Χιονοβόλτες στα Γρεβενά (και πάλι!)

Ανεβαίνοντας λοιπόν προς τα πάνω, ακολουθώντας το δρόμο προς Βασιλίτσα, μετά το χωριό Πολυνέρι, πήρα το δρόμο για Φιλιππαίους - Σαμαρίνα. Είχα συντροφιά το γεμάτο φεγγάρι, ενώ παράλληλα απολάμβανα το γλυκοχάραμα που ερχόταν σιγά-σιγά απ' την πλευρά του Ολύμπου και τη δύση του φεγγαριού προς τη μεριά του Σμόλικα. Μετά τους Φιλιππαίους, ανεβαίνοντας, οι ομορφιές ξετυλίγονται πιο συχνά τώρα και έκανα μια στάση για φωτογραφίες κάτω απ' την Αννίτσα.

Ο όγκος του "αρχηγού" διαγράφεται καθαρά στον ορίζοντα που αρχίζει να ροδίζει,

όπως και ο όγκος του γνωστού πια Όρλιακα, το δε φεγγάρι λες και είναι Αυγουστιάτικο, ακολουθεί το δρόμο για τη δύση του κυριολεκτικά πάνω απ΄τον Σμόλικα. Φτάνεις, δε, στο σημείο να μπερδεύεις την ανατολή του ήλιου με τη δύση του φεγγαριού...

Η Βασιλίτσα αρχίζει κι αυτή να ροδίζει όπως δέχεται τις πρώτες αχτίδες του ήλιου κι εγώ ανηφορίζω προς την Αννίτσα, για να απολαύσω Σμόλικα, Τύμφη, Όλυμπο, Γράμο, Βασιλίτσα από πιο ψηλά.

Η ησυχία που επικρατεί σε μαγεύει, είναι πολύ πρωί ακόμη και ευτυχώς πρόλαβα να βγάλω λίγες φωτογραφίες. Ο Σμόλικας πήχτρα στο χιόνι,

"καμαρώνει" απέναντί του την Τύμφη

και τη Βασιλίτσα,

πιο μακριά τον Γράμο και κάτω χαμηλότερα τον "αρχηγό" του.

Η χιλιοτραγουδισμένη Σαμαρίνα στα πόδια του και όλο το σκηνικό είναι υπέροχο.

Υπόψη ότι απ' την Αννίτσα ξεκίνησε η αντεπίθεση του ελληνικού στρατού εναντίον των Ιταλών εισβολέων το '40 και άρχισε η προέλαση και το διώξιμό τους. Υπάρχει σχετικό μνημείο – προσκύνημα που το μαρτυράει, το οποίο δεν μπόρεσα να προσεγγίσω λόγω χιονιού.

Ανηφορίζοντας για Βασιλίτσα, πάντα με συμβατικό όχημα, προκαλούν εντύπωση οι όγκοι χιονιού στις άκρες του δρόμου (έμαθα ότι το χιόνι το καθαρίζει μεγάλος φορτωτής, γιατί είναι τόσο πολύ που άλλα μηχανήματα αδυνατούν και ότι ο δρόμος είναι πάντα καθαρός).

Εδώ είναι όλα ήσυχα ακόμη λόγω του ότι είναι πολύ πρωί, οπότε η ανάβαση και στα πάνω λιφτ θα είναι εύκολη και γρήγορη. Από εκεί ακούγεται μουσική απ' τα μεγάφωνα των πυλώνων, γεγονός που σημαίνει ότι άρχισε η λειτουργία της πίστας, όμως ο κόσμος είναι ακόμη ελάχιστος.

Τι κάνω; "Δεν πάω και λίγο προς Δίστρατο να δω ξανά την Τύμφη και τον Σμόλικα;" Μου λένε πως είναι πανέμορφα, θα δω και το βαρειοδυτικό κομμάτι της Βασιλίτσας, άρα σε κάθε περίπτωση αξίζει. Πολύ κοντά λοιπόν να πάλι η Τύμφη και η "Καμήλα" της,

να η Βασιλίτσα, αλλά τι είναι αυτό; Λίμνη λέει στα 300 μέτρα;

Πάω να δω... Όπως μου είπαν εκ των υστέρων, είναι η Δρακόλιμνη της Βασιλίτσας αυτή, τη βρίσκω μισοπαγωμένη και με ωραίες αντανακλάσεις.

Πίσω και πάλι για τα λιφτ, η ανάβαση στην κορυφή με το τριθέσιο και μετά το διθέσιο αναβατήρα θα είναι όνειρο... Να 'μαι λοιπόν να ανεβαίνω απ' τους πρώτους, χωρίς εξοπλισμό για σκι, πράγμα που κάνει τους άλλους να με κοιτούν παράξενα... "πού πάει αυτός έτσι;" Ε, από ψηλά όλα είναι διαφορετικά πια...

Μοναδικές στιγμές και εικόνες, αγνάντεμα ατελείωτο, η μισή Ελλάδα σχεδόν στα πόδια σου. Με μια κυκλική οπτική περιπλάνηση η Τύμφη φαίνεται σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια, όπως και ο Σμόλικας, αλλά και τα πιο μακρινά βουνά, ο Γράμος, η Βίγλα Πισοδερίου, ο Βόρας (Καϊμακτσαλάν), το Βίτσι, το Σινιάτσικο και φυσικά ο Όλυμπος, ο Μπούρινος, η Βουνάσα, ακόμη και η κορυφή του Κισσάβου, που έστω και λίγο διακρίνεται πάνω απ΄τη Βουνάσα. Όλα φαίνονται πανέμορφα. 

Με τι καρδιά να αποχωριστείς αυτές τις εικόνες;

Όμως οι σκιέρ κάθε ηλικίας όσο πάνε και αυξάνονται. Κάποιοι λιλιπούτειοι είναι εκπληκτικοί. Ας του δίνω λοιπόν εγώ γεμάτος για μια ακόμη φορά από τις ομορφιές της φύσης και ας τους αφήσω να χαρούν τις δικές τους στιγμές...

ΥΓ. Θυμηθείτε και τις πρώτες μας χιονοβόλτες στα ορεινά των Γρεβενών