Στο πέρασμα του χρόνου
Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης λίγο πολύ όλοι έχουμε βρεθεί. Έχουμε περπατήσει στους βασικούς της δρόμους, έχουμε διασχίσει τις πλατείες με τις καφετέριες και τις ταβέρνες, όπως την Πλατεία Άθωνος, την Πλατεία Ναυαρίνου, την Πλατεία Αριστοτέλους... Αλλά οι περισσότεροι επικεντρωνόμαστε στον επικείμενο καφέ ή το φαγητό.
Στα φοιτητικά μας χρόνια δε, όσοι είχαμε την τύχη να σπουδάσουμε στη λατρεμένη Θεσσαλονίκη, κάθε φορά που διασχίζαμε την Πλατεία Ναυαρίνου για να βγούμε στη Δημητρίου Γούναρη ή όταν ακολουθούσαμε την αντίθετη πορεία, δηλαδή από τη Δημητρίου Γούναρη θέλαμε να βγούμε πχ. στην Παύλου Μελά ή τη Σβώλου, σχεδόν δυσανασχετούσαμε γιατί η "κλειστή περιοχή με τα αρχαία" μας έκοβε το δρόμο. Δε μας επέτρεπε να πάμε ευθεία και έπρεπε να περπατήσουμε λίγο παραπάνω, περιμετρικά της "κλειστής περιοχής" (υπολογίστε +2 λεπτά)! Και όπως ξέρετε.. η ευθεία είναι η συντομότερη πορεία και η ζωή του φοιτητή γεμάτη με άπειρες υποχρεώσεις και ελάχιστο ελεύθερο χρόνο (!), οπότε οτιδήποτε εμποδίζει το συντομότερο μονοπάτι δεν μπορεί να είναι ευχάριστο.
Μα είναι δυνατόν;
Ευτυχώς μεγαλώνοντας αλλάξε αρκετά αυτή η νοοτροπία και βλέποντας σήμερα τη φωτογραφία του Γιάννη Κρίκη στο tumblr, μαγευτήκαμε από το πέρασμα του χρόνου σε ένα σημείο που έχουμε περάσει αμέτρητες φορές αλλά δε δώσαμε ποτέ την πρέπουσα προσοχή. Ευχαριστούμε λοιπόν το φωτογράφο για την ευκαιρία που μας δίνει να δούμε αυτή την περιοχή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με άλλο μάτι, όπως ευχαριστούμε και κάθε άνθρωπο που δίνει μια νέα οπτική σε ό,τι έχουμε γύρω μας.
