Πόσες αγκαλιές μπορείς να δώσεις σε ένα παιδί;
Μπορεί η πολλή αγκαλιά να κάνει ένα παιδί να κολλήσει πάνω σου; Μπορεί η συνεχής αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά να το κάνουν να ντρέπεται και να μη θέλει να πάει σε άλλα άτομα; Μπορεί να το κάνουν να μην προσπαθεί να μπουσουλήσει, να περπατήσει, να διεκδικήσει κάτι που θέλει να πάρει; Ισχύει η άποψη των παλιότερων μανάδων, και νυν γιαγάδων, που έλεγαν ότι η πολλή αγκαλιά κάνει τα παιδιά κακομαθημένα; Και τι γίνεται με τα χέρια σου που όλη μέρα πονάνε, τη μέση σου που δεν αντέχει πια, τη στοίβα με τα ρούχα που περιμένουν ασιδέρωτα για μέρες, τα πιάτα στο νεροχύτη ή τα σκορπισμένα παιχνίδια στο πάτωμα;
Οι ειδικοί λένε πως η αγκαλιά σίγουρα δεν κάνει τα παιδιά κακομαθημένα και πως το να αφήνουμε το παιδί να κλαίει, ενώ θέλει απλώς μια αγκαλιά δεν είναι σωστό. Τι γίνεται όμως; Μπορείς πάντα να ανταποκρίνεσαι άμεσα στο κλάμα του παιδιού; Πρέπει να το παίρνεις αγκαλιά αμέσως;
Διαβάζοντας μελέτες, ξέρουμε ότι η αγκαλιά μας είναι ο τρόπος για τα παιδιά, από μωρά ακόμα, να νιώθουν ηρεμία και ασφάλεια. Το κλάμα τους μπορεί να σταματήσει αμέσως με μια αγκαλιά μας. Θέλουν αγκαλιά πριν κοιμηθούν, θέλουν αγκαλιά μόλις ξυπνήσουν. Πολλές φορές ξυπνάνε μέσα στη νύχτα και ουσιαστικά αυτό που θέλουν είναι να μας νιώσουν κοντά τους. Η αγκαλιά δίνει στα παιδιά ασφάλεια και αυτό τους γεμίζει αυτοπεποίθηση.
Κι αν το παρακάνουμε; Κι αν δεν κάθονται πλέον στο καρότσι; Για το πάρκο ούτε λόγος. Θα κάτσουν στο πάρκο, ενώ μπορούν να είναι δίπλα μας; Πάνω μας; Να τα κουβαλάμε συνέχεια μαζί μας στον μάρσιπο; Να κάνουμε δουλειές έχοντάς τα στην αγκαλιά μας;
Μήπως όμως σταματάει κάπου η ανάγκη για αγκαλιά και αρχίζει η κατάχρηση της προθυμίας μας να τα αγκαλιάσουμε, να τα κουβαλάμε μαζί μας; Μήπως εκπαιδεύουμε εμείς τα παιδιά μας να θέλουν τόσο πολύ την αγκαλιά μας;
Τέτοιες σκέψεις και ανησυχίες πιστεύω πως έχουμε όλες οι νέες μαμάδες. Κατά βάση ξέρουμε ότι δεν πρέπει να στερούμε την αγκαλιά από τα παιδιά μας αλλά μπορούμε να παραμελούμε όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μας για να είμαστε κυρίως αυτό, μόνο αυτό; Μαμάδες πάντα πρόθυμες για αγκαλιά; Μπορούμε να ξεπεράσουμε τα κολλήματά μας για ένα καθαρό, τακτοποιημένο σπίτι, για φρέσκο φαγητό, για σιδερωμένα ρούχα, για χτενισμένα μαλλιά (ή ό,τι άλλο κόλλημα μπορεί να έχει η καθεμιά από μας) προκειμένου να έχουμε τον χρόνο και τη διάθεση να δώσουμε στο παιδί μας όσες αγκαλιές χρειαστεί;
Δεν αναρωτιέμαι για το αν πρέπει να τα κάνουμε όλα αυτά. Βάσει επιστημονικής έρευνας, η απάντηση είναι γνωστή, ΠΡΕΠΕΙ. Το σπίτι δε θα πάει πουθενά, οι δουλειές ποτέ δεν τελειώνουν, η ζωή περνάει, το παιδί μεγαλώνει και διαμορφώνει την προσωπικότητά του από νωρίς. Θα έρθει μια μέρα που εμείς θα το κυνηγάμε να το αγκαλιάσουμε και αυτό θα μας αγνοεί. Όμως τώρα που το βιώνουμε και δεν μπορούμε να δούμε καθαρά το μέλλον, αναρωτιέμαι για το αν μπορούμε να τα εμπεδώσουμε όλα αυτά, να παραμερίσουμε όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις και να είμαστε συνέχεια εκεί με μια ανοιχτή αγκαλιά για το μωρό μας. Μπορούμε; Τι λέτε;
Φωτογραφία: Pinterest
