Η δύναμη που κρύβεις μέσα σου - Ανεβαίνοντας στον Όλυμπο (Γκορτσιά - Οροπέδιο Μουσών)

Τη Γκορτσιά συναντάς 6 χιλιόμετρα πριν τα Πριόνια, στο δρόμο που ανεβαίνει από Λιτόχωρο. Καλό είναι να υπάρχουν 2 αυτοκίνητα, το ένα να σταθμεύσει στα Πριόνια και το άλλο να επιστρέψει στη Γκορτσιά απ' όπου ξεκινά το μονοπάτι, ώστε να μπορείς να κάνεις το γύρω (Γκορτσιά-Οροπέδιο-Στεφάνι-Μύτικας-καταφύγιο Αγαπητός-Πριόνια), να το ευχαριστηθεί η ψυχή σου, φυσικά με διανυκτέρευση σε ένα απ' τα δύο καταφύγια που υπάρχουν στο Οροπέδιο των Μουσών. Έτσι διευκολύνεται η επιστροφή σου γιατί κουρασμένος που θα κατέβεις, θα θέλεις και άλλα 6 χιλιόμετρα να φτάσεις στη Γκορτσιά. ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν πετάς πουθενά τίποτα, όχι σκουπίδια στον Όλυμπο, τα παίρνεις μαζί σου και... στους κάδους. Τέλος πάντων όλα είναι θέμα οργάνωσης και καθαρά υποκειμενικό. Εμείς έτσι πράξαμε.

Πρωταυγουστιά λοιπόν, καταλόκαιρο, η τριμελής για μια φορά ακόμη ομάδα, με δύο έμπειρα και ένα νέο μέλος και με πολλή όρεξη, κίνησε από Γκορτσιά πουρνό πουρνό - που λένε - για πάνω, με πολύ καλό καιρό και άριστες προγνώσεις. Χαρά και κέφι που για μια φορά ακόμη μας δίνεται η δυνατότητα να ανέβουμε στις κορυφές του Ολύμπου! Ξεκινάμε απ' το δροσερό μονοπάτι μαζί με μια ομάδα προσκόπων, αλλά και άλλους διάφορους για Πετρόστρουγγα, Λαιμό, Οροπέδιο Μουσών. Το πρόγραμμα λέει διανυκτέρευση απόψε στο καταφύγιο Χ. Κάκαλος, αύριο ανάβαση από το Λούκι στον Μύτικα και επιστροφή στα Πριόνια μέσω Σκάλας και καταφυγίου Σ. Αγαπητός (Ζολώτα). Όμως άλλες οι βουλές των ανθρώπων και άλλα ο... καιρός κελεύει.

Το μονοπάτι σε κάποιο σημείο περνά πάνω από τη μονή του Αγίου Διονυσίου που φαίνεται χαμηλά,

συνεχίζει όμορφο και δροσερό μέχρι την Πετρόστρουγγα,

μετά ξεκινά το πανέμορφο δάσος με τα ρόμπολα και εδώ είναι που αρχίζει να χαλάει το πράγμα. Αρχίζει ταυτόχρονα να εμφανίζεται ομίχλη που όσο ανεβαίνουμε προς το γυμνό αυτή πυκνώνει και μας στερεί την όμορφη θέα βόρεια και νότια του μονοπατιού. Αυτά συμβαίνουν πολύ συχνά με τον καιρό εδώ πάνω, άρα χρειάζεται και τύχη.

Καθώς διασχίζουμε το μονοπάτι στον Λαιμό η ομίχλη είναι ακόμη πιο πυκνή. Η υπόσχεση που δώσαμε στον εαυτό μας στην προηγούμενη ανάβαση στο οροπέδιο από Πριόνια - Γομαροστάλι, να δούμε δηλαδή τη θέα από τον Λαιμό, φτάνει κοντά στην πραγματοποίηση αλλά η ομίχλη μας στερεί αυτή τη χαρά. Άτομα που βρίσκουμε να κατεβαίνουν μας πληροφορούν ότι επάνω ο καιρός κάνει και ανοίγματα, οπότε ευχόμαστε να ξανοίξει και ανεβαίνουμε. Κίνδυνος να χαθείς δεν υπάρχει, το μονοπάτι είναι πολύ ευδιάκριτο, αλλά στερείσαι τη θέα... Ας είναι κι έτσι τι να κάνουμε. Την επόμενη φορά ίσως ο καιρός μας κάνει τη χάρη. Να 'μαστε μετά από ένα πεντάωρο περίπου στην άκρη του οροπεδίου. Πράγματι ο καιρός κάνει ανοίγματα και την πυκνή ομίχλη αντικαθιστά κατά διαστήματα ο ήλιος.

