Η δύναμη που κρύβεις μέσα σου - Ανεβαίνοντας στον Γράμο

Τον Γράμο τον προσεγγίζεις από αρκετά διαφορετικά σημεία και όταν κοιτάς από χαμηλά την κορυφή του, το ιστορικό ύψωμα 2.520 μέτρα, λες "Πω πω(!), Πώς θα ανέβω εκεί πάνω; Θα μπορέσω;". Κι όμως ανεβαίνοντας καταλαβαίνεις ότι οι δυνάμεις που κρύβεις μέσα σου, όπως και o καθένας μας, είναι πάρα πολλές, ανεξάντλητες. Αρκεί να έχεις ένα στόχο.

Τέλος Αυγούστου ανεβαίνοντας το δρόμο που πάει απ' το χωριό Πληκάτι και περνά απέναντι, ανεβήκαμε με 4x4 μέχρι το μνημείο που υπάρχει για να θυμίζει το τέλος του "αδελφοκτόνου" πολέμου - η ιστορία του Γράμου συνδέεται με μια από τις πιο θλιβερές σελίδες της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, τον εμφύλιο. Μετά το μνημείο με μπόλικο νερό στα σακίδια, ίσκιο στο κεφάλι, αντηλιακό, φωτογραφικές μηχανές και... αρκετό θάρος αρχίσαμε την ανάβαση απολαμβάνοντας τη μοναδική θέα μια που πετύχαμε πολύ καθαρή μέρα.

Από ένα σημείο και μετά βλέποντας το στόχο (2.520μ ύψωμα) λες "ε, όπου να 'ναι φτάνουμε", και πας... πας αλλά αυτό φαντάζει ακόμη μακριά. Συναντάς κι άλλους επισκέπτες, (λες "να, κι άλλοι παλαβοί" κάνοντας πλάκα φυσικά), ατέλειωτα κοπάδια βοοειδών, "βλέπεις τον κόσμο από ψηλά" και φτάνοντας στις κορυφές αρχίζεις να βλέπεις κομμάτια ιστορίας: ορύγματα ανταρτών αληθινά και ψεύτικα (παραπλανητικά), υπολείμματα από πολεμικό υλικό, κάλυκες, σκέφτεσαι την εθνική ντροπή και το αίμα που χύθηκε εδώ πάνω, κουνάς με θλίψη το κεφάλι... "ας είναι, φτάνουμε".

Όταν φτάνεις κάτω από τα 2.520μ και κοιτάς την κορυφή του, πολύ κουρασμένος μετά από 2,5 με 3 ώρες ανάβαση, σου φαίνεται ότι δεν ανεβαίνεις. "Μπα, πού να πάω εκεί πάνω" κι όμως ανεβαίνεις... ανεβαίνεις και μάλλον απρόσμενα εύκολα το κυκλικό μονοπάτι σε πάει πάνω και... λες τα ΚΑΤΑΦΕΡΑ! Ε, αυτό είναι που σε κάνει να νιώθεις νικητής και να καταλαβαίνεις πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου. Βλέπεις απ' τη βόρεια πλευρά την Αλβανία και τα μονοπάτια που έχουν χαραχθεί από τους λαθρομετανάστες λες και είναι τεράστια φίδια. Στα νοτιοδυτικά βλέπεις την Τύμφη (Πάπιγκο), τον Σμόλικα και απολαμβάνεις το τοπίο. Εδώ μοιράζεσαι και ανταλλάσσεις με την παρέα ό,τι έχει το σακκίδιο και αφού ξεκουραστείς, τακτοποιείς τη σκέψη σου, ξεχνάς ό,τι σε απασχολεί, συλλογιέσαι τι όμορφα που είναι, σχεδιάζεις την επόμενη εξόρμηση και... αρχίζει το κατέβασμα γιατί όταν μεσημεριάζει, χαλάει συνήθως ο καιρός και πρέπει να προσέχεις τις μπόρες και τα αστροπελέκια.

Προσοχή. Ο κατήφορος καμιά φορά δυσκολεύει πιο πολύ απ΄τον ανήφορο γιατί τα πόδια βαραίνουν, τα χαλίκια στο μονοπάτι γλιστράνε και υπάρχει κίνδυνος για κανένα πέσιμο ή διάστρεμμα. Άλλου είδους κίνδυνος δεν υπάρχει, δεν είναι σαν τον Όλυμπο (για τον οποίο θα σας γράψουμε προσεχώς).

Έτσι μετά από 6-7 ώρες ανεβοκατέβασμα, μαζί με λίγη ξεκούραση επιστρέφεις. Η επιστροφή μπορεί να γίνει είτε απ΄ την ίδια διαδρομή είτε από την Αετομηλίτσα (το πιο ορεινό χωριό της Ελλάδας) να κατέβεις στο δρόμο Κοζάνης - Ιωαννίνων είτε να κατέβεις μετά την Αετομηλίτσα, μέσω Αρένων (άλλη περιοχή ποτισμένη με αδελφοκτόνο αίμα) και λίμνης Μουτσάλια, στη Χρυσή και από εκεί πάλι στο δρόμο Κοζάνης - Ιωαννίνων και στη συνέχεια προς τον προορισμό σου. Και ήδη θα σκέφτεσαι... "Πότε θα ξαναπάμε; Από πού θα προσεγγίσουμε την άλλη φορά; Ποια εποχή; Πώς θα πάμε στη δρακόλιμνη του Γράμου (Γκιστόβα);"

Ε, αυτό θα σας το πω στη συνέχεια της επικοινωνίας μας μέσω του maresei.gr. Αν μέχρι τότε κάποιος πάει προς τα εκεί ας κοιτάξει γύρω απ΄ το μνημείο μήπως... φύτρωσαν φωτογραφικές μηχανές (!), γιατί ένας από την ομάδα ξέχασε τη δική του ("την έσπειρε" που λέει ο λαός), οπότε, καταλαβαίνετε, έπεσε το σχετικό πείραγμα.

Συνολικά, η πορεία προς τον Γράμο είναι μια διαδρομή με απαιτήσεις αλλά ακίνδυνη, σου δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα και αν κατάφερα λίγο να σας ταξιδέψω θα το χαρώ και αναμένετε... Πάντως μετά από μια τέτοια μέρα το βράδυ είτε κοιμάσαι σαν αρνάκι, είτε δεν σε παίρνει καν ο ύπνος σκεπτόμενος το τι κατάφερες. Εμένα συνήθως μου συμβαίνει το δεύτερο.

Τολμήστε το. Είναι ωραία.
:)