Διασχίζοντας το φαράγγι του Βίκου
Υπάρχει ένα μέρος στην Ήπειρο εξαιρετικά δημοφιλές στους απανταχού φυσιολάτρες για το μεγάλο βάθος του, τη σπάνια χλωρίδα και πανίδα του και τη μοναδική εμπειρία που προσφέρει σε όσους τολμούν να το διασχίσουν. Γεωγραφικά ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων και εντάσσεται στον Εθνικό Δρυμό Βίκου - Αώου που μαζί με τον Εθνικό Δρυμό της Βάλια Κάλντα, αποτελούν το Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου. Φυσικά μιλάμε για το φαράγγι του Βίκου, που έχει καταγραφεί στο βιβλίο Guinness ως το βαθύτερο φαράγγι στον κόσμο. Το βάθος του φαραγγιού ξεπερνάει τα 1.000 μέτρα και έχει μήκος περίπου 12 χλμ. Το διασχίζει ο Βοϊδομάτης, παραπόταμος του Αώου. Σε φήμη συναγωνίζεται το φαράγγι της Σαμαριάς.
Στο φαράγγι του Βίκου θα σας ταξιδέψουμε σήμερα.
Η διάσχιση του φαραγγιού ήταν πάντα ένας στόχος. Μετά την κατάκτηση όλων των γύρω βουνών, Πάπιγκο, Σμόλικας, Μαυροβούνι και την περιήγηση στην ευρύτερη περιοχή των Ζαγοριών, εκκρεμούσε η επίσκεψη στο φαράγγι του Βίκου. Η ευκαιρία δόθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2014 και εννοείται πως δεν μπορούσαμε να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη.
Ξεκινήσαμε λίγο διστακτικά γιατί η περιοχή των Ιωαννίνων ήταν πνιγμένη στην ομίχλη. Χαλαρώσαμε όταν μπήκαμε στην περιοχή του Ζαγορίου, όπου έτσι ξαφνικά, ο καιρός από εντελώς ακατάλληλος για το εγχείρημά μας, έγινε θαυμάσιος. Αρχικός μας προορισμός ήταν το χωριό Μονοδένδρι, που αποτέλεσε την αφετηρία της διαδρομής. Σημείο τερματισμού ήταν το χωριό Βίκος, που ανήκει και αυτό στο Ζαγόρι. Κόσμος υπήρχε αρκετός, κυρίως ξένοι τουρίστες, καθότι αφενός η φήμη του φαραγγιού ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα και αφετέρου στη χώρα μας ήταν κανονική εργάσιμη μέρα.
Με σύμμαχο τον καιρό λοιπόν ξεκινήσαμε - μια ομάδα 4 ατόμων - να διασχίσουμε το φαράγγι που κατά καιρούς είχαμε την τύχη να το καμαρώσουμε από ψηλά. Από την πλατεία του Μονοδενδρίου ξεκινήσαμε να περπατάμε και σε 4 ώρες και 45 λεπτά ανεβήκαμε στον Βίκο. Από εκεί με ταξί, επιστρέψαμε στο Μονοδένδρι για να πάρουμε το αυτοκίνητο και στη συνέχεια τον δρόμο της επιστροφής.
Το κατηφορικό κομμάτι για 40 περίπου λεπτά σε κατεβάζει στην κοίτη του φαραγγιού και ακολουθώντας το πάντα αριστερά ξεκινάς την πορεία προς τον Βίκο. Η μοναδικότητα του τοπίου είναι εντυπωσιακή. Κοιτάζεις ψηλά τα κάθετα βράχια και νιώθεις δέος, λες και κόπηκαν με κάποιο θεόρατο πριόνι. Σε κάποια σημεία ειδικά είναι φοβερή η αίσθηση του να βλέπεις 500, 600, 700, 800 μέτρα ψηλά πάνω από το κεφάλι σου τις κορυφές των βράχων να στέκουν καμαρωτές. Τα στοιχεία μιλάνε για 1000 και βάλε μέτρα ύψος από την κοίτη μέχρι τις κορυφές σε κάποια σημεία. Οι τεράστιοι πύργοι που βλέπεις όταν είσαι στο παρατηρητήριο του Βίκου, τώρα φαντάζουν ακόμη πιο θεόρατοι και βρίσκονται κυριολεκτικά πάνω από το κεφάλι σου... Μια ζάλη σου έρχεται και μόνο με την ιδέα! Σοκ και δέος... και τρόμος...
Το μονοπάτι είναι αρκετά καλά συντηρημένο και σκιασμένο στο μεγαλύτερο μέρος του. Με μικρές ανηφοροκατηφόρες σε φέρνει κάτω από το χωριό Βίκος. Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη διαδρομή χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Η κοίτη αλλού είχε νερά και μικρές λιμνούλες, αλλού ήταν κατάξερη.