Ακολουθεί η πρώτη ευχάριστη έκπληξη. Δύο μαμάδες με τα μικρά τους μας "υποδέχονται", πράγμα που μας δίνει χαρά, στο δε νέο μέλος της παρέας δημιουργεί απέραντο ενθουσιασμό.

Εμείς έχουμε ξαναδεί αγριοκάτσικα σε προηγούμενες αναβάσεις. Θα έλεγα μας υποδέχονται με "ανθοδέσμες" τόσο τα αγριοκάτσικα όσο και το ίδιο το οροπέδιο όπου τα αγριολούλουδα αφθονούν.

Το Στεφάνι αχνοφαίνεται και πάμε για το καταφύγιο Χ. Κάκαλος στα 2.650 μέτρα. Το οροπέδιο έχει καθαρίσει απ' την ομίχλη, αλλά στο Στεφάνι έχει κάτσει επάνω για τα καλά.

Περασμένο μεσημέρι πια, τακτοποίηση και ελαφρύ φαγητό στο καταφύγιο (σπεσιαλιτέ φακόρυζο και μακαρονάδες), λίγη ξεκούραση, με το μυαλό όλων στο τι καιρό θα έχει αύριο. Πώς να περάσεις την ώρα σου; Πάμε για επίσκεψη στο άλλο καταφύγιο, Γ. Αποστολίδης στα 2.700 μέτρα, το ψηλότερο ορεινό καταφύγιο στην Ελλάδα όπου έχουν ήδη ανάψει την ξυλόσομπα. Γιατί; Γιατί έξω καθώς έρχεται το σούρουπο κάνει πολύ κρύο, το θερμόμετρο δείχνει 8 βαθμούς Κελσίου και είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού.

Τώρα να έρθεις ως εδώ και να μην ανέβεις στον Προφήτη Ηλία στα 2.803 μέτρα, στο ψηλότερο ξωκκλήσι των Βαλκανίων, αμαρτία δε θα 'ναι;

Σουρούπωσε για τα καλά και δω πάνω κάνει ένα ψοφόκρυο άλλο πράμα. Τα αντιανεμικά χρησιμοποιούνται αμέσως γιατί στον Προφήτη Ηλία φυσάει και σε θερίζει ο αέρας. Ας είναι όμως έχουν κι αυτές οι καταστάσεις τη χάρη τους. Επιστρέφοντας στο Χ. Κάκαλος, συναντάμε τα αγριοκάτσικα κοπαδιαστά, έχουν βγει για βοσκή και δε δείχνουν να ενοχλούνται ιδιαίτερα απ' την παρουσία μας. Βέβαια δεν κάθονται και να τα χαϊδέψεις, αλλά σίγουρα δείχνουν μια εξοικείωση με τους ανθρώπους. Καμιά σχέση με αυτά της Τύμφης.

Εκείνα είναι άγρια όνομα και πράμα και τα συναντάς σπάνια.Στις 10.30 μ.μ. έρχεται πλέον η νυχτερινή κατάκλιση με την αγωνία όλων στον καιρό της αυριανής μέρας. Θα ξανοίξει ή θα έχει ομίχλη; Θέλουμε να ανέβουμε και στον Μύτικα. Εκεί αν δεν έχεις ορατότητα είναι δώρο άδωρο, συν του ότι είναι και επικίνδυνο. Οι δύο το έχουμε ξαναζήσει, αλλά τότε είχαμε άγνοια για το πού πάμε. Η ομίχλη υγραίνει τα βράχια και ένα πιθανό γλίστρημα αρκεί να σε μαζεύουν με το κουταλάκι... Οπότε αν είναι έτσι τα πράγματα, η ανάβαση φαίνεται αμφίβολη.

Η επόμενη μέρα ξεκινάει όμορφα με μια ρομαντική ανατολή.

Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου "χτυπάνε" το Στεφάνι που είναι καθαρό, το ροδίζουν και το κάνουν να φαντάζει υπέροχο.

Πολύ πρωί ακόμη, τα αγριοκάτσικα βόσκουν, ησυχία, και μόνο κάτι ψιλοροχαλητά απ' τα σκηνάκια των κατασκηνωτών - είναι αρκετοί - ακούγονται.

