφες ορεινές πέρδικες που βρίσκοταν στην άκρη του δρόμου και μας κατατρόμαξαν με το πέταγμά τους. Η διαδρομή προς την υψηλότερη κορυφή του Μπούρινου, τον Ντρισινίκο είναι πολύ όμορφη και ανεβαίνεις έχοντας πάντα στα αριστερά σου χαμηλά την καταπράσινη, εντυπωσιακή κοιλάδα του Μεσιανού Νερού, όπου υπάρχουν χαραγμένες και άλλες διαδρομές. Ακολουθώντας το χωματόδρομο, ανεβαίνεις.Τετραμελής η ομάδα, άλλος ανυπόμονος, άλλος θέλει να παρατηρήσει και να φωτογραφίσει τα πάντα, άλλος λίγο παραπάνω γυμνασμένος  και προχωράς άνετα. Όσο ανεβαίνεις τόσο ξετυλίγονται στα μάτια σου πανέμορφες εικόνες. Λουλούδια, λουλούδια παντού, μέσα στις πέτρες, μέσα στον κατάξερο και πολύ σκληρό δρόμο, ξεχωρίζουν τα μοναδικά πανσεδάκια του Μπούρινου, πολύχρωμα, απίθανα. Υπάρχουν και πολλά άλλα είδη λουλουδιών και όσο ανεβαίνεις φανερώνονται και οι πανέμορφες ορχιδέες. Λευκοκίτρινες και μωβ, πανέμορφες, πρίμουλες, γεμάτος ο τόπος.

Μετά από μία ώρα περίπου φτάνεις στο παρατηρητήριο,

από όπου αρχίζει το σηματοδοτημένο με κόκκινο χρώμα μονοπάτι. Απολαμβάνεις την εικόνα κοιτάζοντας ανατολικά και νότια θα 'λεγα και τι βλέπεις; Να τι βλέπεις. Πρώτα πρώτα ξεχωρίζει ο "αρχηγός", ο Όλυμπος κατάλευκος ακόμη (το 'χει η μοίρα μας φαίνεται, όπου και να πάμε να βλέπουμε Όλυμπο...),

η λίμνη Πολυφύτου, αλλά και η νέα λίμνη του Αλιάκμονα στο Φράγμα Ιλαρίωνα. Αυτά είναι ωραία, να και η πόλη της Κοζάνης και στο βάθος το εργαστάσιο της ΔΕΗ.

Σε λίγο το μονοπάτι σε βγάζει στην κορυφογραμμή, στο πρώτο Σέλωμα.

Από δω βλέπεις βόρεια και δυτικά, Γράμο, Σμόλικα, Βασιλίτσα, Πίνδο. Πανέμορφη εικόνα και προχωράς... Φωλιές από ορχιδέες και πρίμουλες, τα πανσεδάκια εδώ αραιώνουν και ανεβαίνεις.

Τα μάτια δε χορταίνουν την εικόνα, μια απορία σου γεννιέται. Πώς είναι δυνατό το βουνό αυτό που όταν το βλέπεις από χαμηλά δε σου κάνει καμιά εντύπωση, να ομορφαίνει τόσο πολύ όσο ανεβαίνεις και να σου χαρίζει τέτοιες στιγμές και εικόνες! Μόνο αν είσαι πάνω το νιώθεις πραγματικά και συνεχίζεις την ανάβαση. Από σέλωμα σε σέλωμα η εικόνα γίνεται όλο και πιο εντυπωσιακή γιατί είσαι όλο και πιο ψηλά. Σε κάποια σημεία η ανάβαση δυσκολεύει λίγο αλλά ακολουθώντας προσεκτικά τα σημάδια, ανεβαίνεις κανονικά μέχρι που φτάνεις σε περίπου 2 "σφιχτές" ώρες στην κορυφή.

Υπάρχουν ακόμη σε κάποια σημεία κατάλοιπα από τα πολλά χιόνια που πέσανε φέτος εδώ πάνω. Ένα υπέροχο υψίπεδο απλώνεται τώρα μπροστά σου και τα έχεις όλα "στα πόδια σου" για άλλη μια φορά. Είσαι στο υψομετρικό, μόνη παραφωνία κάποιος πεσμένος ιστός μιας κεραίας, ίσως αλεξικέραυνου; Πολύ πιθανό. Ο αέρας εδώ πάνω προφανώς θα "ξυρίζει" .

Η μέρα ήσυχη, όμορφη, φωτογραφίες ατέλειωτες, κολατσιό ελαφρύ πάντα, χαλάρωση, ικανοποίηση από την κατάκτηση της κορυφής και σχέδιο για επιστροφή. Μια επιλογή είναι να συνεχίσεις ίσια, να κατέβεις κάτω στην κοιλάδα και να επιστρέψεις από Μεσιανό Νερό στον Άγιο Παντελεήμονα.

Φαντάζει ωραία αλλά δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για το πώς θα κατέβεις. Βλέπεις και κάτι γκρεμούρια που θυμίζουν καζάνια του Ολύμπου. Επιστροφή αντίστροφα και την επόμενη φορά βλέπουμε. Και το σχετικό πείραγμα δε λείπει... ψοφάμε για κατηφόρα ε;

Ανεβαίνοντας βλέπεις συνέχεια την κορυφή, τώρα κατεβαίνοντας βλέπεις κάτω χαμηλά τον Άγιο Παντελεήμονα.

H όποια δυσκολία είναι μέχρι το παρατηρητήριο. Ο ήλιος έχει ανέβει ψηλά, το μέρος είναι προσήλιο, ζέστη, ιδρώτας και κάποια κούραση εμφανίζονται αλλά να ο δρόμος, οπότε εύκολα επιστρέφεις σε πολύ λιγότερο χρόνο, δεν καθυστερείς και για φωτογραφίες, οπότε φτάνεις στην αφετηρία. Κοιταζόμαστε... Καλά τέλειωσε; Γυρνάμε στα καθημερινά; Ναι αλλά γεμάτοι για μια ακόμη φορά με έντονα συναισθήματα και από τούτη την ορεινή περιπλάνηση. Ε, είπαμε αυτά τα συναισθήματα δεν τα κρατάμε για τον εαυτό μας, τα μοιραζόμαστε...