Το χρονικό μιας σχέσης vol.1 (δούναι και λαβείν)

Συνήθως η διαδικασία αυτή είναι ευχάριστη. Είναι στη φύση του ανθρώπου, πιστεύω, η ανάγκη του να προσφέρει. Να «κομματιάζει» τον εαυτό του για να δίνει στους άλλους και να είναι ευτυχισμένος με τη χαρά που προκαλεί. Το θέμα είναι, όμως, ότι αυτή η διαδικασία «δούναι και λαβείν» χρειάζεται ακαθόριστο χρόνο για να ρυθμιστεί, να βρει όρια και ισορροπίες, να βρει τη σωστή δοσολογία ώστε μια σχέση να λειτουργεί όμορφα και οι άνθρωποι που τη δημιουργούν να αισθάνονται καλά, άνετα και λαχτάρα ο ένας για τον άλλον.

Κάπου εδώ αρχίζουν και τα προβλήματα. Για να λειτουργήσει μια σχέση πρέπει να ταιριάξει η ποσότητα του τι θέλει ο καθένας να προσφέρει και πόσα χρειάζεται ο άλλος να λαμβάνει για να συνεχίσει να δίνει. Δυστυχώς η ικανοποίηση που αισθάνεσαι όταν βλέπεις τον άλλον να απολαμβάνει όσα προσφέρεις δεν αποτελεί πάντα και για πάντα το μεγαλύτερο κίνητρο. Είναι πολύ σημαντικό να αισθάνεσαι ότι ο άλλος εκτιμάει το «κομμάτι» του εαυτού σου που δίνεις. Έτσι, ακολουθεί το αίσθημα της ασφάλειας και προχωράς.

Αυτό το πάντα και για πάντα είναι ένα ακόμη πρόβλημα. Ο χρόνος που χρειάζεται για να βρεις τις σωστές ισορροπίες σε δένει με τον άλλον, αρχίζεις να τον έχεις ανάγκη, να θες να μιλήσεις, να μοιραστείς στιγμές, αρχίζεις να ονειρεύεσαι για δύο (για μένα αυτό ισχύει για όλα τα είδη σχέσεων). Και τη στιγμή που πιστεύεις ότι βρήκες το «πάντα», τη μαγική συνταγή, συνειδητοποιείς ότι η ισορροπία διαταράσσεται ή ότι αυτή την ισορροπία τελικά δεν την είχες ποτέ. Και σε αυτή τη χρονική στιγμή όλα τα όμορφα γίνονται άσχημα και τα όνειρα εφιάλτες, δηλαδή έρχεται ο χωρισμός, η απώλεια!

«Χάνω έναν άνθρωπο από τη ζωή μου» στο μυαλό μου ερμηνεύεται με τη λέξη πόνος. Για μένα η μοναδική περίπτωση που δεν σημαίνει πόνος είναι αυτή που ο άνθρωπος που χάνεις σου ήταν δυσάρεστος ή ασήμαντος. Φυσικά, ο πόνος ορίζεται και εκφράζεται διαφορετικά από κάθε άνθρωπο, αλλά προκαλεί μάλλον την ίδια δυσφορία, τον ίδιο κόμπο, την ίδια ανακατωσούρα.

(Μάλλον. Μπορεί και όχι. Ή εντάξει μπορεί τελικά να πονάς και μόνος σου χωρίς να είσαι ασήμαντος για τον άλλον. Ή μπορεί και όχι. Ή μπορεί να έδωσες πολλά και να προκάλεσες τον κορεσμό. Ή μπορεί να μην έδωσες πολλά και να πρέπει τώρα να αρχίσεις να κατηγορείς τον εαυτό σου γιατί φταις, είσαι άνθρωπος πάνω απ' όλα. Ή μπορεί απλά να ήταν λάθος η συνταγή ή χαλασμένα τα υλικά. Και όλο αυτό μπορεί να συνεχιστεί σε πολλές σελίδες που, όμως, δεν οδηγούν σε τίποτα.)

Η απώλεια είναι μια κατάσταση δύσκολη για όλους. Οι σκέψεις που την ακολουθούν ακόμη δυσκολότερες και πολλές φορές παράλογες. Τι μπορείς να κάνεις, όμως, για να αντιμετωπίσεις την αδικία που αισθάνεσαι; Πού να ψάξεις για δύναμη όταν νιώθεις ότι τη χάνεις; Σε ποιον να απευθυνθείς για στήριξη όταν ο άνθρωπος που το έκανες για ορισμένο χρονικό διάστημα δεν υπάρχει πια, έχει εξαφανιστεί, έχει γίνει τοίχος;

Και καταλήγω στα εξής δύο:

- χωρισμός σημαίνει μισός θάνατος (ο άνθρωπος που ήσουν μαζί του χάνεται, εξαφανίζεται απλά είναι ζωντανός, υπάρχει...)

- ο χρόνος όπως σε «δένει» με κάποιον έτσι σε «λύνει» κιόλας, απλά πρέπει κάπου να βρεις αποθέματα υπομονής.

Ηθικό δίδαγμα: μάθε να βάζεις τον εαυτό σου ψηλά, γίνε αυστηρός σε όσα ζητάς, να υποχωρείς με όριο και όχι ανεξέλεγκτα.

Αυτοσεβασμός
Αυτοεκτίμηση
Αυτοπεποίθηση

Υ.Γ. Καλωσορίζουμε τη νεότερη σε ηλικία αρθρογράφο μας, Παυλίνα, συγγραφέα του παραπάνω κειμένου. Παυλίνα σε ευχαριστούμε που μοιράζεσαι μαζί μας σκέψεις και συναισθήματα. Αναμένουμε και το vol2. και όσα ακόμα εσύ επιθυμείς.

Φωτογραφία: Pinterest