Οι φωτογραφικές μηχανές παίρνουν "φωτιά", το βραδινό κρύο υποχωρεί, καθώς η μέρα προχωρά και ο ήλιος ανεβαίνει. Πήγε ήδη 7:30 και λέμε να ξεκινάμε σιγά σιγά για πάνω.

Ο αέρας δυναμώνει και πάλι, οπότε καθαρίζει το Στεφάνι τουλάχιστον από βορειοανατολικά που το βλέπουμε εμείς. Ωστόσο, κατά διαστήματα κομμάτια ομίχλης ανεβαίνουν απ' τα Μεγάλα Καζάνια και το σκεπάζουν. Περνώντας το μονοπάτι στα ριζά θα έλεγα του Στεφανιού (είναι η άσπρη πέτρινη γραμμή ανάμεσα στα χιόνια που φαίνονται, ακριβώς στη μέση τους),

από όπου έχεις μια άλλη εικόνα του οροπεδίου και φτάνοντας στο σημείο απ' όπου αρχίζει η ανάβαση απ' το Λούκι για το Μύτικα, είμαστε νοτιοανατολικά τώρα, ο αέρας δεν μπορεί να διώξει την ομίχλη, οπότε κοιτάζοντας προς τα πάνω... "ορατότης σχεδόν μηδέν". Και τώρα; Τολμάμε; Άσε καλύτερα, δε θα ανέβουμε, άλλη φορά ίσως. Δύο Καναδοί κατεβαίνουν μέσα στην ομίχλη, προσπάθησαν αλλά πιο πάνω δε βλέπεις τη μύτη σου μας είπαν. Καιρός να παριστάνεις τον ήρωα δεν είναι, οπότε ακολουθώντας το μονοπάτι στα Ζωνάρια, κατεβαίνουμε προς το καταφύγιο Ζολώτα.

Νέες συναντήσεις με αγριοκάτσικα, με πολύ κόσμο να ανεβαίνει, κυρίως ξένοι τουρίστες, με τον ήλιο και την ομίχλη να κάνουν παιχνίδια, κατεβαίνουμε.

Μια κρύα σοκολάτα στο καταφύγιο, λίγη ξεκούραση και πάμε για το τελικό κομμάτι, να κατέβουμε στα Πριόνια.

Περιττό να σας πω ότι ο συνεχής κατήφορος, 5ωρο και βάλε, κουράζει τα πόδια περισσότερο από τον ανήφορο. Εκτός αυτού, το μεγαλύτερο μέρος αυτού του κομματιού είναι προσήλιο, μεσημεριάζει κιόλας, άρα δε βλέπεις την ώρα να πλατσουρίσεις στα παγωμένα νερά του Ενιπέα. Προσοχή! Ακούγονται κουδούνια από ζώα που ανεβαίνουν. Είναι τα μουλάρια (ταξί του Ολύμπου) που ανεβοκατεβαίνουν κάθε μέρα από τα Πριόνια τροφοδοτώντας τα καταφύγια. Παραμερίζεις να περάσουν και τα καμαρώνεις.

Ευτυχώς το μονοπάτι κάτω χαμηλά πριν τα Πριόνια περνά μέσα από δροσερό δάσος που σε ξεκουράζει και σε αναζωογονεί. Δρόσισμα λοιπόν στα παγωμένα νερά του Ενιπέα και φτάνεις στο αυτοκίνητο.

Τώρα, ενώ πρέπει να χαίρεσαι που πέρασε αυτή "ταλαιπωρία", φεύγεις για Γκορτσιά και ετοιμάζεσαι για την επιστροφή στην καθημερινότητα. Σκέφτεσαι πότε θα ξανανέβεις και θα βρεις τον Βασιλιά των Βουνών "καθαρό". Όμως κι έτσι άξιζε για μια φορά ακόμη και για μένα ήταν η δεύτερη μέσα σε διάστημα 15 ημερών που δεν μπόρεσα να φτάσω στον Μύτικα λόγω ομίχλης και είναι καλοκαίρι. Ε δεν απορείς πώς ανεβαίνουν οι τολμηροί τον χειμώνα με τα χιόνια και τον πάγο; Ένα μεγάλο μπράβο τους αξίζει. Αλλά μάλλον γι αυτό μας τα κάνει αυτά ο Όλυμπος, για να ανεβαίνουμε συχνά. Τι να πουν οι ξένοι τουρίστες που έρχονται απ' όλο τον πλανήτη και έχουν την ανάβαση στον Όλυμπο μια απ' τις πρώτες προτεραιότητες;

ΥΓ. Δείτε και τις άλλες αναβάσεις μας στον Όλυμπο.