Στη διασταύρωση με το άλλο φαράγγι της περιοχής, τον Μέγα Λάκκο κάτω από τη θέση Μπελόη (ή Μπελόι), ο ήχος των νερών που κυλάει σπάει την ησυχία του τοπίου. Όμως λίγο παρακάτω τα νερά χάνονται στην πετρώδη κοίτη του φαραγγιού, ίσως για να μαζευτούν και να εμφανιστούν ως πηγές του Βοϊδομάτη.
Το φαράγγι ανοίγει όταν αρχίζει να φαίνεται ψηλά το χωριό Βίκος, αν και δεν πρέπει να ξεγελιέσαι... Έχεις ακόμα πορεία. Φτάνεις κάτω από τον Βίκο και συναντάς μια διασταύρωση. Δεξιά ακολουθώντας την κοίτη του φαραγγιού φτάνεις στις πηγές του Βοϊδομάτη. Εκεί δε γίνεται να μη σου γεννηθεί η απορία, τόσο ξαφνικά, με διαφορά ελάχιστων μέτρων η κατάξερη κοίτη μετατρέπεται σε ποτάμι.
Τα νερά βγαίνουν από τα βράχια και κυλάνε προς το γεφύρι της Αρίστης και της Κλειδωνιάς, όπου ο Βοϊδομάτης εντυπωσιακός πάει να ενωθεί με τον Αώο. Ακριβώς δεξιά από τις πηγές, το μονοπάτι συνεχίζει προς Μικρό Πάπιγκο. Αριστερά, σημάδια σε οδηγούν πάλι στο μονοπάτι προς τον Βίκο, όπου φτάνεις στο παρατηρητήριο σε 30 με 40 λεπτά, ανάλογα με τις αντοχές σου.
Κοιτάζεις όσο επιτρέπουν οι στροφές του φαραγγιού προς το Μονοδένδρι, την αφετηρία σου, δύσκολα πιστεύεις ότι περπάτησες τόσο και νιώθεις ευγνώμων για την εμπειρία που μόλις έζησες. Και εγώ, το έκανα και αυτό, πάει! Ο στόχος επετεύχθη!
Μοναδική παραφωνία στη διαδρομή είναι τα σκουπίδια που βρίσκεις σε κάποια σημεία στην κοίτη του φαραγγιού και τα απομεινάρια των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν για το μάλλον πρόσφατο χτίσιμο δύο σκαλών.
Φτάνοντας στον Βίκο, παίρνεις το ταξί και επιστρέφεις εκεί όπου έχεις αφήσει το μεταφορικό σου μέσο. Εμείς καλέσαμε ραδιοταξί από το Καλπάκι και ήταν συνεπέστατο στο ραντεβού. Με 35 ευρώ μας μετέφερε στο Μονοδένδρι.
Ε και αφού φτάσαμε ως εκεί... δεν μπορούσαμε να μη δούμε το "πέτρινο δάσος" στη θέση Οξιά πάνω από το χωριό. Αυτό το διαφορετικό δάσος αποτελεί ένα αξιόλογο γεωλογικό φαινόμενο που χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο τεράστιων βράχων που ορθώνουν το ανάστημά τους σαν απότομα δέντρα. Από εκεί θαυμάσαμε το φαράγγι ακόμα μια φορά από ψηλά.
Ακριβώς απέναντι από το άλλο μπαλκόνι του Ζαγορίου, την Μπελόη, στην οποία φτάνεις από το Βραδέτο. Οι φωτογραφίες δεν κατορθώνουν να μαρτυρήσουν την εξαιρετική ομορφιά και τη μοναδικότητα της περιοχής.
Ωστόσο μια επίσκεψη στην ευρύτερη περιοχή του Ζαγορίου μπορεί να πείσει ακόμα και τον πιο δύσπιστο ότι οι ομορφιές είναι ανεπανάληπτες. Τα χωριά είναι πολύ γραφικά, τα βουνά και το φυσικό τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς, ενώ η διάσχιση του φαραγγιού είναι μια εμπειρία μοναδική. Εξάλλου, το ότι έρχονται τουρίστες από κάθε γωνιά του πλανήτη με σκοπό να διασχίσουν το φαράγγι του Βίκου, δεν μπορεί να είναι τυχαίο γεγονός. Μάλλον ένα ακόμα κίνητρο είναι για να βρεθούμε όλοι εκεί... Να ζήσουμε την εμπειρία της κατάκτησης του διάσημου φαραγγιού.
