Mια φορά κι έναν καιρό

Συμμετείχα σε μία έρευνα για μία πτυχιακή εργασία απαντώντας σε ένα ερωτηματολόγιο. Κλήθηκα να δηλώσω αν συμφωνώ ή διαφωνώ με κάποιες προτάσεις, μία από τις οποίες ήταν η παρακάτω: τα παραμύθια απευθύνονται μόνο σε μικρά παιδιά και όχι σε ενήλικες. Χωρίς δεύτερη σκέψη λοιπόν επέλεξα: διαφωνώ απόλυτα.

Ε, ναι! Μ αρέσει να παραμυθιάζομαι! Υπό μια συγκεκριμένη έννοια βεβαίως! Σπεύδω να εξηγήσω..
Μ' αρέσουν τα ζωάκια που μιλάνε και λένε τα πιο απλά και πιο σοφά πράγματα!
Μ' αρέσουν τα λουλούδια που μπορούν να χαμογελάνε και ο ήλιος που σφυρίζει!
Μ' αρέσουν τα σπίτια από ζαχαρωτά, οι άμαξες - κολοκύθες, τα χαλιά που πετάνε, οι πλανήτες με τριαντάφυλλα!
Μ' αρέσουν οι πριγκίπισσες, οι μάγισσες, οι νεράιδες και τα ξωτικά, που μου θυμίζουν τι ήθελα να ντύνομαι μικρή στα καρναβάλια!
Μ' αρέσουν τα παραμύθια! Γιατί διδάσκουν ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό στους μικρούς που μαθαίνουν και στους μεγάλους που ξεχνούν! Γιατί περνούν μηνύματα και εξάπτουν τη φαντασία! Γιατί έχουν τα πάντα: Υπερήρωες αλλά και νάνους, γενναίους, γενναιόδωρους, τσιγκούνηδες, ψεύτες, αφελείς ... δηλαδή ό,τι υπάρχει και στην πραγματικότητα, αφού τα παραμύθια αντικατοπτρίζουν την αλήθεια! Μόνο που στα παραμύθια το δίδαγμα είναι πάντα ηθικό.

Ηθικό δίδαγμα λοιπόν: αν μεγαλώνοντας συνεχίζαμε να διαβάζουμε παραμύθια, θα γινόμασταν καλύτεροι άνθρωποι!

Υ.γ. Ααα, μ αρέσει ακόμα και το: Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Σίσσυ Κ.

Εμείς συμφωνούμε απόλυτα! Εσείς;