Η δύναμη που κρύβεις μέσα σου - Ανεβαίνοντας στον Αηλιά Πενταλόφου

Αν ταξιδεύεις στην παλιά εθνική οδό Θεσ/νικης - Ιωαννίνων, μόλις περνάς τον Πεντάλοφο, βλέπεις δεξιά του δρόμου μια παράξενη κορυφή

και λίγο παρακάτω συναντάς την αρχή ενός όμορφου μονοπατιού που ξεκινάει απ' την άσφαλτο

και σε ανεβάζει εκεί πάνω σε περίπου 1,5 ώρα. Εκεί είναι το εκκλησάκι του Αηλιά.

Ξεκινάς λοιπόν την ανάβαση ακολουθώντας το καλά σηματοδοτημένο στην αρχή τουλάχιστον μονοπάτι, μέσα στα πεύκα και στις πελώριες οξιές,

πιο πάνω παιδεύεσαι λίγο να βρεις τη συνέχειά του γιατί χάνονται κάπως τα σημάδια αλλά η κορυφή, που τώρα τη βλέπεις συνεχώς, είναι οδηγός σου μέχρι να τα ξαναβρείς.

Ανεβαίνοντας το μάτι ξεκουράζεται στο βαθύ πράσινο του τοπίου που ξετυλίγεται συνέχεια παντού γύρω σου. Ο Σμόλικας είναι ο πρώτος που "μας χαιρετά" νοτιοδυτικά απ΄τη θέση που βρισκόμαστε.

Καθώς το δάσος της οξιάς τελειώνει, η κορυφή φαντάζει σαν να 'ναι πάνω απ' τα κεφάλια μας, τόσο απότομη είναι.

Η τριμελής κι αυτή τη φορά ομάδα, αλλά με τελείως διαφορετική σύνθεση σε σχέση με προηγούμενες περιπλανήσεις, ανεβαίνει και θαυμάζει. Το ένα μέλος έχει ξανανέβει οπότε είναι ο "αρχηγός". Όσο ανεβαίνεις τόσο το τοπίο αποκαλύπτεται στα μάτια σου ομορφότερο.

Ο Σμόλικας κυρίαρχος, η πλαγιά γεμάτη πανέμορφα λουλούδια και πεταλούδες, το τσάι σχεδόν ανθισμένο και η κορυφή όλο και ζυγώνει. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου είναι σκέτη απόλαυση.

Κοντεύοντας στην κορυφή, μια τεράστια μεταλλική σκάλα διακρίνεται στον απότομο βράχο, την οποία μάλλον πρέπει να ανέβεις γιατί διαφορετικά δεν περνάς για πάνω. Είναι σχεδόν κάθετη και αρχικά σου προκαλεί κάποιες αναστολές. Όμως μόλις φτάνεις κοντά και την ελέγχεις, διαπιστώνεις πόσο στέρεη είναι, οπότε ανεβαίνεις χωρίς κανένα δισταγμό.

Ένας ένας λοιπόν να 'μαστε πάνω, διασχίζουμε ακόμη μια μικρή κορυφογραμμή, ανεβαίνουμε μια ακόμη μικρότερη τώρα σκάλα...και νάτος ο Αηλιάς του Πενταλόφου. Ένα συμπαθητικό εκκλησάκι, σημείο αναφοράς για την περιοχή.

Ελαφρύ πάντα κολατσιό, αγνάντι και ξεκούραση. Οι Αρένες του Γράμου απέναντι,

ο ίδιος ο Γράμος αχνοφαίνεται,

η τεχνητή λίμνη του Πραμόριτσα

καθώς και ο Όρλιακας επίσης. Το Επταχώρι στα "πόδια" σου και ο Σμόλικας άπαιχτος.

Το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας φαίνεται τόσο κοντά σου από δω, που δε χορταίνεις να το θαυμάζεις. Είναι τελείως διαφορετική η αίσθηση όταν τον "κατακτάς", απ' αυτή που νιώθεις βλέποντάς τον από δω. Έντονα συναισθήματα και τα δύο.

Από δω αν θέλεις συνεχίζεις για Βυθό,

όμως το δικό μας πρόγραμμα λέει επιστροφή αντίστροφα και καφέ στο όμορφο χωριό του Αη Σωτήρα με τα ωραία πέτρινα σπίτια, χαρακτηριστικά της περιοχής του Βοΐου.

Εμείς λοιπόν κατεβαίνουμε

και μια άλλη ομάδα ανεβαίνει να κάνει "παρέα" τον Αηλιά. Το βλέμμα πνίγεται για μια ακόμη φορά στο απέραντο πράσινο του τοπίου κατεβαίνοντας και η ευχάριστη αυτή ορεινή περιπλάνηση κλείνει για να δώσει τη σειρά της σε επόμενη. Πού; Θα δούμε...